Godina izdanja: 2002
ISBN: 297
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Hodžanepes Meljajev
Prevod: Zagorka Zečević
Izdavač: Zadužbina Petar Kočić, Banja Luka / Beograd
Godina: 2002
Obim: 236 str.

Knjiga „Sto hiljada poljubaca” autora Hodžanepesa Meljajeva predstavlja potresno istorijsko svedočanstvo o životu i stradanjima žena u logorima Sovjetskog Saveza (Gulazima).

Delo donosi autentična i duboko dirljiva svedočenja o surovosti logorskog sistema, ali i o neverovatnoj istrajnosti, snazi i solidarnosti žena koje su se našle u specifičnim i surovim istorijskim okolnostima Sovjetskog Saveza.



Hodžanepes Meljajev (rus. Ходжанепес Меляев) je ugledni turkmenski i sovjetski književnik, rođen 25. maja 1941. godine. Njegov književni rad duboko je povezan sa kulturom, istorijom i sudbinama ljudi iz Centralne Azije i prostora nekadašnjeg Sovjetskog Saveza.

Studirao je u Moskvi i pripadao je talentovanoj posleratnoj generaciji turkmenskih pisaca. Tokom studija i ranog stvaralaštva, stasavao je zajedno sa nekim od najznačajnijih imena moderne turkmenske književnosti, kao što je pesnik Kurbannazar Ezizov.

Meljajev je u sovjetskoj književnosti prepoznat kao pisac epskog zamaha i autor koji se bavi teškim istorijskim transformacijama Centralne Azije, dramatičnim trenucima iz Drugog svetskog rata, ali i drevnom istorijom i legendama ovog regiona. Njegovi likovi često prolaze kroz ekstremna životna iskušenja, tražeći moralnu snagu i očuvanje ljudskog dostojanstva.

Najpoznatija dela (objavljena u sovjetskom periodu):
- „Berkuti Karakuma” (Беркуты Каракумов) – Roman koji daje široku panoramu društvenih promena i života u teškim pustinjskim predelima Turkmenistana.
- „Lice muškarca” (Лицо мужчины) – Delo koje se bavi herojstvom tokom Drugog svetskog rata, radom u dalekim selima (aulima) u pozadini fronta i izgradnjom velikog Karakumskog kanala.
- „Mladost carevića” (Юность царевича) – Istorijsko-pustolovna povest zasnovana na legendama o poslednjem nasledniku hvarezmskog šaha, Dželal-ad-dinu, koji je pružio otpor vojsci Džingis-kana.
- „Zvezde padaju nagore” (Звезды падают вверх) – Priča o odrastanju i teškom životu mlade generacije u godinama rata i poratne obnove.

Meljajev se danas smatra klasičnim predstavnikom turkmenske proze 20. veka, čiji radovi uspešno spajaju lokalnu tradiciju, surovu realnost XX veka i univerzalne ljudske drame.


Zagorka Zečević je ugledna profesorka ruskog jezika, licencirani sudski tumač i vrsni književni, naučni i stručni prevodilac sa višedecenijskim iskustvom. Njen rad obuhvata prevode kapitalnih dela ruske književnosti, publicistike i biografske literature, a njeni prevodilački afiniteti usmereni su ka kompleksnim sudbinama i istorijskim prelomima.

Rođena je u Sokolcu (Bosna i Hercegovina), gde je završila gimnaziju, a kasnije je diplomirala na Filološkom fakultetu u Beogradu. Završila je jednogodišnju specijalizaciju za naučno i stručno prevođenje, a stručno se usavršavala na prestižnom Pedagoškom institutu Hercen u Sankt Peterburgu, kao i na Moskovskom državnom univerzitetu Lomonosov (MGU) u Moskvi. Radila je kao profesor u Srednjoškolskom centru u Sokolcu, a bila je i prva spikerka nekadašnjeg Radio Romanije. Do 2010. godine radila je kao stručni prevodilac u Jadranskom brodogradilištu Bijela. Danas živi i stvara u Herceg Novom i član je Udruženja naučnih i stručnih prevodilaca.

Njen opus svedoči o izuzetno visokom nivou poznavanja ruske kulture i istorije. Pored romana „Sto hiljada poljubaca” Hodžanepesa Meljajeva, sa ruskog jezika je prevela i sledeća značajna dela:
- „Svijet bez Rusije” (Jevgenij Primakov) – Politikološko-istorijska studija sa podnaslovom „Čemu vodi politička kratkovidost”.
- Knjige Maje Plisecke – Prevela je memoare i zapise jedne od najvećih balerina 20. veka: „Ja, Maja Plisecka”, „13 godina kasnije” i „Čitam život svoj”.
- „Vladimir ili prekinuti let” (Marina Vladi) – Biografsko delo o kultnom ruskom kantautoru, glumcu i pesniku Vladimiru Visockom.
- Biografija Edit Pjaf – Izlet u francusku kulturu kroz priču o životu legendarne šansonjerke, prikazujući sudbinu „malog čoveka” sa pariskog pločnika