ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 146
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Knjiga „Socijalna antropologija“ britanskog antropologa Edvarda Evana Evans-Pričarda (E. E. Evans-Pritchard) na našim prostorima je objavljena u prevodu Predraga Stojovića 1983. godine. Izdavač je bila beogradska Prosveta, u okviru legendarne edicije Biblioteka XX vek (knjiga broj 59).

Knjiga predstavlja temeljno delo u oblasti sociologije i antropologije. Ona donosi autorove teorijske poglede i predavanja o razvoju ove discipline. Evans-Pričard u njoj analizira strukture i funkcije tradicionalnih i plemenskih zajednica kroz sledeće ključne teme:Socijalna antropologija: prošlost i sadašnjost – prikaz istorijskog razvoja discipline od 18. veka.Antropologija 20. veka – analiza teorijskih pristupa klasičnih antropologa.Kritički osvrti – autor analizira radove uticajnih teoretičara kao što su Džejms Džordž Frejzer, Lusijen Levi-Bril, Marsel Mos, Bronislav Malinovski i Alfred Redklif-Braun.Religija i antropolozi – istraživanje uloge verovanja i rituala u organizaciji društva.


Edvard E. Evans-Pričard (engl. Edward Evan Evans-Pritchard; 21. septembar 1902 – 11. septembar 1973) je bio britanski antropolog i jedan od začetnika socijalne antropologije. Bio je profesor socijalne antropologije na Univerzitetu u Oksfordu od 1946. do 1970. godine. Rođen je u mestu Krouborou, istočni Saseks kao sin anglikanskog sveštenika. Godine 1944. prelazi u katoličku veru. Evans-Pričard je sa svojom suprugom imao petoro dece. Preminuo je u Oksfordu 11. septembra 1973. godine. Poznat je po svojim istraživanjima afričkih kultura, posebno naroda Azande i Nuera u južnom Sudanu. Godine 1940. sa Mejerom Fortesom uređuje zbirku eseja „Afrički politički sistemi“ koja je inicirala komparativno proučavanje oblika političkih vladavina u različitim kulturama.

Obrazovanje i terenski rad
Edvard Evans-Pričard se školovao na koledžu u Vinčesteru i studirao istoriju na Ekseter koledžu u Oksfordu. Kao postdiplomas odlazi na Londonski ekonomski fakultet (eng. London School of Economics) gde ga je podučavao Bronislav Malinovski i Robert Maret, učesnik ekspedicije u Toresovom prolazu i Čarls Seligman, specijalista za Sudan. Evans-Pričardov prvi terenski rad je počeo 1926. godine među Azandima, narodom gornjeg Nila i rezultovao je doktoratskom tezom pod nazivom „Vradžbine, proročanstva i magija kod Azanda“ koja je izdata 1937. godine. Evans-Pričard je nastavio da sprovodi istraživanja u zemlji Azanda i Bongo sve do 1930. godine, kada je započeo novi istraživački projekat među Nuerima.[1]

Nakon terenskog rada u Sudanu, Evans-Pričard prihvata posao na katedri sociologije na Univerzitetu u Kairu. Tokom boravka u Kairu, upoznao je jezike i kulture naroda pustinje.

Nakon povratka u Oksford, nastavio je istraživanje o Nuerima. U tom periodu je upoznao Mejera Fortera

i Alfred Retklif-Brauna koji su mu postali bliski prijatelji i sa kojima je sarađivao do kraja svoje karijere. Evans-Pričard je počeo da razvija Redklif-Braunove ideje strukturalnog funkcionalizma. Kao rezultat toga, njegova trilogija radova o Nuerima (Nueri, Religija Nuera, Srodstvo i brak među Nuerima) i zbirka eseja „Afrički politički sistemi“ postali su klasika britanske socijalne antropologije. Evans-Pričardova knjiga „Vradžbine, proročanstva i magija kod Azanda“ je veliki antropološki doprinos sociologiji znanja. Njegov rad se fokusirao na poznati psihološki efekat poznatiji kao psihološka atribucija. Evans-Pričardova karijera je pretrpela neuspeh zbog sukoba sa Bronislavom Malinovskim. Malinovski je uživao u poetskim, detaljnim i evokativnim opisima trobrijandskog života, dok je Evans-Pričard imao strast prema društvenoj teoriji i davao je prednost jasnoj, elegantnoj i logički kohorentnoj intelektualnoj analizi.[2]

Malinovski se nije slagao sa Evans-Pričardovim idejama koje je objavio u delu „Vradžbine, proročanstva i magija kod Azanda“ (1937). Malinovski je bio veoma cenjen naučnik i imao je veliki uticaj na akademski svet što je sprečilo Evans-Pričarda da dobije akademsko radno mesto. Tek nakon smrti Bronislava Malinovskog 1942. godine i uz pomoć svog dobrog prijatelja Redklif-Brauna, Evans-Pričard dobija mesto profesora socijalne antropologije na Univerzitetu Oksford. Među doktorskim studentima kojima je on mentorisao bili su Talal Asad i Meri Daglas.

Tokom Drugog svetskog rata, Evans-Pričard je služio u Etiopiji, Libiji, Sudanu i Siriji. Rezultat boravka u Libiji (Kirenajka) je njegova studija iz 1948. godine „Sanusi Kirenajke“ (eng. The Sanusi of Cyrenaica). Dokumentujući lokalni otpor italijanskim osvajanjima, postao je jedan od nekoliko autora engleskog jezika koji su pisali o baraka kultu za koji se veruje da je prethodnik današnjih radikalnih islamskih kultova. Verovatno je misticizam katoličkih sakramenata i obreda, na koji je Evans-Pričard nailazio tokom istraživanja religije u drugim kulturama uzrokovao ovo interesovanje. Poslednjih nekoliko godina života, Pričard je posebno zainteresovan za misticizam i tvrdio je da mistici svih religijskih ubeđenja, hindusi, budisti, muslimani i jevreji, kao i hrišćani, doživljavaju istu transcendentnu stvarnost.[3] Evans-Pričardova konverzija u katolicizam nije bila dobro prihvaćena u akademskim krugovima posebno zbog stalnog sukoba sa Bronislavom Malinovskim.