ISBN: 141
Godina izdanja: 2010
Autor: Domaći
Oblast: Muzika
Jezik: Srpski

Autor: Vladan Radovanović
Izdavač: Izdavačke knjižarnice Zorana Stojanovića, Sremski Karlovci / Novi Sad
Godina: 2010
Obim: 441 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografiji.

Knjiga „Muzika i elektroakustička muzika“ istaknutog srpskog višemedijskog umetnika i kompozitora Vladana Radovanovića objavljena je 2010. godine u izdanju Izdavačke knjižarnice Zorana Stojanovića (Sremski Karlovci – Novi Sad). Smatra se jednim od najznačajnijih teorijskih dela na domaćem prostoru koje se sistematski bavi evolucijom zvučnog medija.

Radovanović je ovu knjigu napisao sa ciljem da produbi, zaokruži i teorijski utemelji svoja višedecenijska razmišljanja o tradicionalnoj muzici (instrumentalnoj/vokalnoj) i umetničkoj elektroakustičkoj muzici.

U teorijskom fokusu knjige nalaze se:
1. Kriza i transformacija pojma muzike: Autor analizira kako se od početka 20. veka pojam „muzika“ menja. Ukazuje na fazu oduzimanja zvučno-medijskih i dodavanja nezvučno-medijskih svojstava (poput konceptualizacije i mentalizacije muzike), zbog čega klasične definicije više nisu dovoljne da obuhvate sve savremene pojave.
2. Elektroakustička muzika: Radovanović se striktno fokusira na umetničku elektroakustičku muziku. Kao pionir u ovoj oblasti koji je eksperimentisao sa trakama još od 1961. godine, on pruža dubok uvid u akustičke i tehnološke transformacije zvuka.
3. Polemički aspekt: Knjiga je delom podstaknuta autorovim neslaganjem sa mnogim opšteprihvaćenim stavovima u savremenoj muzikologiji i estetici, nudeći autentičnu, kompozitorsku i teorijsku perspektivu stvaranja.

Ovo delo predstavlja nezaobilazno štivo za muzikologe, kompozitore, studente muzičkih akademija i sve koje zanima avangardna umetnost i istorija elektronskog zvuka u Srbiji i regionu.



Vladan Radovanović (1932–2023) bio je jedan od najznačajnijih i najavangardnijih srpskih umetnika i teoretičara druge polovine 20. i početka 21. veka. Njegov rad obuhvatao je muziku, slikarstvo, književnost, nove medije i višemedijsku sintezu, a specifičan je po tome što je mnoge svetske avangardne trendove razvijao potpuno nezavisno i paralelno sa svetskim tokovima.

Rođen je u Beogradu, gde je diplomirao kompoziciju na Muzičkoj akademiji u klasi profesora Milenka Živkovića. Iako primarno muzičar, bio je svestrani stvaralac. Bio je jedan od osnivača ove čuvene umetničke grupe, zajedno sa Leonidom Šejkom, Mirom Glavurtićem i Oljom Ivanjicki, mada ju je već sledeće godine napustio kako bi nastavio sopstvena, radikalnija istraživanja. Učestvovao je u njegovom pokretanju i njime rukovodio od 1972. do 1999. godine, stvarajući bazu za razvoj domaće elektronske i elektroakustičke muzike. Inicirao je osnivanje Grupe za višemedijsku umetnost na poslediplomskim studijama Univerziteta umetnosti u Beogradu 2000. godine, gde je godinama predavao.

Radovanović je uveo ili utemeljio čitav niz novih formi na domaćoj sceni:
1. Sintezijska umetnost i Vokovizuel: Razvio je originalan koncept spajanja teksta, zvuka, slike, prostora i taktilnih nadražaja u jedno umetničko delo.
2. Tehnološke inovacije: Eksperimentisao je sa muzikom za traku (od 1960), elektronskom muzikom (od 1966) i kompjuterskom grafikom i muzikom (tokom 1970-ih i 1980-ih).
3. Zapis snova i taktilna umetnost: Kreirao je radove koji su uključivali čulo dodira i psihološke aspekte ljudske svesti mnogo pre nego što je to postalo globalni trend.

Za svoj rad dobio je preko dvadeset prestižnih domaćih i međunarodnih priznanja, podeljenih kroz sve oblasti kojima se bavio:
- Za muziku: Tri prve nagrade na festivalu Jugoslovenska muzika na radiju, Oktobarska nagrada (1971), prestižna međunarodna nagrada u Buržu za elektroakustičku muziku (1979) i nagrada Gianfranco Zafrani na festivalu Prix Italia (1984)
- Za vizuelne umetnosti i književnost: Nolitova nagrada (1968), nagrada Ivan Tabaković (2008), nagrada Mića Popović (2012), kao i Politikina nagrada za najbolju izložbu u 2021. godini.

Njegov rad ostaje upisan kao stub srpske proto-konceptualne umetnosti i elektroakustičke muzike.