Godina izdanja: 1972
ISBN: 402
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Ljubomir Tadić
Izdavač: Srpska književna zadruga, Beograd
Godina: 1972
Obim: 278 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografiji.

„Tradicija i revolucija“ je jedno od ključnih teorijskih dela srpskog akademika, profesora i filozofa Ljubomira Tadića. Knjiga je prvobitno objavljena 1972. godine u izdanju Srpske književne zadruge.

Knjiga predstavlja dubinsku studiju iz oblasti filozofije istorije, filozofije prava i političke sociologije. Tadić se bavi kompleksnim odnosom između istorijskog nasleđa (tradicije) i društvenih promena (revolucije).

Kroz filozofsku i istorijsku prizmu, autor istražuje ključne pojmove moderne političke svesti kao što su:
• Prosvetiteljstvo, autoritet i suverenitet
• Reformacija i revolucija
• Univerzalizam, individualizam i romantika

Kao istaknuti pripadnik kritičke teorije i „Praksis“ škole, Tadić u ovoj studiji otvara velika pitanja o slobodi, poretku i legitimnosti vlasti, preispitujući kako tradicija oblikuje revolucionarne otpore i obrnuto.



Akademik Ljubomir Tadić (1925–2013) bio je jedan od najistaknutijih jugoslovenskih i srpskih filozofa 20. veka, profesor filozofije i sociologije prava, član Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU) i uticajni kritički intelektualac.

Njegov životni i profesionalni put obeležili su borba protiv fašizma, disidentski rad u socijalističkoj Jugoslaviji i učešće u obnovi višestranačja.

Rođen je u selu Smriječno kod Plužina (današnja Crna Gora). Kao šesnaestogodišnjak se 1941. godine priključio partizanskom pokretu. Nosilac je Partizanske spomenice 1941.

Pravo je studirao u Sarajevu i Beogradu, a doktorirao je 1959. godine na Pravnom fakultetu u Ljubljani.

Karijeru je počeo na Pravnom fakultetu u Sarajevu. Od 1963. predavao je sociologiju politike i prava na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Tokom čuvenih studentskih protesta 1968. godine, bio je jedan od glavnih predvodnika i idejnih lidera pobune na univerzitetu. Zbog te političke „nepodobnosti“ i disidentskih stavova, komunističke vlasti su ga 1974. udaljile sa fakulteta zajedno sa grupom profesora.

Nakon izbacivanja sa fakulteta, radio je u Institutu društvenih nauka, a kasnije je bio jedan od osnivača Instituta za filozofiju i društvenu teoriju u Beogradu. Za dopisnog člana SANU izabran je 1985, a za redovnog 1994. godine.

Ljubomir Tadić je krajem 1989. godine bio jedan od 13 intelektualaca koji su obnovili rad Demokratske stranke (DS), čime je direktno učestvovao u ponovnom uspostavljanju višepartijskog sistema u Srbiji. Kasnije je obavljao i funkciju senatora Republike Srpske (od 1996).

Tadić se smatra piscem evropskog formata, a njegove knjige su prevođene na nekoliko svetskih jezika. Najznačajniji doprinos dao je u oblastima filozofije prava, politikologije i kritike ideologije. Njegova najpoznatija dela su:
• „Poredak i sloboda“ (1967)
• „Tradicija i revolucija“ (1972)
• „Autoritet i osporavanje“ (1974)
• „Nauka o politici“ (1988)
• „Filozofija prava“ (1998)