Godina izdanja: 1984
ISBN: 277
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Miodrag Pavlović
Izdavač: Nolit, Beograd
Godina: 1984
Obim: 238 str.

Knjiga „Prirodni oblik i lik” sa podnaslovom Likovni ogledi, zbirka je eseja istaknutog srpskog pesnika, akademika i esejiste Miodraga Pavlovića.

Ovo delo predstavlja Pavlovićevo dugogodišnje bavljenje fenomenima likovnog izražavanja i vizuelne kulture. Umesto klasične likovne kritike, autor kroz filozofski i kulturološki diskurs povezuje umetnost sa mitologijom, praistorijom i antropologijom.

Knjiga započinje istoimenim esejem koji postavlja teorijsku osnovu celog dela. Pavlović analizira oblike u prirodi i načine na koje oni postaju podsticaj i unutrašnji impuls za umetničko stvaranje. U tekstovima se prepliću književna erudicija, filozofska razmišljanja i bogat asortiman činjenica iz oblasti alhemije, mitova i praistorije.

Autor se bavi praistorijskom umetnošću (poput lokaliteta Lepenski vir i koncepta mita), ali i analizom dela modernih srpskih slikara. Knjiga sadrži oglede posvećene istaknutim stvaraocima kao što su Mića Popović, Mladen Srbinović, Ksenija Divjak, Bata Mihailović, Mario Maskareli i drugi.



Miodrag Pavlović (1928–2014) bio je jedan od najznačajnijih srpskih pesnika, esejista, prevodilaca i antropologa druge polovine 20. veka. Njegov rad označio je radikalan preokret u posleratnoj srpskoj književnosti i trasirao put modernoj srpskoj poeziji.

Rođen je u Novom Sadu, a u Beogradu je završio Medicinski fakultet. Iako je jedno vreme radio kao lekar u Beogradu, ubrzo se potpuno posvetio književnosti. Bio je direktor Drame Narodnog pozorišta u Beogradu (1960–1961) i dugogodišnji urednik u prestižnoj izdavačkoj kući Prosveta. Izabran je za redovnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU) 1985. godine. Preminuo je u Nemačkoj, u gradu Tutlingenu.

Pavlović je u književnost ušao spektakularno. Njegova prva zbirka „87 pesama” (1952) smatra se istorijskom prekretnicom u srpskom pesništvu. U vreme kada je dominirao socijalistički realizam i borbena, optimistična poezija, Pavlović je uneo elemente egzistencijalnog nemira, apsurda, ironije i intelektualnog diskursa. Zajedno sa Vaskom Popom, bio je predvodnik posleratne književne avangarde.

Pavlovićeva poezija i esejistika duboko su okrenute nacionalnoj, balkanskoj i vizantijskoj prošlosti. On reaktuelizuje mitove, istoriju, slovensku pagansku tradiciju i narodno stvaralaštvo. Kao izraziti erudita, on u svojim delima spaja arheologiju, antropologiju, istoriju umetnosti i religiju. Pored zbirki kao što su Stub sećanja, Velika Skitija i Svetli i tamni praznici, sastavio je kultnu „Antologiju srpskog pesništva” (1964), koja je svojim strogim izborom redefinisala način na koji posmatramo domaću poetsku tradiciju od najranijih vremena do modernog doba.

Pavlovićeva dela prevođena su na gotovo sve evropske jezike, a on sam je dobio brojna domaća i međunarodna priznanja, dok je u nekoliko navrata bio pominjan i kao ozbiljan kandidat za Nobelovu nagradu za književnost.