Tema: Film
Tip: Plakat

39 x 32 cm
20 str.

Čovek koji je previše znao (engl. The Man Who Knew Too Much) je američki triler film iz 1956. godine, koji je režirao i producirao Alfred Hičkok, sa Džejmsom Stjuartom i Doris Dej u glavnim ulogama. Ovo je drugi Hičkokov film koji koristi ovaj naslov, nakon filma iz 1934. godine, ali sa značajno drugačijom radnjom i scenarijem.

U knjizi Hičkok/Trifo (1967), kao odgovor na tvrdnju kolege filmskog stvaraoca Fransoa Trifoa da su aspekti rimejka daleko bolji, Hičkok je odgovorio: „Recimo samo da je prva verzija delo talentovanog amatera, a da je drugi napravio profesionalac”.

Film je premijerno prikazan na Filmskom festivalu u Kanu 29. aprila 1956. godine. Osvojio je Oskara za najbolju originalnu pesmu za pesmu „Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)”, koju je otpevala Doris Dej.

Američka porodica – dr Bendžamin „Ben” Makena, njegova supruga, popularna pevačica Džozefin „Džo” Konvej Makena i njihov sin Henri „Henk” Makena – na odmoru je u Francuskom Maroku. Putujući od Kazablanke do Marakeša, upoznaju Francuza Luja Bernara. On deluje prijateljski, ali Džo je sumnjičava prema njegovim brojnim pitanjima i izbegavanju odgovora.

Bernar nudi da odvede Makene na večeru, ali otkazuje kada čovek sumnjivog izgleda pokuca na vrata hotelske sobe porodice. U restoranu porodica upoznaje prijateljski engleski bračni par, Lusi i Edvarda Drejtona. Makene su iznenađeni kada vide Bernara kako stiže i seda na drugo mesto, očigledno ih ignorišući.

Sledećeg dana, posećujući marokansku pijacu sa Drejtonovima, Makene vide čoveka koga juri policija. Nakon što je uboden u leđa, čovek prilazi Benu, koji otkriva da je on prerušeni Bernar. Umirući Bernar šapuće da će u Londonu biti ubijen strani državnik i da Ben mora javiti nadležnima za „Ambrouza Kapela”. Lusi vraća Henka u hotel dok Ben, Džo i Edvard odlaze u policijsku stanicu da se raspitaju oko Bernarove smrti. Jedan službenik im objašnjava da je Bernar bio agent francuske obaveštajne službe.

Ben prima telefonski poziv u policijskoj stanici; Henk je kidnapovan, ali neće biti povređen ako Makene ništa ne kažu policiji o Bernarovom upozorenju. Znajući da je Henk ostavljen uz Lusi, Ben šalje Edvarda da ga pronađe. Kada se Ben i Džo vrate u hotel, otkrivaju da se Edvard odjavio. Ben shvata da su Drejtonovi par koji je Bernar tražio i da su umešani u Henkovu otmicu. Kada sazna da su Drejtonovi iz Londona, odlučuje da on i Džo treba da odu tamo i pokušaju da ih pronađu preko Ambrouza Kapela.

U Londonu, inspektor Bjukenan iz Skotland Jarda govori Džo i Benu da je Bernar bio u Maroku da bi otkrio zaveru oko atentata, i da bi trebalo da ga kontaktiraju ako se čuju sa kidnaperima. Ostavljajući prijatelje u svom hotelskom apartmanu, Makene traže osobu po imenu Ambrouz Kapel. Džo shvata da se zapravo radi o „Ambrouz kapeli”, te oni stižu u kapelu gde zatiču Edvarda kako vodi liturgiju. Džo napušta kapelu da pozove policiju. Nakon što Edvard pošalje svoje parohijane kući, Ben se suočava sa njim i biva nokautiran i zaključan unutra. Džo stiže sa policijom, ali oni ne mogu da uđu bez naloga.

