ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 1974
Autor: Domaći
Oblast: Slikarstvo
Jezik: Srpski

LAZAR DRLJAČA ZATOČENIK LJEPOTE Šefko Hodžić

Predgovor Zuko Džumhur.

Skupština opštine Konjic i Skupština opštine Mostar, 1974. godine, 177 strana, tvrd povez, platneni hrbat, zlatotisak, ilustrovano.
Knjiga je nekorišćena.

Lazar Drljača (1882 - 1970), bosanskohercegovački akademski slikar.
Živeo je sam i usamljen, u skladu sa prirodom, stvarajući za sebe i ne pokazujući svoja dela nikome. Ostavio je duboki trag ne samo svojim umetničkim delom koje spada u sam vrh evropskog i svetskog slikarstva, nego i načinom svog života, zbog kojeg ga još nazivaju i poslednjim bosanskim bogumilom.
Iako je rođen u siromašnoj seljačkoj porodici, roditelji su odlučili da ga školuju.
Tako je završio bravarski zanat, iste godine kada je položio završni ispit na Tehničkoj školi u Sarajevu, 1906., polaže i prijemni ispit na Bečkoj akademiji likovne umetnosti i biva primljen u klasu profesora Kristijana Gripenkerla.
Već 1911. godne, dobija poziv i učestvuje na međunarodnoj izložbi u Rimu.
Sarajevo, kome se uvek vraćao, Rim, Pariz i osam godina provedenih u Francuskoj, ostavile su neizbrisiv trag i u njegovom životu i u njegovom stvaralaštvu.
Prvi svetski rat je proveo u zarobljeništvu u Italiji.
Posle rata, vraća se u Bosnu, danima plovi rekom Unom u čamcu koji je sam napravio, po ugledu na feničanske lađe - već tada se, očigledno, pripremao za bogumilski život.
Stalno je bio u pokretu, puno putovao, upoznavao i ljude i predele, dok se konačno 1931. godine stacionirao u svojoj slikarskoj kolibi.
Živeo je slobodno, nesputano, u prirodi i od onoga što mu je ona davala. Otkrio je potpuno novi svet izvan civilizacije u kome se osećao bolje i mogao da živi punim plućima.
Nažalost, tokom 1946. godine, izgorela je koliba u planini, a sa njom i skoro sva njegova dela. Ostalo je samo par slika na kojima se može videti izuzetan ekspresionistički naboj i talenat ovog umetnika.
Gubitak najvećeg dela svog slikarskog opusa u požaru, slikar nikada nije prežalio, jer najplodniji slikarski period nestao je u trenu. O svom životu na obroncima planine Prenj, na obali Boračkog jezera, Lazar je govorio:
- Upoznao sam mnogo feniga i ljekovitog bilja i cvjetova. Pošto sam ostao vjeran planini i slobodi, ljudi i žene - svi su me voljeli i pomagali. Bande su mi u ratu slike pokrale. Ostao sam go i bos. Srećom imao sam dva veća platna na štafelaju i slike sa uljem na njima. Boju sam ostrugao i od gola platna napravio sebi odijelo.
Sam je pravio boje za svoje slike od prirodnih materijala koje je nalazio po planini Prenj.

Lazar Drljača umro je 13. jula 1970. godine u 9:30 sati.
Njegova želja je bila da bude sahranjen kao bogumil, a na grobove bogumila stavljaju se stećci.

`Deseti decembar je godišnjica rođena akademskog slikara Lazara Drljače koji se nakon studija u Beču i gotovo dvije decenije života u Beču, Rimu i Parizu odrekao dobara civilizacije našavši pribježište u divljini hercegovačke planine Prenj
Prije nego je odjezdio u besmrtnost, na ovom svijetu doživjeo je duboku starost (89). Kad je poslednji put napuštao planinu Prenj, s kojom se vjenčao relativno mlad i gdje je skoro pola vijeka drugovao sa visokim jelama, borovima, planinskim potocima, livadama, dolinama i dubodolinama ove planine na razmeđu kontinentalne i submediteranske klime - padala je jaka kiša.

- Ovo, na rastanku, plače moja planina, izustio je i sklopio oči.

# 71