Godina izdanja: 2009
ISBN: 300
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Dragoljub Zbiljić
Izdavač: Ćirilica, Novi Sad
Godina: 2009
Obim: 862 str.

Sadržaj k

„Srpski lingvisti dvoazbučjem zatiru ćirilicu“ je poznata i obimna sociolingvistička knjiga autora Dragoljuba Zbiljića, objavljena 2009. godine u izdanju udruženja Ćirilica iz Novog Sada. Knjiga ima čak 864 stranice i predstavlja oštru kritiku zvanične srpske jezičke politike i vodećih lingvističkih institucija.

Autor smatra da je koncept „bogatstva dvoazbučja“ (istovremene upotrebe ćirilice i latinice) velika zabluda. Prema njegovom mišljenju, takvo alternativno pismo služi isključivo istiskivanju i potpunom nestanku ćirilice iz javne upotrebe. Autor naglašava paradoks u kojem Ustav Srbije iz 2006. godine jasno definiše ćirilicu kao jedino pismo u službenoj upotrebi, dok lingvisti u zvaničnim pravopisima i dalje zadržavaju latinicu kao ravnopravno alternativno pismo.

Ovo delo predstavlja jedno od najradikalnijih i najopsežnijih štiva u borbi za stoprocentni suverenitet ćirilice u srpskom jeziku, zastupajući tezu da svaki jezik u Evropi i svetu ima i treba da ima samo jedno, matično pismo.

Dragoljub Zbiljić je istaknuti srpski profesor, lingvistički publicista i jedan od najprepoznatljivijih boraca za ekskluzivnu upotrebu ćirilice u javnom prostoru Srbije.

On je jedan od ključnih inicijatora i osnivača Udruženja za zaštitu ćirilice srpskog jezika „Ćirilica“ sa sedištem u Novom Sadu, koje je formirano na Sretenje, 15. februara 2001. godine. Dugo godina je obavljao funkciju predsednika Izvršnog odbora ovog udruženja. Po struci je profesor srpskog jezika i književnosti, a kroz višedecenijski rad u prosveti i javnosti stekao je status beskompromisnog kritičara dvoazbučja. apisao je na hiljade tekstova, kolumni i stručnih članaka, kao i više od deset knjiga posvećenih lingvističkoj politici. Među njima se izdvajaju Srpski jezik i ćirilica (1994), Tri amandmana za ćirilicu, Srpski lingvisti dvoazbučjem zatiru ćirilicu (2009) i brojne analize u časopisima i na internet portalima poput Stanja stvari.

Njegov osnovni argument je da nijedan drugi narod u Evropi nema dva službena pisma za jedan jezik. On zastupa tezu da je dvoazbučje sociolingvistički neprirodno i štetno po kulturni identitet. Često ističe da je uvođenje latinice u srpski kulturni prostor bio politički projekat austrougarskih vlasti, a kasnije i jugoslovenskih komunista, osmišljen sa ciljem da se Srbi odvoje od svojih kulturnih i istorijskih korenaZbiljić ne pristaje na umerene stavove koji dopuštaju latinicu kao „pomoćno“ ili „drugo“ srpsko pismo. Zbog ovog beskompromisnog stava, često je u sukobu sa zvaničnim državnim lingvistima i institucijama, koje optužuje za oportunizam i pasivnost.