Džo saznaje da je Bjukenan otišao na koncert u Rojal Albert Hol i traži od policije da je odvede tamo. Kada policija i Džo odu, Drejtonovi odvode Henka u stranu ambasadu. U holu Rojal Albert Hola, Džo vidi čoveka koji joj je došao na vrata u Maroku. Kada on zapreti da će nauditi Henku ako se ona umeša, ona shvata da je on ubica koji je poslat da ubije inostranog premijera.

Ben beži iz kapele kroz zvonik i stiže do Rojal Albert Hola, gde Džo pokazuje na ubicu. Ben pretražuje lože u potrazi za ubicom, koji čeka da udare činele kako bi prikrile njegov pucanj. Neposredno pre nego što udare činele, Džo vrišti, a ubica promaši svoj cilj, samo ranivši svoju metu. Ben se bori sa potencijalnim ubicom, koji pada i gine.

Zaključujući da će Henk verovatno biti u ambasadi, ali i da je ona suverena i izuzeta od istrage, Makene primaju poziv od zahvalnog premijera. Ambasador je organizovao zaveru za ubistvo premijera, a za neuspeli pokušaj okrivljuje Drejtonove. Znajući da Henk može da svedoči protiv njih, naređuje Drejtonovima da ubiju dečaka.

Premijer traži od Džo da peva, te ona glasno izvodi pesmu „Que Sera, Sera”, tako da Henk može da je čuje. Lusi, koja čuva Henka dok se Edvard sprema da ga ubije, uznemirena je zbog mogućnosti ubistva deteta, pa podstiče dečaka da zviždi uz pesmu. Ben prati zvižduk i pronalazi Henka. Edvard pokušava da pobegne i drži ih na nišanu, ali kada ga Ben udari, on pada niz stepenice i gine.

Makene se vraćaju u svoj hotelski apartman, gde Ben objašnjava njihovim prijateljima koji su zaspali: „Žao mi je što nas nije bilo toliko dugo, ali morali smo da odemo i pokupimo Henka.”

Alfred Hičkok je prvi put razmatrao američki rimejk filma Čovek koji je previše znao 1941. godine, ali se tek 1956. vratio ovoj ideji kako bi ispunio ugovorni zahtev Paramount Pictures-a. Studio se složio da je to film koji bi se mogao dobro prilagoditi novoj deceniji. Sekvenca Rojal Albert Hola povukla je inspiraciju iz stripa H. M. Bejtmana „Čovek sa jednom notom”, koji prati svakodnevni život muzičara koji svira samo jednu notu u simfoniji, slično sviraču činela u filmu.

Hičkokov česti saradnik, kompozitor Bernard Herman, napisao je pozadinsku muziku za film; međutim, izvođenje Kantate olujnih oblaka Artura Bendžamina, koju je dirigovao Herman, koristi se kao izvorna muzika za vrhunac filma. Herman je dobio mogućnost da komponuje novu kantatu koja će se izvoditi tokom vrhunca filma. Međutim, smatrao je da je Kantata olujnih oblaka iz originalnog filma iz 1934. godine toliko prikladna za film da je odbio, iako je proširio orkestraciju i ubacio nekoliko ponavljanja kako bi sekvenca bila duža. Herman se pojavio u filmu kao dirigent Londonskog simfonijskog orkestra sa mecosopranom Barbarom Hauit i horom tokom scena sa Rojal Albert Holom. Sekvenca u Rojal Albert Holu traje 12 minuta bez ikakvog dijaloga od početka Kantate olujnih oblaka do vrhunca kada lik Doris Dej vrišti.

Lik Doris Dej u filmu je poznata, sada penzionisana, profesionalna pevačica, a dva puta peva pesmu „Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)”, koja je filmu donela Oskara za najbolju originalnu pesmu. Dejina verzija pesme dostigla je drugo mesto na američkim pop listama[ i prvo mesto u Velikoj Britaniji.

