Godina izdanja: ostalo
ISBN: ostalo
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Žan Raspaj (1925-2020) je francuski pisac, putopisac i pomorski istraživač, antropolog i borac za prava ugroženih domorodačkih plemena pre svega u Latinskoj i Severnoj Americi. Objavio je više od četrdeset knjiga.

Broj strana: 392

Prvi put objavljen 1973. godine, roman Tabor svetih anticipira situaciju koja danas deluje verodostojno i pretnju koja se više ne čini neverovatnom: u njemu se opisuje kako ljudi iz Trećeg sveta, postajući sve brojniji, mirnim putem osvajaju Francusku, a zatim ostatak Zapada. (…)

Zapadni ekspanzionizam, od krstaških ratova i velikih kopnenih i pomorskih otkrića pa do kolonijalne epopeje i njenih poslednjih bitaka, imao je različite motive – uzvišene, političke, tržišne, ali rasizam tu nije postojao, niti je imao bilo kakvu ulogu, osim možda u dušama nekih nitkova. Odnos snaga – bio je u našu korist, to je sve. To što se taj odnos snaga razvijao na račun drugih rasa – mada su neke time bile spašene od smrtonosne učmalosti – bilo je samo posledica naše želje za osvajanjem, nije bilo ideološkog pokretača ili ideološkog alibija. (…)

Treba se danas setiti natpisa na starim sunčanim satovima: „Kasnije je nego što misliš“ jer se odnos snaga dijametralno obrnuo, a naš stari Zapad, tragično postavši manjina, povlači se iza razorenih zidina i sad već gubi i bitke na svom sopstvenom tlu i počinje u čudu da primećuje zaglušujući žamor ogromne plime koja preti da ga potopi. Ovaj navod (o natpisima na sunčanim satovima) ne potiče iz mog pera. To je napisao Tjeri Molnie (Thierry Maulnier), upravo povodom Tabora svetih. (…)

Jer Zapad je prazan, iako toga još nije istinski svestan. Izuzetno kreativna civilizacija, svakako jedina sposobna da odgovori na nepremostive izazove trećeg milenijuma, Zapad više nema dušu. Na nivou nacija, rasa i kultura, kao i na nivou pojedinca, uvek je duša ta koja pobeđuje u odlučujućim bitkama. Jedino ona može da istka nit od zlata i bronze od koje se prave štitovi za spašavanje jakih naroda. Ne vidim da kod nas više postoji duša.

Gledajući moju državu, Francusku, na primer, često imam utisak, kao u nekom lošem snu, da mnogi „domaći“ Francuzi danas nisu ništa drugo do morski „rakovi pustinjaci“ nastanjeni u školjkama koje su napustili predstavnici danas izumrle vrste, nekad zvane francuska vrsta koja – zbog nerasvetljene genetske misterije – ničim nije nagoveštavala ovu sadašnju vrstu koja je krajem XX veka preuzela njeno ime. Oni se zadovoljavaju time da postoje. (izvodi iz predgovora autora trećem izdanju, 1985.)