ISBN: Ostalo
Jezik: Engleski
Godina izdanja: ostalo
Oblast: Slikarstvo
Autor: Strani

Od svoje smrti 12. aprila, Frensis Bejkon je proglašen jednim od najvećih modernih slikara. Pa ipak, većina analiza Bejkona zapravo neutrališe njegov rad raspravljajući o njemu kao o egzistencijalnom izrazu i kao užasavajućoj komunikaciji izolovane jedinke – što jednostavno prenosi bol u slikama nazad na samog Bejkona. Ova studija je prvi pokušaj da se objasni bol posmatrača.

To je takođe, što je najzahtevnije, objašnjenje šta nam Bejkonova umetnost govori o nama samima kao pojedincima. Jer, tokom ovog veoma ličnog istraživanja, autor shvata da je efekat Bejkonovog rada zasnovan na načinu na koji svako od nas izvaja svoj identitet, svoje „ja“, iz neosnovanih dokaza naših čula, koristeći konvencije reprezentacije kao alate. Upravo u svom iskrivljavanju ovih konvencija čula, a ne u površnom izobličenju svojih slika, Bejkon se najradikalnije suočava sa „umetnošću“ i nama samima kao pojedincima.

Since his death in April 12 Francis Bacon has been acclaimed as one of the very greatest of modern painters. Yet most analyses of Bacon actually neutralize his work by discussing it as an existential expression and as the horrifying communication of an isolated individual—which simply transfers the pain in the paintings back to Bacon himself. This study is the first attempt to account for the pain of the viewer.

It is also, most challengingly, an explanation of what Bacon’s art tells us about ourselves as individuals. For, during this very personal investigation, the author comes to realize that the effect of Bacon’s work is founded upon the way that each of us carves our identity, our “self,” from the inchoate evidence of our senses, using the conventions of representation as tools. It is in his warping of these conventions of the senses, rather than in the superficial distortion of his images, that Bacon most radically confronts “art,” and ourselves as individuals.