Recenzije filma su uglavnom bile pozitivne, iako su neki kritičari izrazili sklonost prema originalu iz 1934. godine. Bosli Krauter iz novina The New York Times je napisao: „Džejms Stjuart je nadmašio svoj posao u filmu Prozor u dvorište kao čovek koji je previše znao, a Doris Dej je iznenađujuće efikasna kao majka izbezumljena otmicom svog deteta... Čak i u ogromnom VistaVision formatu, triler starog Hičkoka ima punu snagu.” Variety je napisao da, iako Hičkok razvlači „film na malo predugačkih 119 minuta, on i dalje održava neizvesnost sve vreme i dobija snažnu glumu dve zvezde i drugih članova glumačke ekipe”. Harrison`s Reports nazvao je film „veoma uzbudljivim i zabavnim napetim trilerom” koji „drži publiku od početka do kraja”. Ričard L. Kou iz The Washington Post-a takođe je pohvalio film, koga je nazvao „dendijem svoje popularne vrste” iako je „malo previše ležeran”. Džon Makarten iz The New Yorker-a napisao je u negativnoj recenziji da iako je rimejk bio „nesumnjivo bolji i sjajniji od originala, ne pomera se agilnošću svog prethodnika. Nema sumnje, naravno, da je gospodin Hičkok u jednom trenutku bio majstor celuloidne neizvesnosti, ali u poslednje vreme sve češće snima filmove koji su preteški da bi se prepustili trikovima njegovih ranijih dana.” The Monthly Film Bulletin je napisao: „Iako je prilično zabavan triler, sa nekim karakteristično oštroumnim i zajedljivim Hičkokovim dodirima, verovatno će razočarati poklonike prvog filma. Nedostaje mu raniji tempo i uzbuđenje; poseban engleski šarm originala je bio zamenjen za neodređeni kosmopolitizam formata VistaVision i Technicolor; epizoda sa zubarom i vrhunac opsade nažalost nedostaju.” K. A. Ležen iz The Observer-a je napisala da je zaplet imao „sklonost da vijuga” sa „šalama koje su možda delovale duhovitije u pisanoj formi”, zaključivši da je film „jak” sve dok se drži glavne radnje, „ali prvi Čovek koji je previše znao bio je jači u svakom pogledu.”

Film je ostvario komercijalni uspeh. Snimljen sa budžetom od 1,2 miliona dolara, zaradio je 11,3 miliona dolara na domaćim blagajnama, zaradivši 4,1 miliona dolara od iznajmljivanja američkih bioskopa.

Na sajtu Rotten Tomatoes, film ima rejting odobravanja od 87% na osnovu 39 recenzija, sa prosečnom ocenom 7,80/10. Konsenzus sajta glasi: „Prepravljajući sopstveni film iz 1934, Hičkok prožima Čoveka koji je previše znao slikovitim mestima i međunarodnim intrigama, a pomaže mu briljantno zbunjena izvedba Džejmsa Stjuarta”.

Američki filmski institut je 2004. godine uvrstio pesmu „Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)” na 48. mesto liste 100 godina AFI-ja... 100 pesama.

-----------------------------------

The Man Who Knew Too Much

The Man Who Knew Too Much is a 1956 American mystery thriller film directed and produced by Alfred Hitchcock, starring James Stewart and Doris Day. It is a remake of Hitchcock`s own 1934 film of the same name, with a similar but significantly altered plot.

In the book-length interview Hitchcock/Truffaut (1966), in response to fellow filmmaker François Truffaut`s assertion that aspects of the remake were by far superior, Hitchcock replied, `Let`s say the first version is the work of a talented amateur and the second was made by a professional.`[5][6]

The film won an Academy Award for Best Original Song for `Que Sera, Sera`, sung by Doris Day. It premiered at the Cannes Film Festival on April 29, 1956.

An American family – Dr. Ben McKenna, his wife, popular singer Jo Conway, and their son Hank – are vacationing in French Morocco. Traveling from Casablanca to Marrakesh, they meet Frenchman Louis Bernard. He seems friendly, but Jo is suspicious of his many questions and evasive answers.

Bernard offers to take the McKennas to dinner, but cancels when a suspicious-looking man knocks at the McKennas` hotel-room door. At a restaurant, the McKennas meet friendly English couple Lucy and Edward Drayton. The McKennas are surprised to see Bernard arrive and sit elsewhere, apparently ignoring them.

