Godina izdanja: 1979
ISBN: 299
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Marko Ristić
Izdavač: ,,Rad", Beograd
Godina: 1979
Obim: 341 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografijama.

„Književna politika” je jedna od ključnih knjiga eseja, književnih kritika i pamfleta srpskog i jugoslovenskog nadrealiste Marka Ristića, objavljena 1952. godine. Ova zbirka predstavlja autorovu borbu za modernizaciju književnosti i odbranu nadrealističkih i estetskih načela u burnom međuratnom i posleratnom periodu.

Knjiga podnaslovljena kao „Članci i pamfleti” uglavnom okuplja Ristićeve radove iz međuratnog perioda. U njoj autor analizira tekući književni život, institucije, izdavaštvo, publiku i kulturne prilike tog doba.

Ristić ne ostaje u okvirima klasične književne kritike i same analize teksta. On u kritiku uvodi ironiju, polemiku, lične stavove i širi kontekst, tretirajući umetnost kao izraz čiste težnje ljudskog duha za samootkrivanjem. Kroz tekstove u ovoj knjizi, kao i u kasnijem delu „Istorija i poezija” (1962), Ristić je ostao dosledan i strastven branilac rane nadrealističke teze: umetnost mora biti neposredna i oslobođena kontrole razuma ili krutih društvenih dogmi.

Marko Ristić (1902–1984) bio je istaknuti srpski i jugoslovenski pisac, esejista i vođa i glavni ideolog srpskog nadrealizma. Smatra se jednim od najuticajnijih i najdoslednijih glasova modernizma u srpskoj književnosti 20. veka.

Rođen je u Beogradu u bogatoj i uticajnoj porodici. Njegov deda bio je čuveni Jovan Ristić, akademac, diplomata i predsednik vlade u vreme Kneževine i Kraljevine Srbije. Zahvaljujući tome, Marko je dobio vrhunsko obrazovanje u Beogradu i Švajcarskoj, gde je savršeno savladao francuski jezik. Godine 1925. diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Beogradu.

Ristićev ključni susret sa modernim umetničkim tokovima dogodio se preko pisca Rastka Petrovića, koji mu je 1922. doneo prve avangardne časopise iz Pariza. Tokom dvadesetih i tridesetih godina pokrenuo je ključne avangardne časopise kao što su Putevi i Svedočanstva. Bio je osnivač beogradske grupe nadrealista i koautor manifesta u čuvenom almanahu Nemoguće–L`impossible (1930). Tokom boravka u Parizu (1926–1927) lično je upoznao utemeljivača svetskog nadrealizma, Andrea Bretona, i francuske umetnike, donoseći njihove radikalne ideje u Beograd. Sa Kočom Popovićem objavio je filozofsko delo Nacrt za jednu fenomenologiju iracionalnog (1931).

Iako je počeo kao pesnik (zbirke „Od sreće i od sna” i „Nox microcosmica”), njegov najveći doprinos kulturi leži u esejistici i britkoj književnoj kritici. Čvrsto je verovao da umetnost mora nastati iz čiste spontanosti i biti potpuno oslobođena kontrole razuma, estetskih pravila i društvenih normi, kao i da prava poezija i revolucionarna akcija imaju isti cilj – potpuno oslobođenje čovekovog duha.

Za razliku od svojih bliskih prijatelja nadrealista poput Koče Popovića (koji je postao partizanski komandant), Ristić Drugi svetski rat provodi povučeno u Vrnjačkoj Banji. Ipak, odmah po oslobođenju Beograda 1944. godine, javno se svrstava uz novu komunističku vlast. Zbog svojih intelektualnih veza i poznavanja Francuske, postavljen je za prvog posleratnog ambasadora Jugoslavije u Parizu (od 1945. do 1948. godine). Nakon povratka u Beograd postao je jedna od centralnih, ali i kontroverznih figura kulturnog života, gde je kroz knjige poput „Književne politike” oštro sudio o tome šta jeste, a šta nije progresivna umetnost.