Godina izdanja: 1965
ISBN: 55
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Izbor i prevod: Petar Vujičić
Izdavač: Nolit, Beograd
Edicija: Biblioteke „Orfej” (Knjiga 32)
Godina: 1965
Obim: 252 str.

Iako nosi naziv „savremena”, knjiga iz vizure 1964. godine zapravo pokriva poljsku poeziju od završetka Prvog svetskog rata pa sve do sredine 20. veka. Vujičić je napravio strogu i izuzetno kvalitetnu selekciju, a među zastupljenim autorima dominiraju stubovi poljske moderne.

Knjiga sadrži i obiman stručni predgovor Petra Vujičića koji služi kao mini-istorija i vodič kroz tokove poljskog pesništva. Vujičićevi prevodi u ovoj knjizi smatraju se savršenstvom prepeva, jer je uspeo da zadrži autentični poljski ritam, melanholiju, ali i prepoznatljivu ironiju i intelektualizam.

Knjiga je podeljena po generacijama i grupama, a u njoj se nalaze sledeći pisci:
- Stubovi starije generacije i grupa „Skamandar”: Leopold Staf, Julijan Tuvim, Jan Lehonj, Antoni Slonimski, Jaroslav Ivaškjevič, Marija Pavlikovska-Jasnoževska
- Autori angažovane, proleterske i katastrofičke poezije: Vladislav Bronjevski, Aleksandar Vat
- Krakovska avangarda i posleratni modernizam: Julijan Pšiboš, Adam Važik, Mječislav Jastrun

Petar Vujičić (1924–1993) bio je jedan od naših najvećih i najplodnijih prevodilaca 20. veka, esejista, kultni polonista i čovek koji je samostalno izgradio most između poljske i srpske književnosti.

Rođen je u Boljevcima u Sremu. Završio je studije poljskog jezika i književnosti na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Na početku je radio kao bibliotekar u Matici srpskoj u Novom Sadu. Brzo je shvatio da je njegov pravi poziv isključivo slobodni, profesionalni prevodilački rad, zbog čega se preselio u Beograd. Iako je najpoznatiji po prevodima sa poljskog, Vujičić je vrhunski prevodio i sa ruskog, češkog, slovačkog i nemačkog jezika.

Iza sebe je ostavio više stotina prevoda, od čega preko 100 objavljenih knjiga. Njegov doprinos nije bio samo kvantitativan, već vizionarski. Preveo je kultna naučnofantastična dela Stanislava Lema (uključujući roman Solaris), ali i klasike poput Dostojevskog i Vladimira Nabokova. Njegovi prevodi drama Milana Kundere (Simpozijum) i Vitolda Gombroviča (Venčanje) uspešno su izvođeni na scenama poput Srpskog narodnog pozorišta. Zbog nemerljivog doprinosa širenju njihove kulture u svetu, Poljska mu je dodelila Medalju za zasluge za poljsku kulturu.

Vujičić nije bio običan kabinetski prevodilac, već centralna figura beogradskog kulturnog života. Živeo je i radio u malom stanu u Čika Ljubinoj ulici broj 6 u Beogradu. Taj stan je bio neformalni kulturni centar. Kod njega su redovno dolazili i tražili savete najveći domaći pisci tog doba – Vasko Popa, Milorad Pavić, Stevan Raičković i David Albahari. Kolege prevodioci (poput Kolje Mićevića) svedočili su da je Vujičić „istinski živeo noću”. Njegov radni sto je zauzimao gotovo celu sobu, a razgovor sa ljudima smatrao je osnovom svog postojanja. Veliki poljski autori su ga lično posećivali u Beogradu. Čuveni pesnik Česlav Miloš napisao je pesmu posvećenu upravo Petru Vujičiću, svesni koliko duguju njegovom geniju.

Vujičić je postavio standarde prepevanja poezije koje je na našim prostorima retko ko uspeo da dostigne, prenoseći ne samo reči, već i samu dušu poljskog jezika.