Gete nije voleo Kraljevića Marka. Dabogme da nije, i kako bi vedri ljubitelj kalokagatije mogao voleti onako mrka i violentna primitivca! O tome ne bi trebalo gubiti reči. Zadatak je ovoga članka pokazati na primeru Marka jedan deo Geteove pesničke fiziognomije; i naročito, obeležiti dokle je išla Geteova čuvena ljubav prema našoj narodnoj poeziji. Kad se, u onako pametnom i onako suhom 18. veku, začuo sa severa glas bardâ, i baladâ, i kad su Ruso i Herder onako zanosno objavili duh primitivnih naroda, Gete je i sâm stao slušati i beležiti narodne pesme, zavoleo baladu, preveo Hasanaginicu , obradio teme iz romantične nemačke prošlosti. No ubrzo je sve to ostavio, otišao u Italiju, u antičnost. Ali, uopšte govoreći, Gete se nije prestajao inspirisati lirskom popevkom iz naroda, otkako se poznao s Herderom, pa čak ni u Italiji, i to u smislu čistog lirizma. Po drugi put, on se pustio romantičnoj struji, i zanimao se narodnom poezijom, nadomak, od 1806. do 1828. po prilici, ali samo kao posmatrač; njegova orijentalska lirika značila je izvesno bekstvo iz buke evropske revolucije u istočnu mudrost. Poslednje godine života on se opet zatvorio u svoj klasičarski vidokrug, koji zapravo nije ni ostavljao", P. Slijepčević.******Autor Pero SlijepčevićNaslov Nemačke temePriredio Mirko KrivokapićMeki povez12/21