Godina izdanja: 2017
ISBN: 978-86-6053-225-3
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor - osoba Sollers, Philippe, 1936-2023 = Solers, Filip, 1936-2023
Naslov Bljesak : roman / Filip Solers ; prevod sa francuskog Sonja Ivanović
Jedinstveni naslov L`Éclaircie. srpski jezik
Vrsta građe roman
Ciljna grupa odrasli, opšte (lepa književnost)
Jezik srpski
Godina 2017
Izdanje 1. izd.
Izdavanje i proizvodnja Zrenjanin ; Novi Sad : Agora, 2017 (Novi Sad : Sajnos)
Fizički opis 141 str. ; 22 cm
Drugi autori - osoba Ivanović, Sonja, 1982- (prevodilac)
Ivanović, Sonja, 1982- (prevodilac)
Zbirka ǂBiblioteka ǂAgora / [Agora, Zrenjanin] ; ǂknj. ǂ117
(karton)
Napomene Prevod dela: L`Éclaircie / Philippe Sollers
Tiraž 1.000
Beleška o autoru: str. 138-139
Beleška o prevodiocu: str. 140
Na koricama beleška o delu
Napomene i bibliografske reference uz tekst.

„L’Éclaircie“ (naslov se najčešće prevodi kao „Razvedravanje“, „Prolazna vedrina“) roman je Filipa Solersa objavljen u Galimaru 2012. godine. Knjiga je tipično solersovska po tome što je „radnja“ namerno tanka, a tekst se gradi kao niz bleskova: erotsko-meditativni zapisi, autoportret i šetnja kroz visoku kulturu, uz neprestano prizivanje slikarstva, muzike i filozofije. Centralni okidač je susret naratora sa Lusi (Lucie), „ženom-svetlošću“, tokom prodaje izuzetnog rukopisa Kazanovine „Histoire de ma vie“, odakle se šire asocijacije ka Kazanovi, Stendalu, Ničeu, Maneu, Pikasu i drugima, kao da je ljubavna priča ujedno i katalog strasti, pogleda i umetničkih „dokaza“ života. U romanu je važna i figura naratorove sestre (u tekstu i sećanju), pa se „razvedravanje“ pojavljuje kao procep svetlosti u zoni intimnog, pomalo opasnog naboja, između nostalgije, želje i provokacije.

Filip Solers (1936–2023), rođen kao Philippe Joyaux u Talansu kraj Bordoa, bio je jedna od ključnih i najkontroverznijih figura francuske književne avangarde druge polovine dvadesetog veka. Pisac, esejista i urednik, u javnosti je podjednako bio prisutan kao autor i kao organizator književnog života: osnivač i spiritus movens časopisa „Tel Quel“, a potom urednik i pokretač edicije i časopisa „L’Infini“ u okviru Galimara. Njegov uticaj nije počivao samo na romanima i esejima nego i na sposobnosti da oko sebe okupi mrežu pisaca, teoretičara i umetnika, da hvata idejne struje u hodu i da ih pretvara u književni program, polemiku ili estetski događaj.
Solersova proza prepoznatljiva je po ubrzanom, muzikalnom toku rečenice i po tome što „radnju“ često potiskuje u drugi plan, a u prvi stavlja glas, ritam i misaonu energiju teksta. U njegovom pisanju stalno se prepliću erotsko i metafizičko, satira i elegija, dnevničko i filozofsko, kao i opsesivna potreba da se književnost shvati kao način življenja, ne kao dekoracija života. Imao je izrazitu sklonost ka intertekstualnosti: njegovi romani i eseji često funkcionišu kao šetnja kroz biblioteku i muzej, kroz muziku i slikarstvo, s nizom eksplicitnih ili prikrivenih razgovora s tradicijom, od klasika francuske proze do modernista i mislilaca.
Kao javna ličnost Solers je voleo polemiku i paradoks, neretko je namerno zauzimao pozicije koje iritiraju „zdrav razum“ književnog polja. Time je istovremeno sticao reputaciju provokatora i čoveka izuzetnog kulturnog instinkta. Bio je pisac koji je verovao u inteligenciju kao strast i u stil kao oblik slobode, i koji je u svom radu uporno pokušavao da odbrani ideju književnosti kao mesta intenziteta: gde se misli brže, oseća oštrije i govori bez izvinjenja.
U kasnijoj fazi, naročito od osamdesetih nadalje, njegovo pisanje dobija jasniju, „čitljiviju“ liniju, ali zadržava solersovski pečat: kratke bleskove, aforistične zavoje, eruditske prečice, humor i provokativnu vedrinu. Čak i kad se vraća autobiografskom ili ljubavnom, on to čini kao estetski eksperiment: da pokaže kako se iskustvo može preoblikovati u ritam, i kako se kultura ne citira kao autoritet nego kao živa struja koja kroz tekst ponovo dobija glas.

MG P19 (L)