Godina izdanja: 1987
ISBN: 300
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Aleksandar Puškin
Ilustracije: Pas Garsija – Boron
Izdavač: Oslobođenje, Sarajevo
Edicija: Biblioteka Ljiljan
Godina: 1987
Obim: 48 str.

Knjiga „Ruske priče“ Aleksandra Puškina predstavlja 8. knjigu iz čuvene i izuzetno popularne dečje edicije „Biblioteka Ljiljan“.

Ovu ediciju su tokom kasnih 1980-ih godina (najčešće izdanja iz 1987. i 1988.) zajednički objavljivali izdavači „Oslobođenje“ iz Sarajeva i „August Cesarec“ iz Zagreba. Knjiga je prepoznatljiva po tvrdom povezu, većem formatu i predivnim, bogatim ilustracijama koje su privukle generacije čitalaca.

Knjiga sadrži Puškinova prozna dela prilagođena mlađoj publici. U njoj se nalaze tri poznate priče:
- Snijeg (Metež / Mećava)
- Seoska plemkinja (Gospođica seljanka)
- Dunja, izgubljena ljubav (ovaj naslov je u stvari Puškinova čuvena priča Upravnik poštanske stanice)

Aleksandar Sergejevič Puškin (rus. Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин; Moskva, 6. jun 1799 — Sankt Peterburg, 10. februar 1837) bio je ruski književnik. Mnogi ga smatraju za najboljeg ruskog pesnika i oca moderne ruske književnosti. Puškin je među prvima u Rusiji počeo da piše narodnim jezikom i distancirao se od romantičarske književnosti, popularne u zapadnoj Evropi. Napravio je stil koji je mešao satiru, romantiku i dramu.

Mnoga njegova dela kritičari smatraju remek-delima, kao što su poema Bronzani konjanik i drama Kameni gost, priča o padu Don Žuana. Njegova pesnička kratka drama Mocart i Salijeri (iz istog rada kao i Kameni gost, Male tragedije) bila je inspiracija za Šaferov Amadeus, a takođe predstavlja i libreto za Korsakovljevu operu Mocart i Salijeri. Puškin je takođe poznat po svojim kratkim pričama, posebno po ciklusu Priče pokojnog Ivana Petroviča Belkina, pre svega po priči Hitac. Sam Puškin preferirao je svoj roman u stihu Evgenije Onjegin, koji je pisao tokom celog svog života i koji, započinjući tradiciju velikih ruskih romana, prati nekoliko centralnih likova, ali se u velikoj meri razlikuje u tonu i fokusu.

Onjegin je delo takve složenosti da je, iako samo stotinu stranica dugo, prevodiocu Vladimiru Nabokovu bilo potrebno dva cela toma svezaka kako bi u potpunosti preneo njegovo značenje na engleskom. Zbog ove poteškoće u prevodu, Puškinovi stihovi ostali su u velikoj meri nepoznati engleskim čitaocima. Međutim, i pored toga, Puškin je u velikoj meri uticao na zapadnjačke pisce poput Henrija Džejmsa. Puškin je napisao i Pikovu damu, koja predstavlja deo Crne vode, zbirke kratkih priča fantastične prirode velikih pisaca, koju je sačinio Alberto Manguel.

Mnogi smatraju da je Puškin glavni predstavnik romantizma u ruskoj književnosti; ipak, on se ne može nedvosmisleno označiti kao romantičar. Ruski kritičari tradicionalno tvrde da njegova dela predstavljaju put od neoklasicizma, preko romantizma do realizma. Alternativna procena sugeriše da je Puškin „imao sposobnost da se zabavlja suprotnostima koje se mogu činiti romantičarskim u osnovi, ali su na kraju subverzivni sa svih tačaka gledišta, uključujući i romantičarsku” i da je on „istovremeno i romantičar i neromantičar”.


Pas Garsija pripada talasu sjajnih španskih ilustratora (uglavnom iz Barselone i Madrida) koji su tokom 1970-ih i 1980-ih radili za velike evropske izdavačke agencije. Ove agencije su kreirale luksuzne, bogato ilustrovane slikovnice i knjige za decu koje su se potom prevodile i prodavale širom sveta, uključujući i Jugoslaviju. Najpoznatije ime iz te grupe bila je Marija Paskval (María Pascual), sa kojom deli sličan, prepoznatljiv stil.