ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 151
Oblast: Pozorište
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

„Prazni prostor“ (engl. The Empty Space) je kultno delo engleskog pozorišnog reditelja i teoretičara Pitera Bruka (Peter Brook), objavljeno originalno 1968. godine. Ova knjiga se smatra jednim od najvažnijih i najuticajnijih tekstova o modernoj pozorišnoj umetnosti.


Knjiga je podeljena na četiri poglavlja, od kojih svako analizira jedno specifično lice teatra, njegove probleme i potencijale:Mrtvački teatar (The Deadly Theatre): Tradicionalno, konvencionalno i dosadno pozorište. Ono kopira stare forme bez istinske emocije i vitalnosti, prepoznatljivo po rutinskom izvođenju klasika (poput Šekspira) koje publici ne prenosi nikakvu živu poruku.Posvećeni teatar (The Holy Theatre): Pozorište koje traga za nevidljivim, ritualnim i duhovnim. Bruk ovde analizira rad stvaralaca poput Antonena Artoa i Jeržija Grotovskog, gde predstava postaje magijski i transformativni čin za publiku i glumce.Grubi teatar (The Rough Theatre): Narodno, ulično i nepretenciozno pozorište. Ono se ne oslanja na skupe kostime i raskošne dvorane, već na direktnu energiju, improvizaciju, humor i vulgarizaciju, crpeći inspiraciju iz tradicija poput komedije del arte ili Brehtovog teatra.Neposredni teatar (The Immediate Theatre): Pozorište sadašnjeg trenutka, koje kombinuje najbolje elemente posvećenog i grubog. To je teatar koji stalno preispituje sam sebe, prilagođava se publici i vremenu u kojem nastaje, te uspeva da uspostavi savršenu, organsku komunikaciju sa gledaocem ovde i sada.



Piter Stiven Pol Bruk, CH, CBE (engl. Peter Stephen Paul Brook; London, 21. mart 1925 — Pariz, 2. jul 2022) bio je engleski pozorišni i filmski režiser koji je živeo u Francuskoj od ranih 1970-ih. Dobitnik je više nagrada Toni i Emi, nagrade Lorens Olivije, japanske nagrade Praemium Imperiale i italijanske Prix Italia. Nazivaju ga „našim najvećim živim pozorišnim rediteljem“.[1]

Sa Royal Shakespeare Company (RSC), Bruk je režirao prvu produkciju filma Mara/Sad na engleskom jeziku 1964. godine. Prebacio se na Brodvej 1965. godine i osvojio nagradu Toni za najbolju predstavu, i proglašen najboljim režiserom.

Detinjstvo i mladost
Bruk je rođen u oblasti Ternam Grin u Čiziku u Londonu, kao drugi sin Simona Bruka i njegove supruge Ajde (Jansen), litvanskih jevrejskih imigranata iz Letonije.[2][3] Njegov stariji brat bio je psihijatar i psihoterapeut Aleksis Bruk (1920—2007).[4] Njegov prvi rođak bio je Valentin Pluček, glavni direktor Moskovskog satiričnog pozorišta.[5] Bruk se školovao u Vestminster školi, Grešamovoj školi i Magdalin koledžu, Oksford.

Karijera

Théâtre des Bouffes du Nord, Pariz
Bruk je režirao Doktora Fausta, svoju prvu produkciju, 1943. godine u pozorištu Torč u Londonu, a zatim je u Šantikler pozorištu 1945. godine obnovio Paklenu mašinu. 1947. odlazi u Stratford na Ejvonu kao pomoćnik režisera Romea i Julije i Love`s Labour`s Lost. Od 1947. do 1950. bio je direktor produkcije u Kraljevskoj operi u Londonu. Njegov rad tamo obuhvatio je vrlo kontroverznu postavku Salome Riharda Štrausa sa scenografijom Salvadora Dalija, i uspešnu režiju Pučinijeve opere Boemi koristeći setove datirane iz 1899. Usledilo je povećanje broja njegovih scenskih i filmskih dela kao producenta i režisera. Dark of the Moon, Hauarda Ričardsona (1948–49), u Ambasadorskom teatru u Londonu, bila je rana produkcija kojoj su se veoma divili.[traži se izvor]

Bruk je 1970. godine sa Mišlin Rozan osnovao Međunarodni centar za pozorišna istraživanja, multinacionalnu kompaniju glumaca, plesača, muzičara i drugih, koja je ranih 1970-ih mnogo putovala po Bliskom istoku i Africi. Sedište mu je u Parizu u Bouffes du Nord theatre od 1974.[6] Najavio je 2008. godine da će podneti ostavku na mesto umetničkog direktora Bouffes du Nord theatre, započinjući te godine trogodišnju primopredaju Olivijeu Manteu i Olivijeu Pubelu.[7]

Uticaji
Bruk je bio pod uticajem dela Antonena Artoa i njegovih ideja za Pozorište surovosti. Najveći uticaj na njega, međutim, imala je Džoan Litlvud. Bruk ju je opisao kao `najcenjenijeg režisera u Britaniji sredinom 20. veka`. Brukovo delo je takođe inspirisano teorijama eksperimentalnog pozorišta Jeržija Grotovskog,[8] Bertolta Brehta, Krisa Koviča i Vsevoloda Mejerholda i delima G.I. Gurdžijeva,[9] Edvarda Gordona Krega,[10] i Matile Gike.[11]

Saradnici
Bruk je tokom svoje karijere sarađivao sa nizom reditelja, pisaca i glumaca, a među njima su glumci Pol Skofild i Glenda Džekson; dizajneri Džordž Vakevič i Sali Jakobs, kao i pisci Ted Hjuz i Vilijam Golding. Bruk se prvi put susreo sa Vakevičom u Londonu kada je video produkciju baleta Le Jeune Homme et la Mort Žana Koktoa, koji je Vakevič dizajnirao. Bruk je izjavio da je „bio uveren da je ovo dizajner koga je čekao“