Godina izdanja: 1987
ISBN: 37
Autor: Domaći
Oblast: Slikarstvo
Jezik: Srpski

Autor: Živojin Turinski
Izdavač: Univerzitet umetnosti u Beogradu
Godina: 1987
Obim: 122 str.

Knjiga „Slikarska tehnologija” autora Živojina Turinskog (1935–2001) predstavlja jedan od najvažnijih domaćih udžbenika i stručnih priručnika u oblasti slikarskih materijala, tehnika i tehnoloških procesa.

Knjigu je primarno izdavao Univerzitet umetnosti u Beogradu kao zvanični udžbenik za studente umetničkih fakulteta. Prvo izdanje se pojavilo sedamdesetih godina (1976. u izdanju Turističke štampe).

Živojin Turinski, koji je i sam bio istaknuti slikar i profesor, u knjizi detaljno obrađuje tehnološke aspekte slikarstva – od pripreme podloga (gips, platno), izrade i hemijskih svojstava veziva i pigmenata, pa sve do specifičnih slikarskih tehnika (ulje, akril, tempera, akvarel, freska itd.). Delo je koncipirano tako da spoji teorijska naučna saznanja o materijalima sa praktičnom primenom u ateljeu.



Živojin Turinski (1935–2001) bio je jedan od najznačajnijih srpskih slikara druge polovine 20. veka, istaknuti likovni kritičar, teoretičar umetnosti i dugogodišnji profesor na Fakultetu likovnih umetnosti (FLU) u Beogradu.

Njegov rad ostavio je dubok trag kako u sferi umetničkog stvaralaštva, tako i u edukaciji generacija domaćih umetnika.

Rođen je 1935. godine u Petrovgradu (današnji Zrenjanin). Akademiju likovnih umetnosti u Beogradu završio je 1960. godine, a na istom fakultetu je završio i postdiplomske studije (magistraturu) u klasi profesora Đorđa Andrejevića Kuna. Gotovo ceo radni vek proveo je na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu, gde je prošao kroz sva zvanja – od asistenta do redovnog profesora na predmetu Slikarska tehnologija. Važio je za vrhunskog stručnjak koji je studentima umeo da prenese hemijske i tehničke tajne zanata.

Turinski se smatra jednim od ključnih protagonista i teoretičara enformela (art informel) u jugoslovenskom slikarstvu tokom šezdesetih godina 20. veka. Njegova platna iz ovog perioda karakteriše napuštanje klasične forme i fokusiranje na samu materiju. Koristio je netipične materijale – pesak, gips, bitumen, cement i guste slojeve boje, tretirajući površinu slike kao reljefnu strukturu. Kroz ovakav rad, on je praktično primenjivao duboko poznavanje slikarske tehnologije po kojoj je kasnije bio poznat. Izlagao je na brojnim samostalnim i grupnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Njegova dela danas se nalaze u kolekcijama Muzeja savremene umetnosti u Beogradu, Narodnog muzeja i drugim značajnim galerijama.

Pored slikanja i predavanja, Turinski je bio plodan pisac i oštar likovni kritičar. Redovno je objavljivao eseje, prikaze izložbi i teorijske tekstove u časopisima kao što su Polja, Umetnost, Delo i Književne novine.

Neke od njegovih najznačajnijih knjiga, pored „Slikarske tehnologije”, jesu:
• „Svedočanstva o enformelu” – knjiga u kojoj je teorijski zaokružio i dokumentovao ovaj umetnički pokret kod nas.
• „Jedan pristup slici” – zbirka eseja i kritika o savremenoj umetnosti.

Živojin Turinski je preminuo 2001. godine u Beogradu, ostajući upamćen kao retka figura u našoj umetnosti koja je podjednako uspešno vladala i slikarskom četkicom, i naučnom tehnologijom materijala, i kritičarskim perom.