Godina izdanja: 1978
ISBN: 343 / 434
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: V. J. Evans Venc / W. Y. Evans-Wentz
Izdavač: Zamak Kulture, Vrnjačka Banja
Godina: 1978
Obim: 107 str.

Na nekoliko mesta u knjizi je podvlačeno olovkom, no big deal. Knjiga je i dalje čitljiva.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografiji, kao i u opisu.

„Tibetanska knjiga mrtvih” (izvorno Bardo Thödol / Bardo Thodol) u redakciji američkog antropologa i teozofa Voltera Jilinga Evans-Venca (W. Y. Evans-Wentz) predstavlja jedno od najuticajnijih dela sakralne svetske književnosti koje je zapadnom svetu približilo tibetanski budizam.

Tekst se izvorno prevodi kao „Oslobođenje slušanjem u posmrtnom stanju”, a Evans-Venc ga je prvi put objavio na engleskom jeziku 1927. godine, sarađujući sa tibetanskim lamom Kazi Dava Samdupom koji je obezbedio prevod sa izvornika.

Knjiga služi kao detaljan vodič i mapa za svest preminule osobe (ili umirućeg) kroz tri posredna stanja (Bardo ravni) između smrti i novog rođenja. Tradicionalno se čita naglas osobi koja umire kako bi joj se pomoglo da prepozna svetlost istinske stvarnosti i izbegne zamke ponovnog rađanja u krugu samsare.

Struktura Bardo ravni: Tekst vodi svest kroz tri faze:
- Čikhai bardo – stanje trenutka smrti i primarne jasne svetlosti.
- Čonjid bardo – stanje doživljavanja privida stvarnosti, gde se javljaju miroljubiva i gnevna božanstva (projekcije sopstvenog uma).
- Sidpa bardo – bardo ponovnog rođenja i potrage za novom matericom.

Zapadna izdanja ove knjige, uključujući mnoga domaća, često sadrže čuveni psihološki komentar Karla Gustava Junga, koji je tekst interpretirao kao duboku psihologiju ljudske podsvesti, a ne samo kao eshatološki spis.

Volter Jiling Evans-Venc (Walter Yeeling Evans-Wentz, 1878–1965) bio je američki antropolog, pisac i pionir u istraživanju istočnjačke tradicije. On je odigrao ključnu istorijsku ulogu u prenošenju tibetanskog budizma na Zapad.

Njegov rad karakteriše spoj rigoroznog akademskog obrazovanja i duboke lične fascinacije misticizmom, okultizmom i teozofijom.

Rođen je u Nju Džerziju u porodici spiritista. Još u ranoj mladosti došao je u kontakt sa delima Helene Blavatski i pristupio Teozofskom društvu. To je trajno oblikovalo njegove poglede na svet, reinkarnaciju i duhovnost. Visoko obrazovanje započeo je relativno kasno, u svojim srednjim dvadesetim godinama. Diplomirao je i magistrirao na Univerzitetu Stanford. Potom je odbranio doktorat na prestižnom Univerzitetu Oksford. Pre nego što se okrenuo Istoku, Evans-Venc je proučavao mitologiju Evrope. Njegova prva značajna knjiga, proizašla iz doktorske teze, bila je „Vera u vile u keltskim zemljama” (The Fairy-Faith in Celtic Countries, 1911). Za potrebe ove knjige sprovodio je terenska istraživanja u Irskoj, Škotskoj, Velsu i Bretanji.

Nakon Prvog svetskog rata, Evans-Venc je započeo veliku svetsku turneju. Putovao je kroz Egipat, Indiju i na kraju stigao do obronaka Himalaja. Tamo je sreo svog ključnog saradnika, lamu Kazi Davu Samdupa, sa kojim je preveo tekstove koji će postati stubovi zapadnog razumevanja Tibeta.

Iz ovog rada nastala su njegova četiri najvažnija dela (tibetanska tetralogija):
- Tibetanska knjiga mrtvih (The Tibetan Book of the Dead, 1927).
- Veliki tibetanski jogi Milarepa (Tibet`s Great Yogi Milarepa, 1928) – biografija čuvenog askete.
- Tibetanska joga i tajne doktrine (Tibetan Yoga and Secret Doctrines, 1935).
- Tibetanska knjiga velikog oslobođenja (The Tibetan Book of the Great Liberation, 1954).

Takođe, napisao je predgovor za jedno od najčitanijih duhovnih dela na svetu – „Autobiografiju jednog jogija” Paramahanse Joganande iz 1946. godine.

Evans-Venc je vodio paradoksalan život. Sa jedne strane privlačili su ga asketizam, vegetarijanstvo i život duhovnog tragaoca bez stalnog doma. Sa druge strane, prateći svog oca, bavio se trgovinom nekretninama u Kaliforniji. Bio je izuzetno uspešan u biznisu, što mu je obezbedilo finansijsku nezavisnost za ekspedicije. Pred kraj života povukao se u osamu u Kaliforniji, živeći blizu svete planine Kučama (Cuchama). Nikada se nije ženio. Umro je 1965. godine, ostavivši bogatu zaostavštinu rukopisa koji su trajno promenili pogled Zapadnjaka na istočnjačku misao.

SADRŽAJ
Napomena prevodioca 3
Uvodni predgovor Lama Anagarika Govindađ 5
KNJIGA I
/Čikhai Bardo i Čönjid Bardo/ 15
DEO I
/Bardo Trenutaka smrti/ 19
DEO II
/Bardo doživljavanja stvarnosti/ 27
/Osvanuće mironosnih božanstava, od prvog do sedmog dana/ 30
/Osvitanje gnevonosnih božanstava, od osmog do četrnaestog dana/ 48
KNJIGA II
/Sidpa Bardo/ 63
DEO I
/Posmrtni svet/ 63
DEO II
/Proces ponovnog rođenja/ 77
Psihološki komentar »Tibetanske knjige mrtvih 95