ISBN: 112
Godina izdanja: 1978
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Piero Chiara
Naslov originala: ital. La stanza del vescovo
Likovno opremio: Alfred Pal
Izdavač: Znanje, Zagreb
Godina: 1978
Obim: 189 str.

Stanje knjige je prikazano na fotografijama.

„Biskupova soba” (ital. La stanza del vescovo) je poznati psihološki i dramski roman italijanskog pisca Pjera Kjare.

Radnja romana smeštena je u period nakon Drugog svetskog rata na živopisnim obalama jezera Mađore (Lago Maggiore). Priča prati Marka, usamljenog vlasnika jedrilice, koji upoznaje Marija, bogatog, ekscentričnog i misterioznog ratnog veterana. Glavni lik dobija smeštaj u takozvanoj „biskupovoj sobi” – prostoriji u vili opterećenoj porodičnim tajnama, intrigama i atmosferom propadanja. Kroz atmosferu napetosti, erotike i skrivenih namera, roman prerasta u psihološku dramu sa elementima krimića i misterije, istražujući ljudsku pohlepu, usamljenost i moralni pad.

Roman je stekao veliku popularnost i doživeo uspešnu filmsku adaptaciju već 1977. godine pod istim nazivom (La stanza del vescovo). Film je režirao čuveni Dino Rizi (Dino Risi), dok glavne uloge tumače zvezde evropske kinematografije Ugo Tonjaci (Ugo Tognazzi) i Ornela Muti (Ornella Muti).

Pjero Kjara (Piero Chiara) bio je jedan od najpopularnijih italijanskih pisaca druge polovine 20. veka, poznat po svom specifičnom stilu u kojem kombinuju ironiju, melanholiju i verni prikaz provincijskog života u posleratnoj Italiji. Rođen je 23. marta 1913. godine u mestu Luino na obali jezera Mađore, a preminuo je 31. decembra 1986. godine u Varezeu.

Tokom Drugog svetskog rata, tačnije 1944. godine, morao je da pobegne u Švajcarsku kako bi izbegao hapšenje od strane fašističkih vlasti zbog svojih političkih stavova. Baš kao i likovi u njegovim knjigama, Kjara je bio strastveni igrač biljara i karata, a mnoga svoja zapažanja iz zadimljenih provincijskih kafana pretočio je direktno u književnost. Danas u Italiji postoji prestižna književna nagrada „Premio Chiara”, koja se svake godine dodeljuje u Varezeu za najbolju zbirku kratkih priča, formu u kojoj je Kjara takođe briljirao.

Njegova rodna regija i obale jezera Mađore (Lago Maggiore) poslužile su kao stalna scenografija za većinu njegovih dela. Kjara je bio majstor u oslikavanju „malih ljudi”, sitnih buržuja, ekscentrika i provincijskih intriganta. Njegove priče često počinju lagano, duhovito i prožeto erotikom, ali se u pozadini uvek krije dublja psihološka drama, usamljenost ili moralno propadanje. Pisao je bistrim, tečnim i komunikativnim stilom, zbog čega je bio izuzetno čitan i voljen među najširom publikom, dok ga je kritika cenila zbog oštrog zapažanja ljudske prirode.

Najpoznatija dela:
- Il piatto piange (Tanjir plače, 1962) – Njegov debitantski i izuzetno uspešan roman koji opisuje život grupe mladića u provinciji tokom fašističkog režima kroz prizmu kockanja i dokolice.
- La spartizione (Podela, 1964) – Duhovita i cinična priča o tri usedelice i jednom muškarcu, koja je takođe doživela kultnu filmsku adaptaciju pod naslovom Venga a prendere il caffè da noi.
- Il cappotto di astrakan (Astraganski kaput, 1978) – Roman koji radnju seli u Pariz, donoseći priču o identitetu, sudbini i opsesiji.


Alfred Pal (Beč, 1920 — Zagreb, 2010) bio je hrvatski i jugoslovenski slikar, karikaturista i grafički dizajner. Opremio je više od 1500 knjiga. Smatra se pionirom grafičkog dizajna na ovim prostorima. Radni vek počeo u vreme rata, u partizanima, 1943. godine, sve do poslednje nesreće - punih 66 godina.

Od 1971. do 1984. godine, nakon što je penzionisan, radio je kao grafičko-likovni urednik u Zavodu Matice Hrvatske.

Bavio se i slikarstvom. Kao slikar, bio je snažan i strastven, sugestivan i apokaliptičan, majstor rasprslih boja na mračnoj podlozi. O njegovim slikama svedoče i kasnije reprodukcije u knjigama.

Na svoj četrdeseti rođendan naslikao je svoju prvu sliku „Stražarska kula“. Naredne godine, 1961, priredio je prvu samostalnu izložbu „Stratište“ (ciklus od 27 listova) u prostorijama Društva arhitekata u Zagrebu. Sredinom 1960-ih otvorio je sitografski atelje zajedno sa Nenadom Pepeonikom u kojem je dizajnirao više zapaženih plakata za Hrvatsko narodno pozorište, Nacionalno i sveučilišnu knjižnicu, Modernu galeriju i Gradsko dramsko pozorište Gavela.