Godina izdanja: Ostalo
ISBN: Ostalo
Oblast: Slikarstvo
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Univerzitet umetnosti
ilustrovano
ODLIČNO OČUVANO

1. Odilon Redon (Odilon Redon)

Tekst o Redonu naglašava njegovu ulogu u formiranju simbolizma i vizionarske umetnosti. Autor podvlači njegov prelaz od mračnih, fantastičnih crteža („noirs“) ka svetlijim, kolorističkim pastelima kao izraz unutrašnjeg duhovnog razvoja. Opisuju se teme sna, podsvesti, čudovišta i metafizičkog prostora, kao i Redonovo nastojanje da vizualizuje „unutrašnju stvarnost“ čovekove psihe.

2. Žak Lipšic (Jacques Lipchitz)

Tekst prikazuje Lipšica kao jednog od vodećih kubističkih vajara, ističući njegovu konstruktivnu logiku, ritmičku strukturu i obradu prostora. Analiziraju se dva njegova perioda: rani kubistički rad sa naglaskom na geometrijskoj artikulaciji i kasniji, dinamičniji stil posle emigracije u SAD. Tekst naglašava lepezu materijala i značaj skulpture kao „arhitekture pokreta“.

3. Frensis Bejkon (Francis Bacon)

Opisuju se Bejkonove mračne, ekspresivne vizije ranjivog tela u zatvorenim, gušećim prostorima. Akcenat je na psihološkoj intenzivnosti, deformaciji oblika, senzacijskom tretmanu mesa i posttraumatičnom iskustvu XX veka. Tekst ističe Bejkonovu nameru da slikom izazove „posredovano nasilje“ — snažan emocionalni šok, ne ilustraciju.

4. Đorđo de Kiriko (Giorgio de Chirico)

Tekst tumači Kirika kao pionira metafizičkog slikarstva. Naglašavaju se motivi praznih trgova, dugih senki, statua i tajnovite perspektive. Ističe se njegov uticaj na nadrealizam i ideja da je slika pozornica za skriveni, iracionalni smisao stvarnosti. Posebno se analizira „metafizička tišina“ kao estetička kategorija.

5. Endi Vorhol (Andy Warhol)

Tekst se bavi Vorholovim razvojem pop-arta, tehnikom silkskrina i njegovim pristupom modernoj kulturi masmedija. Ističe se koncept serijalnosti, repetitivnosti i „hladnog“ posmatranja potrošačkog sveta. Analiza uključuje razmatranje slave, površnosti, simulakruma i smrti kao centralnih tema njegovog opusa.

6. Dejvid Hokni (David Hockney)

Analiza prikazuje Hoknija kao jednog od značajnih predstavnika britanske postmoderne figuracije. Razmatraju se njegovi radovi u akrilu, specifičan tretman prostora, kristalno čista boja i uticaj fotografije na njegovu kompoziciju. Tekst naglašava ravnotežu između eksperimenta i intimne, lirske memorije, posebno u motivima bazena, enterijera i portreta.

7. Don Džad (Don Judd)

Džad je tumačen kao ključna figura minimalne umetnosti. Tekst objašnjava pojmove „specifičnih objekata“ (specific objects) i redukciju vizuelnih elemenata na čiste geometrijske forme. Ističu se industrijski materijali (aluminijum, čelik, pleksiglas) kao sredstvo eliminacije subjektivnosti. Autor ukazuje na važnost fizičkog prostora kao aktivnog dela ostvarenja.

8. Frenk Stela (Frank Stella)

Stela je predstavljen kao autor koji napušta ekspresivnost apstraktnog ekspresionizma i uvodi „ništa više nego ono što vidite“. Tekst razmatra njegove rane crno-bele serije, kasnije obojene geometrijske strukture i sve kompleksnije, trodimenzionalne „slikarske objekte“. Akcenat je na disciplini, sistematičnosti i logičkom razvoju forme.

9. Džejms Rozenkvist (James Rosenquist)

Prikazuje se kao jedan od najznačajnijih američkih pop-umetnika koji je uneo elemente reklamne industrije i političkih simbola u slikarstvo ogromnih formata. Tekst ističe njegovu kolažnu strukturu, preklapanje fragmenata potrošačke kulture i kritiku medijskog spektakla. Analizira se i vizuelna strategija fragmentacije.

10. Arman (Arman)

Arman je predstavljen kao umetnik nouveau réalisme-a, poznat po akumulacijama, destrukcijama predmeta i radovima koji komentarišu potrošačko društvo. Tekst analizira njegove serije uništenih muzičkih instrumenata, punih kontejnera i serijskih objekata. Ističe se kritika masovne proizvodnje i ironija prema kultu objekta.

11. Vasilij Kandinski (Vasili Kandinsky)

Tekst prikazuje Kandinskog kao osnivača apstraktnog slikarstva i kao teoretičara „unutrašnje nužnosti“. Naglašava se njegova sinestetička povezanost boje, linije i forme, kao i duhovni karakter dela. Analizira se njegovo delovanje u Bauhausu i razvoj geometrijski organizovane apstrakcije.

Peti broj Likovnih svezaka predstavlja širok presek moderne i savremene umetnosti XX veka, od simbolističkih vizija (Redon) i kubističke skulpture (Lipšic), preko ekspresivne figuracije (Bejkon) i metafizičkih prostora (de Kiriko), do pop-arta i vizuelne kulture masmedija (Vorhol, Rozenkvist). Završni deo posvećen je minimalizmu i apstrakciji (Džad, Stela), kao i umetničkim praksama koje istražuju odnos objekta i društva (Arman). Kroz analizu ovih autora sveska pokazuje kako se tokovi XX veka kreću od unutrašnje vizije ka industrijskoj stvarnosti, od personalnog iskustva ka sistemskim formama, čineći složenu mrežu estetskih, filozofskih i tehnoloških promena.