ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 1957
Jezik: Engleski
Autor: Strani

67701) PSYCHOANALYSIS AND PSYCHOTHERAPY developments in theory technique and training , Franz Alexander , Ruskin House, George Allen & Unwin LTD London 1957 ,
Knjiga predstavlja sveobuhvatnu evaluaciju stanja i evolucije psihoanalize i psihoterapije tokom 1950-ih godina, u periodu kada je medicina počela masovnije da prihvata psihoanalitičke koncepte.Kao ključna figura u razvoju psihosomatske medicine i osnivač Čikaškog instituta za psihoanalizu, Franz Alexander u ovom delu zagovara prelazak sa rigidne, klasične freudovske analize na fleksibilnije, kraće oblike lečenja.
Alexander analizira teorijski napredak nastao integrisanjem psihoanalize u širu medicinsku i psihijatrijsku zajednicu.
Fokus se pomera sa isključivog istraživanja dubokog nesvesnog na funkcije ega i njegovu adaptaciju na realnost.
Psihosomatska veza: Teorija se proširuje na razumevanje kako hronični emocionalni konflikti direktno utiču na telesna oboljenja.
Socijalni kontekst: Naglašava se uticaj trenutne interpersonalne sredine i kulture pacijenta, a ne samo trauma iz ranog detinjstva.
Razvoj tehnike (Technique)
Ovaj segment knjige je doneo revolucionarne i u to vreme kontroverzne promene u terapeutskoj praksi. Terapeut namerno zauzima stav koji je suprotan od stava pacijentovih roditelja kako bi pacijent bezbedno preradio stare rane.Fleksibilnost i kraća terapija: Zalaže se za fleksibilnost i kraće terapije.
Frekvencije seansi se prilagođavaju (manje od uobičajenih 4-5 puta nedeljno) kao i dužine trajanja tretmana prema individualnim potrebama pacijenta.
Promoviše prelazak sa pasivnog ležanja na otvoreniji dijalog licem u lice kako bi se pomoglo većem broju pacijenata.
Razvoj obuke i treninga (Training)
Alexander se kritički osvrće na tadašnji sistem edukacije novih terapeuta i psihijatara.
Predlaže dublju integraciju psihodinamskih principa u standardne kurikulume medicinskih fakulteta. Kritikuje dogmatizam i rigidnost pojedinih psihoanalitičkih instituta koji su slepo pratili tradiciju. Naglašava potrebu za balansom između teorijskog znanja, lične analize kandidata i supervizije kliničkog rada pod standardizovanim uslovima.

Franz Alexander (1891–1964) bio je mađarsko-američki psihoanalitičar i lekar, koji se smatra jednim od utemeljivača psihosomatske medicine i pionirom u polju psihodinamske psihoterapije. Njegov rad je značajno doprineo modernizaciji i skraćivanju klasičnog psihoanalitičkog tretmana.Maksimizovao je uticaj psihoanalize tako što ju je izvukao iz izolovanih instituta i integrisao u opštu medicinu i psihijatriju.
Alexander je tvrdio da dugotrajni, nerešeni emocionalni konflikti direktno uzrokuju telesne bolesti. Identifikovao je sedam specifičnih poremećaja, među kojima su čir na želucu, astma i hipertenzija, kao direktne posledice specifičnih psiholoških profila.
Smatrao je da terapeut ne treba da bude samo `neutralno ogledalo` (kako je predlagao Freud), već da aktivno pruži pacijentu drugačiju, podržavajuću reakciju u odnosu na onu koju je pacijent doživeo od roditelja u detinjstvu.
engleski jezik , prvo izdanje , tvrd povez, format 14,5 x 22 cm , 300 strana