Godina izdanja: 2004
ISBN: 277
Autor: Domaći
Oblast: Istorija umetnosti
Jezik: Srpski

Autor: Bela Duranci
Izdavač: Centar za vizuelnu kulturu Zlatno oko, Novi Sad
Godina: 2004
Obim: 127 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografiji.

„Moj izbor“ je poznata stručna knjiga eseja i likovnih kritika istaknutog vojvođanskog istoričara umetnosti Bele Durancija (1931–2021), objavljena 2004. godine.

Knjiga je opremljena bogatim crno-belim fotografijama koje je uradio Pavle Jovanović.

Ova monografska publikacija predstavlja autorov lični i profesionalni izbor najznačajnijih vajara i skulptoralnih ostvarenja koja su obeležila umetničku scenu Srbije i Vojvodine u 20. veku i sadrži eseje o vajarstvu, skulpturi i umetničkim opusima najvažnijih jugoslovenskih i srpskih vajara.

U okviru svog izbora, Duranci donosi stručne analize, portrete i eseje o sledećim umetnicima:
- Karolj Baranji
- Gabor Almaši
- Matija Vuković
- Nandor Glid
- Ana Bešlić
- Jovan Soldatović
- Slobodan Kojić
- Mladen Marinkov
- Sava Halugin
- Laslo Silađi
- Tibor Sarapka

Autor je tokom svog dugogodišnjeg rada objavio i brojne druge kapitalne knjige iz istorije umetnosti i arhitekture Vojvodine:
- Secesija u vojvođanskoj arhitekturi (1983)
- Umetničke kolonije (1989)
- Slikar Stipan Kopilović (1991)
- Autobiografija sa Belom Kondorom (2011)
- Od Bača do Dudove šume u Subotici (2022, posthumno)
- Čudo u Kikindi – Umetnička kolonija TERRA (2025, posthumno)


Bela Duranci (1931–2021) bio je jedan od najznačajnijih vojvođanskih istoričara umetnosti, likovnih kritičara, hroničara i erudita 20. i početka 21. veka.

Ostao je upamćen kao prvi diplomirani istoričar umetnosti u Subotici i čovek koji je postavio temelje institucionalne zaštite spomenika kulture i razvoja moderne likovne scene u Subotici i celoj Vojvodini.

Rođen je na Tomori pustari kod Bača. Detinjstvo je proveo u mestima Selenča, Bođani i Bački Monoštor. Prve susrete sa umetnošću imao je još kao dete posmatrajući rad čuvenog slikara Hristifora Žefarovića u manastiru Bođani. Gimnaziju je započeo u Somboru, a završio u Subotici. Istoriju umetnosti diplomirao je 1963. godine na Filozofskom fakultetu u Beogradu.

Tokom svog dugog radnog veka, Duranci je bio ključni pokretač kulturnog života Subotice. Od 1959. do 1975. radio je kao kustos u Gradskom muzeju Subotica, a jedno vreme je bio i njegov direktor. Bio je jedan od idejnih tvoraca ustanove Likovni susret 1962. godine (danas Savremena galerija Subotica. Osnovao je službu koja je prerasla u Međuopštinski zavod za zaštitu spomenika kulture Subotica, gde je radio do penzionisanja 1984. godine. Njegov najvažniji naučni doprinos ogleda se u istraživanju i popularizaciji arhitekture mađarske secesije u Subotici (poput Gradske kuće i Sinagoge) i celoj Vojvodini.

Lokalna zajednica ga je zvala `čika Bela`. Zbog svog neizmernog kulturnog doprinosa, proglašen je za počasnog građanina Subotice, a dobitnik je i prestižnih nagrada poput Pro Urbe i priznanja Bela Kondor. Pred kraj života, svoju vrednu umetničku zbirku slika, skulptura i bibliotečku građu poklonio je kulturnim institucijama Vojvodine u kojima je radio. Preminuo je u Subotici u 90. godini života.