Godina izdanja: 1975
ISBN: 275
Autor: Domaći
Oblast: Istorija umetnosti
Jezik: Srpski

Glavni urednik: Dejan Medaković
Izdavač: Matica srpska, Novi Sad
Godina: 1975
Obim: 342 str.

Na dva, tri mesta u knjizi minmalni tragovi podvlačenja, kao što je prikazano na fotografiji.

Zbornik za likovne umetnosti br. 11 je naučni časopis/knjiga u izdanju Matice srpske iz Novog Sada, objavljen 1975. godine. Reč je o godšnjaku Odeljenja za likovne umetnosti koji se bavi istorijom, teorijom i interpretacijom likovnih umetnosti, arhitekture i vizuelne kulture.

Pismo varira između ćirilice i latinice u zavisnosti od članka, sa rezimeima na stranim jezicima poput francuskog, engleskog ili nemačkog.

Jedanaesti tom, objavljen krajem 1975. godine, okupio je izuzetnu grupu domaćih stručnjaka (medievista i istoričara umetnosti novog veka), ali i svetski priznata imena iz inostranstva, što svedoči o tadašnjim jakim vezama Matice srpske sa svetskim vizantološkim centrima.

Među vodećim autorima u ovom broju ističu se:
1. Dr Gordana Babić – Sa svojim kapitalnim radom `O živopisnom ukrasu oltarskih pregrada`, koji detaljno analizira arhitektonski razvoj i religijsko-freskni program srednjovekovnih ikonostasa u vizantijskom svetu.
2. Vasili Pucko (Vasily Putsko) – Čuveni ruski istoričar umetnosti i vizantolog, stručnjak za primenjenu umetnost, plastiku i stare ikone. U ovom broju objavljuje studiju `Carska vrata svetog Nikole u...` (koja se bavi duborezom i ikonografijom carskih dveri iz kasnosrednjovekovnog i ranog novovekovnog perioda).
3. Akademik Dejan Medaković – Kao pokretač i urednik, često je doprinosio sopstvenim studijama o srpskom baroku i umetnosti 18. i 19. veka, te pratećim kritičkim prikazima novih knjiga u Evropi.
4. Ostali renomirani saradnici i profesori sa Filozofskog fakulteta u Beogradu i iz instituta za zaštitu spomenika, koji su u ovom broju pokrivali teme od monumentalnog srednjovekovnog slikarstva do istorije arhitekture.

Časopis je pokrenut 1965. godine u Novom Sadu, na inicijativu Odeljenja za umetnost (kasnije Odeljenja za likovne umetnosti) Matice srpske. Njegov osnivač i dugogodišnji glavni i odgovorni urednik (od 1. do 30. broja) bio je čuveni akademik Dejan Medaković, istaknuti istoričar umetnosti i književnik. Tokom decenija, uredničku palicu su preuzimali i drugi priznati stručnjaci poput Dinka Davidova, Aleksandra Kadijevića i Vladimira Simića.

Časopis je od samog početka bio koncipiran kao godišnjak koji okuplja ozbiljne naučne rasprave, studije i prikaze iz istorije srpske, jugoslovenske i evropske umetnosti – obuhvatajući periode od ranog srednjeg veka, preko baroka i novog veka, pa sve do moderne i savremene vizuelne kulture.



Glavni i odgovorni urednik 11. broja (kao i prvih 30 tomova ovog časopisa) bio je akademik Dejan Medaković (1922–2008). Reč je o jednoj od najfascinantnijih i najuticajnijih ličnosti srpske kulture 20. veka – istoričaru umetnosti, književniku, dugogodišnjem profesoru i predsedniku Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU).

Rođen je 7. jula 1922. godine u Zagrebu u izuzetno uglednoj i staroj srpskoj porodici iz Like. Njegov deda, Bogdan Medaković, bio je predsednik Hrvatskog sabora, a pradeda Danilo istaknuti publicista i saradnik kneza Mihaila.

Tokom Drugog svetskog rata izbegao je iz Zagreba u Beograd. Tokom rata je radio kao asistent-volonter u Muzeju kneza Pavla (današnji Narodni muzej), što je odredilo njegov životni put ka istoriji umetnosti. Diplomirao je na Odeljenju za istoriju umetnosti Filozofskog fakulteta u Beogradu 1949. godine, a doktorirao 1954. godine u SANU sa tezom o grafici srpskih štampanih knjiga.

Prošao je sva zvanja na Filozofskom fakultetu u Beogradu, gde je bio redovni profesor i dekan fakulteta (1971–1973). Za dopisnog člana SANU izabran je 1972, za redovnog 1981, a obavljao je i najvišu funkciju kao predsednik SANU od 1999. do 2003. godine.

Odmah po osnivanju Odeljenja za likovne umetnosti Matice srpske 1964. godine postao je njegov sekretar i član Predsedništva, a već sledeće godine pokreće Zbornik za likovne umetnosti kojim je uspešno rukovodio decenijama.

Pre Dejana Medakovića, srpska istorija umetnosti bila je gotovo isključivo fokusirana na nemanjićki srednji vek, dok se period nakon toga smatrao `doblju propadanja pod Turcima`. Medaković je napravio kopernikanski obrt u našoj nauci:
1. Otkrivanje srpskog baroka: On je pionir koji je naučno rehabilitovao, istražio i dokazao postojanje srpske barokne umetnosti 18. veka (u Vojvodini i šire), mapirajući prelazak srpske kulture iz vizantijskog u moderni evropski kulturni krug.
2. Kulturna topografija: Napisao je kapitalne monografije o velikim srpskim duhovnim i kulturnim centrima van matice – o Sremskim Karlovcima, Trstu, Sentandreji i Hilandaru.
3. Književni rad: Pored nauke, bio je uspešan pesnik i prozaista. Njegovo najpoznatije književno delo je monumentalna memoarska proza `Efemeris` (u pet knjiga), u kojoj je kroz istoriju svoje porodice opisao udes i hroniku građanske klase srednje Evrope i Balkana.

Kao urednik 11. broja iz 1975. godine, Medaković je bio na vrhuncu svoje stvaralačke snage – uspeo je da u Novom Sadu stvori platformu u kojoj su domaći autori (poput Gordane Babić) stajali rame uz rame sa vodećim svetskim vizantolozima i istoričarima umetnosti tog doba. Preminuo je 2. jula 2008. u Beogradu u 86. godini života.