The next day, visiting the Jemaa el-Fnaa with the Draytons, the McKennas see a man chased by police. After being stabbed in the back, the man approaches Ben, who discovers he is Bernard in disguise. The dying Bernard whispers that a foreign statesman will be assassinated in London and that Ben must tell the authorities about `Ambrose Chappell`. Lucy returns Hank to the hotel while Ben, Jo and Edward go to a police station for questioning about Bernard`s death. An officer explains that Bernard was a French Intelligence agent.

Ben receives a phone call at the police station; Hank has been kidnapped but will not be harmed if the McKennas say nothing to the police about Bernard`s warning. Knowing Hank was left in Lucy`s care, Ben dispatches Edward to locate him. When Ben and Jo return to the hotel, they discover Edward checked out. Ben realizes the Draytons are the couple Bernard was looking for and are involved in Hank`s abduction. When he learns the Draytons are from London, he decides he and Jo should go there and try to find them through Ambrose Chappell.

In London, Scotland Yard`s Inspector Buchanan tells Jo and Ben that Bernard was in Morocco to uncover an assassination plot; they are instructed to contact him if they hear from the kidnappers. Leaving Jo`s friends in their hotel suite, the McKennas search for a person named Ambrose Chappell. Jo realizes that `Ambrose Chapel` is a place, and the McKennas arrive at the chapel to find Edward leading a service. Jo leaves the chapel to call the police. After Edward sends his congregation home, Ben confronts him and is knocked out and locked inside. Jo arrives with the police, but they cannot enter without a warrant.

Jo learns that Buchanan has gone to a concert at the Royal Albert Hall, and asks the police to take her there. Once the police and Jo leave, the Draytons take Hank to a foreign embassy. In the Royal Albert Hall lobby, Jo sees the man who came to her door in Marrakesh. When he threatens to harm Hank if she interferes, she realizes he is the assassin sent to kill the foreign prime minister.

Ben escapes the chapel through its bell tower and reaches the Royal Albert Hall, where Jo points out the assassin. Ben searches the balcony boxes for the killer, who is waiting for a cymbal crash to mask his gunshot. Just before the cymbals crash, Jo screams and the assassin misses his mark, only wounding his target. Ben struggles with the would-be killer, who falls to his death.

Concluding that Hank is likely to be at the embassy, but that it is sovereign and exempt from an investigation, the McKennas secure an invitation from the grateful prime minister. The ambassador organized the plot to kill the prime minister, and blames the failed attempt on the Draytons. Knowing that Hank can testify against them, he orders the Draytons to kill the boy.

The prime minister asks Jo to sing. She loudly performs `Que Sera, Sera`, so that Hank will hear her. Lucy, who is guarding Hank while Edward prepares to murder him, is distressed at the prospect of killing a child, so she encourages the boy to whistle along with the song. Ben finds Hank. Edward tries escaping with them at gunpoint, but when Ben hits him, he falls down the stairs to his death.

The McKennas return to their hotel suite. Ben explains to Jo`s now-sleeping friends, `I`m sorry we were gone so long, but we had to go over and pick up Hank.`

James Stewart as Dr. Benjamin `Ben` McKenna
Doris Day as Josephine `Jo` Conway McKenna
Brenda de Banzie as Lucy Drayton
Bernard Miles as Edward Drayton
Ralph Truman as Inspector Buchanan
Daniel Gélin as Louis Bernard
Mogens Wieth as ambassador
Alan Mowbray as Val Parnell
Hillary Brooke as Jan Peterson
Christopher Olsen as Henry `Hank` McKenna
Reggie Nalder as Rien
Richard Wattis as assistant manager
Noel Willman as Woburn
Alix Talton as Helen Parnell
Yves Brainville as police inspector in Marrakech
Carolyn Jones as Cindy Fontaine
Betty Baskcomb as Edna, the church organist
John Barrard as taxidermist