Godina izdanja: 2018
ISBN: 978-86-85145-63-6
Autor: Domaći
Oblast: Pozorište
Jezik: Srpski

TINA PERIĆ

PUT IZVOĐAČA - od Ja ka Sopstvu

Ilustracije - Stevo Mandić

Izdavač - Sterijino pozorje, Novi Sad

Godina - 2018

168 strana

24 cm

Edicija - Biblioteka Sinteze

ISBN - 978-86-85145-63-6

Povez - Broširan

Stanje - Kao na slici, tekst bez podvlačenja



SADRŽAJ:
Uvod

JA I SOPSTVO: STRUKTURA, FUNKCIJE I PERSPEKTIVE
Humanistička perspektiva subjekta
Psihološke teorije
Teorije izvođačkih umetnosti
Kognitivne nauke
Ja predstave i funkcije
Neko ili niko?
Vezivanje za sebe
Sopstvo - skica totaliteta
Psihoanalitičko jedinstvo
Probuđeni čovek u zenu
Izvođač u fluidnom jedinstvu

TRANSFORMATIVNI POTENCIJAL IZVOĐENJA
Mnogostruka sopstva - uloge
Maska `izgubljeni` delovi i celina
Igranje drugih, igranje sebe
Liminalno i totalno iskustvo
Kad se upali prva svećica
Prelaženje pragova
Udaljavanje od sebe ili približavanje sebi?
Metaforički i intencijski jezik
Sopstvo je `nešto`
Otklon od subjektivnosti

BITI `U` - PRINCIPI I TEHNIKE
Tok
Svest i svesnost
Intelektualna meta-svest
Intuitivno mišljenje
Fenomenalna i pristupna svest
Dvostruka svest
Praznina (`ne-um`)
Koncentracija i pažnja
Budnost i prisustvo
Preobražaj svakidašnjeg
Stvaralačka pasivnost
Prelaženje granica
Biti `izvan`

SKICE TOTALITETA U SAVREMENIM PRISTUPIMA OTELOVLJENJU
Nove funkcije tela u izvođenju
Uloga i lik
Na rubu identiteta
Otelovljenje - put ka psihofizičkom jedinstvu
Otelotvoreni um
Psihofizički/psihofiziološki trening
Istočna tradicija

EMOCIONALNO ISKUSTVO IZVOĐAČA
Civilizacijska perspektiva
Emocionalno pamćenje
Kontrola i distanca
Emocionalni paradoks
Zanatske emocije
Telo kao pokretač i kontrolor
Prividne kontradikcije

IZVOĐAČKI PROSEDEI U OTELOVLJENJU ULOGE/ZADATKA
Psihološki prosede
Efekti i rizici psihološke identifikacije
Formalni prosede
Pogled s odmakom
Brehtovska gluma
Fenomenološki prosede
Mimodinamička i magijska identifikacija

TRANSFORMACIJE STANJA I/ILI IDENTITETA
Horizontalna i vertikalna transformacija
Dramski lik
Dekonstruisani lik
Performativni radovi
Fiksne strukture kod Grotovskog
Lifelike art - hepening
Naboj čiste energije - umetnost performansa

Umesto zaključka
Literatura
O autorki


`Osnovna teza ove knjige jeste da u izvođačkom procesu – koji obuhvata kako samu izvedbu, tako i obuku, rad na ulozi i pripremu za nastup koje joj prethode – izvođač može da doživi temeljnu psihološku i duhovnu transformaciju. Ona počinje privremenim udaljavanjem od izvođačevog Ja kao onog dela subjekta koji se identifikuje s našim mislima i emocijama, sa slikom koju imamo o sebi kao zaokruženom, fiksnom i autonomnom identitetu. Napuštajući diskurzivno mišljenje, koje karakteriše ovaj aspekt subjekta, te razvijajući intuitivni odnos prema sebi i svetu, izvođač jača neposredan doživljaj sebe i sopstvenog tela, kao i okruženja u kom se nalazi. U tom procesu dolazi do ukidanja mnogih binarnih opozicija koji vladaju kako unutar jednike (telo-um/emocije), tako i u njenom odnosu prema svetu (Ja-Drugi). Prevladavanjem svih ovih dualizama izvođač može da ostvari iskustvo „istinskog Sopstva“ kao iskustvo psihološkog i duhovnog jedinstva i totaliteta.

Šta u izvođačkoj praksi konkretno podrazumeva ovaj proces udaljavanja od Ja mehanizama i približavanja iskustvu Sopstva? Reč je najpre o prevazilaženju podvojenosti unutar samog izvođača, koji razvija sposobnost da svoje telo, um i emocije doživljava i pokreće u fluidnom jedinstvu; zatim o prevazilaženju podvojenosti koje odlikuju sam izvođački čin: izvođač i uloga, izvođač i partner, izvođač i publika, a sve u cilju ostvarivanja autentičnog scenskog prisustva. Ova transformacija ostvaruje se favorizovanjem određenih opštih principa izvođenja, kao što su intuitivno mišljenje, unutrašnja tišina, tehnike koncentracije, stvaralačka pasivnost i dr. Oni omogućavaju bivanje „u“ ulozi, odnosno nesputani tok izvođačke aktivnosti i pojačano stanje prisustva. Iako ovi principi nisu samo svojstva estetskog iskustva izvođenja, već i mnogih psiholoških i duhovnih praksi, čin izvođenja znatno intenzivira ove procese, budući da je „materijal“ izvođenja telo i biće samog izvođača, a sam se taj čin ostvaruje kao deljeno, zajedničko, energetski snažno iskustvo izvođača i publike.

Šire gledano, praksa izvođačkih umetnosti može se posmatrati kao put ličnog razvoja u kome se razrešavaju mnoge podvojenosti unutar čoveka, te njegova distanca prema bližnjima i svetu.`



Ako Vas nešto zanima, slobodno pošaljite poruku.