ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 150
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Knjige `Duhovni razgovori I i II` autora arhimandrita Gavrila Vučkovića, dugogodišnjeg igumana manastira Lepavina, predstavljaju jedinstven i pionirski poduhvat u savremenoj pravoslavnoj pastoralnoj praksi.


Obe knjige objavio je Manastir Lepavina (Hrvatska) sa blagoslovom tadašnjeg Mitropolita zagrebačko-ljubljanskog Jovana.Tom 1 (Duhovni razgovori 1): Izdata je 2009. godine na ukupno 450 stranica. Knjiga predstavlja prelomni trenutak jer prikazuje kako se savremena tehnologija može iskoristiti za misionarski rad i duhovnu korist.Tom 2 (Duhovni razgovori 2): Izdata je 2010. godine i obuhvata 340 stranica (u nekim elektronskim formatima oko 400 strana), prateći isti uspešan koncept pismenih duhovnih dijaloga.



Gavrilo (svetovno Bora Vučković; Duboka, kod Kučeva, 10. maj 1944 ― Beograd, 12. april 2017) bio je pravoslavni arhimandrit i iguman Manastira Lepavina.[1]

Biografija
Dečak Bora, kasnije Arhimandrit Gavrilo (Vučković), ostao je vrlo mlad bez majke a sa svega 14 godina ostao je i bez oca. Arhimandrit Gavrilo (Vučković) stupio u manastir za iskušenika krajem aprila 1961. godine. Zamonašen je u rasu na Veliku subotu 1964. godine u manastiru Rakovici. Čin postriga izvršio episkop Sava moravički, a priveo arhimandrit Milutin, kasnije episkop timočki, po završetku Bogoslovsko-monaškog seminara školske 1963/64. godine. Po blagoslovu Njegove Svetosti Patrijarha srpskog g. Germana, iste godine odlazi u manastir Svete Pećke patrijaršije. Od 23. septembra 1965. do 11. marta 1967. na odsluženju vojnog roka u Skoplju. Po povratku iz vojske prelazi iz Eparhije beogradsko-karlovačke u raško-prizrensku i biva pričislen u bratstvo manastira Visokih Dečana. Iste 1967. godine bio rukopoložen u čin jerođakona od episkopa raško-prizrenskog g. Pavla na dan svetog Stefana Dečanskog. Provevši od 21. marta 1967. do 10. marta 1971. u manastiru Visoki Dečani, po ličnoj molbi dobio kanonski otpust za prelazak u manastir Hilandar na Svetoj Gori (Grčka).

U Hilandar stiže 12. marta 1971. godine. Dodeljuje mu se poslušanje črednog đakona i prosforara. Kasnije sa poslušanja prosforara na poslušanje gostoprimca, prvo pri kancelariji i Saboru staraca (opšta uprava) i posle na duže vreme gostoprimac za opšte manastirske goste. Rukopoložen za jeromonaha 26. januara 1980. godine, na dan svetih mučenika Ermila i Stratonika.

Čin hirotonije izvršio episkop rodostolski g. Hrizostom, titularni episkop Vaseljenske patrijaršije sa sedištem u Kareji Sveta Gora. Odmah primio novo poslušanje - čredni jeromonah u crkvi. Na manastirsku slavu Sveto Vavedenje 1981. godine u toku bdenija postrižen u malu shimnu sa istim imenom Gavrilo. Postriženje izvršio episkop zvorničko-tuzlanski g. Vasilije Kačavenda, a priveo, kao duhovni otac, starac proiguman Nikanor. Po blagoslovu Uprave manastira Hilandara, boravio godinu dana, od marta 1983. do marta sledeće 1984, kod duhovnika starca Kirila u keliji svetog Nikolaja - Belozerska, među Grcima.

Po blagoslovu duhovnika starca Nikanora i po ličnoj molbi dobio opšti kanonski otpust i vratio se u Srbiju. U manastiru Banja, kod Risna Crna Gora, proveo mesec dana, a u Boki kotorskoj kod protojereja stavrofora, arhijerejskog namjesnika za Boku kotorsku oca Moma Krivokapića, tri meseca. U avgustu 1984. godine kanonski primljen u Eparhiju zagrebačko-ljubljansku. Dana 17. avgusta 1984. godine primio upravu manastira Lepavine i parohiju manastirsku. Na Veliku Gospojinu - Uspenje Presvete Bogorodice, 1994. godine, Njegovo Visokopreosveštenstvo Mitropolit zagrebačko-ljubljanski i cele Italije g. Jovan na Svetoj arhijerejskoj liturgiji proizveo ga u čin arhimandrita.

Tokom građanskog rata (1991—1995) ostao je u manastiru. U svom pastirskom radu poznat je po korištenju modernih tehnologija dostupnih putem Interneta za duhovno-misionarski rad.[2] Sveti sinod Srpske pravoslavne crkve formirao je krajem 2014. godine. Misionarsko odjeljenje, izabravši oca Gavrila kao jednog od njegovih dvanaest stalnih članova.[3]

Po blagoslovu Njegovog Visokopreosveštenstva Mitropolita g. Porfirija, arhimandrit Gavrilo (Vučković) učestvovao je na „Prvom Međunarodnom simpozijumu o digitalnim medijama i pravoslavnoj pastirskoj brizi“ koji je održan od 07 do 09. maja 2015. godine u Atini uz učešće 75 stručnjaka, pravoslavnih sveštenika i mirjana iz 21 zemlje.[4]

Sveti sinod Srpske pravoslavne crkve izabrao je arhimandrita Gavrila da izvuče kovertu sa imenom novog Patrijarha januara 2010. godine.[5]

Upokojio se u Gospodu na Veliku Sredu, 12. aprila 2017. godine u bolnici „Svetog Save` u Beogradu. Sahranjen je 17. aprila na manastirskom groblju u manastiru Lepavina.