Oblast: Ostalo
Godina izdanja: 922
ISBN: 922
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

- Velike iluzije
- Fakirizam
- Kineske karike
- Komicna magija
- Vestina sa novcicima
- 21. san siromaha
- Odabrana madjionicarske vestine sa maramama
- Manipilacija sa lopticama


Iluzionizam (čarobnjaštvo, opsenarstvo) je stvaranje ili korištenje iluzija radi izokretanja stvarnosti; disciplina u umetnosti koju izvode mađioničari (iluzionisti) uglavnom u cirkusima i varijeteima i na televiziji.[1][2] Ovo treba razlikovati od paranormalne magije za koju se tvrdi da je efekat stvoren natprirodnim sredstvima. To je jedna od najstarijih scenskih umetnosti na svetu.

Početak iluzionizma se vezuje uz magiju, kada se osetnim varkama, veštim trikovima i psihološkim sugestijama postižu efekti znakova i poruka od strane demona i bogova, poslije i ikona svetaca i sl. Radi postizanja čudesnih efekata i zabavljanja publike koriste se i naučna dostignuća. Poznati iluzionistički postupci su:

penjanje uz konopac (indijski fakiri),
lebdenje bez oslonca, Kris Ejndžel
zec iz šešira,
obezglavljeni čovek koji govori,
presečena i ponovno sastavljena žena (Buatier de Kolta),
izlazak iz zakatančenog i potopljenog kaveza (Hari Hudini) i
prolaska kroz Kineski zid (Dejvid Koperfild).
Moderna zabavna magija, koju je pokrenuo mađioničar iz 19. veka Žan Ežen Rober Uden, postala je popularna pozorišna umetnička forma.[3] Krajem 19. i početkom 20. veka, mađioničari poput Maskelajna i Devanta, Hauarda Terstona, Harija Kelara i Harija Hudinija postigli su široki komercijalni uspeh tokom onoga što je postalo poznato kao „Zlatno doba magije“.[4] Tokom ovog perioda, magijska performansa postala je osnovni deo Brodvejskog pozorišta, vodvilja i mjuzikholova. Magija je zadržala svoju popularnost u televizijsko doba, a mađioničari poput Pola Danielsa, Dejvida Koperfilda, Daga Heninga, Pena & Telera, Dejvida Blejna i Derena Brauna modernizuju ovu umetničku formu.[5]

Istorija
Termin „magija“ etimološki potiče od grčke reči mageia (μαγεία). U davna vremena Grci i Persijanci su vekovima ratovali, a persijski sveštenici, na perzijskom zvani магош, na grčkom su postali poznati kao magoi. Ritualni postupci persijskih sveštenika postali su poznati kao mageia, a zatim magika - što je na kraju značilo bilo kakvu stranu, neortodoksnu ili nelegitimnu ritualnu praksu. Široj javnosti uspešni postupci iluzije mogli bi se posmatrati kao da su slični magijskom podvigu za koji su pretpostavljali da su ga mogli izvršiti drevni magoji. Izvođenje trikova iluzija ili magijske iluzije, i očigledno dejstvo i efekti takvih dela često se nazivaju „magijom“, a posebno magični trikovi.

Najranija poznata knjiga koja objašnjava magične tajne, Otkriće veštičarenja, objavljena je 1584. Nju je stvorio Reginald Skot da spreči ubijanje ljudi zbog veštičarenja. Tokom 17. veka objavljene su mnoge knjige u kojima su opisani magični trikovi. Do 18. veka magične predstave bile su uobičajeni izvor zabave na vašarima. Osnivač moderne zabavne magije bio je Žan Ežen Rober Uden, koji je imao magično pozorište u Parizu 1845. Džon Henri Anderson pionir je iste tranzicije u Londonu 1840-ih. Krajem 19. veka velike magijske predstave koje su se trajno održavale na velikim pozorišnim prostorima postale su norma.[6] Kao vid zabave, magija se lako prebacivala sa pozorišnih prostora na televizijske magijske specijale.

Predstave koje bi savremeni posmatrači prepoznali kao dočaravajuće praktikovale su se kroz istoriju. Na primer, trik sa tri čaše i kuglicama izvodio se bar od 3. godine p. n. e,[7] a izvodi se i danas na sceni i u uličnim magijskim predstavama. Tokom mnogih vekova zapisi povezuju mađioničare sa đavolom i okultnim. Tokom 19. i 20. veka, mnogi scenski mađioničari su čak koristili ovo gledište u svojim reklamama.[8] Isti nivo domišljatosti koji je korišćen za stvaranje poznatih drevnih obmana kao što je Trojanski konj takođe bi se koristio za zabavu, ili barem za varanje u igrama s novcem. Takođe su ih koristili praktičari različitih religija i kultova od antičkih vremena pa nadalje da bi neobrazovane ljude zastrašili u poslušnost ili ih pretvorili u pristalice. Međutim, profesija iluzioniste je ojačana tek u 18. veku, i od tada uživa nekoliko popularnih formi....