Godina izdanja: 1997
ISBN: 313
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autorka: Svetlana Velmar-Janković
Izdavač: Stubovi kulture, Beograd
Godina: 1997
Obim: 352 str.

U knjizi se nalazi posveta autorke.

„Glasovi“ su poznata zbirka pripovedaka srpske književnice i akademika Svetlane Velmar-Janković, objavljena 1997. godine u izdavačkoj kući Stubovi kulture. Ova knjiga predstavlja treći deo njenog specifičnog proznog ciklusa o Beogradu i srpskoj istoriji, kojem pripadaju i zbirke „Dorćol“ (1981) i „Vračar“ (1994).

Dok su zbirke „Dorćol“ i „Vračar“ prostorno i geografski vezane za beogradske ulice i njihove nazive, „Glasovi“ se pomeraju ka unutrašnjim, duhovnim prostorima i subjektivnom doživljaju vremena. Autorka oživljava glasove istorijskih ličnosti, predaka i anonimnih hroničara iz različitih epoha srpske prošlosti. Priče spajaju prošlost i sadašnjost, prikazujući kako istorijski događaji odjekuju u svesti savremenog čoveka.

Svetlana Velmar-Janković u ovoj zbirci primenjuje svoj prepoznatljiv, visoko kultivisan i lirski toniran stil pisanja. Ona istražuje kolektivno pamćenje naroda, ali kroz prizmu pojedinačnih sudbina koje su često skrajnute ili zaboravljene na marginama velikih istorijskih zbivanja.


Svetlana Velmar-Janković (1933–2014) bila je jedna od najznačajnijih i najčitanijih srpskih književnica druge polovine 20. i početka 21. veka, esejista i redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU). Njen rad ostavio je dubok trag u srpskoj kulturi kroz prepoznatljivo bavljenje istorijom, beogradskom hronikom i sudbinama intelektualne elite.

Rođena je u Beogradu u uglednoj i uticajnoj porodici. Njen otac bio je Vladimir Velmar-Janković, književnik i pomoćnik ministra prosvete u vladi Milana Nedića tokom Drugog svetskog rata. Zbog očeve uloge i emigracije, porodica je nakon rata trpela ozbiljne ideološke i političke pritiske, što je Svetlana kasnije pretočila u svoja književna dela. Studirala je francusku književnost i latinski jezik na Filološkom fakultetu u Beogradu.

Pre nego što se potpuno afirmisala kao pisac, Svetlana je bila ključna figura beogradske izdavačke scene. Radila je kao novinar u „Dečjoj štampi“. Godinama je bila sekretar i urednik prestižnog časopisa Književnost. Kao dugogodišnji urednik u izdavačkom preduzeću Prosveta, vodila je edicije savremene domaće proze i pokrenula uticajnu biblioteku „Baština“. Od 2007. do 2013. godine nalazila se na mestu predsednice Upravnog odbora Narodne biblioteke Srbije.

Iako je debitovala rano romanom Ožiljak (1956), pravu književnu slavu dostiže krajem osamdesetih i tokom devedesetih godina:
- Lagum (1990): Njen najpoznatiji roman koji prati sudbinu beogradske građanske porodice u dramatičnim trenucima promene vlasti 1944. i 1945. godine. Roman je doživeo ogroman uspeh u Francuskoj, gde ga je magazin Lire uvrstio među 20 najboljih knjiga u toj zemlji 1997. godine.
- Bezdno (1995): Istorijski roman o sudbonosnim momentima i vladarima iz dinastije Obrenović.
- Prozni ciklus o Beogradu: Zbirke priča Dorćol (1981), Vračar (1994) i Glasovi (1997).
- Knjiga za Marka (1998): Izuzetno popularna zbirka priča za decu u kojoj oživljava detinjstvo srpskih vladara iz srednjeg veka.

Svetlana Velmar-Janković dobila je skoro sva značajna domaća književna priznanja:
- NIN-ova nagrada za roman godine (Bezdno, 1995)
- Andrićeva nagrada za zbirku Dorćol
- Nagrada „Meša Selimović“ za roman Lagum
- Nagrade „Isidora Sekulić“, „Bora Stanković“ i Nagrada Politikinog zabavnika

Njena dela su prevođena na više od deset svetskih jezika, čineći je jednom od naših najreprezentativnijih autorki u svetu.