Godina izdanja: 2004
ISBN: 272
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Petko Vojnić Purčar
Izdavač: Petko studio / Orpheus, Novi Sad / Apostrof, Beograd / Dora Krupićeva, Zagreb
Godina: 2004
Obim: 185 str.

Knjiga okuplja oko pedeset eseja i zapisa u kojima autor piše o piscima, slikarima i drugim stvaraocima savremene umetnosti sa ovih prostora. Rad na knjizi pratio je i istaknuti likovni kritičar Sava Stepanov.

Ova zbirka predstavlja važan uvid u Purčarevo kritičko i teorijsko sagledavanje kulture, dopunjujući njegov bogati opus romana, drama i poezije.

Zbirka tekstova ,,Otvoreni atelje" Petka Vojnića Purčara sadrži dvadestetak eseja i zapisa napisanih u periodu od pre 30 godina pa do danas. U tom periodu Vojnić Pučar se bavio opusima umetnika različitih generacijskih, koncepcijskih i estetskih karakteristika. Iniciran njihovim likovnim delom on je nastojao da manirom likovnog kritičara analizira razloge, postupke, funkcionalizaciju likovnih elemenata i dejstvo umetničkih poruka.

Istovremeno, nervom istinskog umjetnika, književnik Vojnić Purčar je svoja tumačenja bogatio vlastitim promišljanjima, konstatacijama koje su otvarala nove percepcijske mogućnosti likovnog dela. Njegova enciklopedijsko znanje, u ovim tekstovima, omogućava razložno sagledavanje mogućnosti dejstvovanja dela u svetu i vremenu u kome je nastalo, njegovo „smeštanje" u kontekst aktuelnih zbivanja. Istovremeno, kao malo ko u nas, Vojnić Purčar je sposoban da sagleda i izrekne uporedne korelativne odnose današnjih umetnika i umetnosti sa ekskluzivnim primerima iz istorije umetnosti, te da u tim „dijalozima” prepozna zasebne poetske vrednote, i slobodno se može reći: lepote umetničkog tvorenja i govorenja. Dakle, Petko Vojnić Pučar ne pretenduje da izrekne decidnu kritičku ocenu ali uspeva da, analitičkom ozbiljnošću, precizno prepoznaje i konstatuje mehanizme dejstva likovnih znakova. Konačno njegovi tekstovi nastoje da afirmišu umetnički čin (kako likovnih umetnika, tako i vlastiti, književnički) kao plemenitu demijuršku, sasvim humanističku vrednost i visoku likovnost.

Petko Vojnić Purčar (Subotica, 16. februar 1939 – Petrovaradin, 7. jun 2017) bio je jugoslovenski i srpski pisac, novinar, filmski scenarista i režiser velikog broja kratkih filmova.

Pisao je poeziju, drame, pripovetke i romane. Drame su mu izvedene na pozornicama u Osijeku i Subotici. Dela su mu prevedena na više jezika. Za svoj rad dobio je brojne nagrade, meću kojima je i prestižna NIN-ova nagrada 1997. za roman Dom sve dalji.

Petko Vojnić Purčar rođen je kao Petar Vojnić Purčar 1939. godine u hrvatskoj porodici u Subotici, gde je završio osnovnu školu i gimnaziju.

Diplomirao je opštu književnost na Filološkom fakultetu u Beogradu 1963, a u Parizu specijalizovao multimedijalnu režiju. Predavao je na Pedagoškoj akademiji u Subotici, a kasnije u Novom Sadu radio kao prosvetni savetnik. Od 1973. bio je urednik na Radio-televiziji Vojvodine, sve do 1991. godine kada je otišao u invalidsku penziju. Poslednje godine života proveo je sa suprugom, pesnikinjom i esejistom Jasnom Melvinger u Petrovaradinu.

Purčar je bio urednik časopisa Rukovet i Klasja naših ravni iz Subotice. Od 1984. do 1986. bio predsednik Društva književnika Vojvodine. Bio je počasni član Matice srpske, član Hrvatskog društva pisaca, Hrvatskog P.E.N. centra i nekoliko hrvatskih udruženja u Vojvodini.

Petko Vojnić Purčar dobitnik je mnogih nagrada i priznanja među kojima su:
- Nagrada „Pečat varoši sremskokarlovačke”, za pesmu „Sidro vremena”, 1967.
- Prva nagrada za televizijsku dramu Televizije Beograd
- NIN-ova nagrada, za roman Dom sve dalji, 1977.
- Nagrada „Karolj Sirmai”, za knjigu pripovedaka Prstenovani gavran, 1983.
- Oktobarska nagrada Novog Sada za zbirku pesama Sol u vjetru, 1985.
- Državno priznanje Republike Hrvatske za doprinos očuvanju i razvoju hrvatske kulture u Vojvodini, 2009.
- Nagrada „Balint Vujkov Dida”, za životno delo u oblasti književnosti, 2009.
- Nagrada za životno delo Društva književnika Vojvodine, 2014.

Brojne su i nagrade koje su dobili filmovi na čijem je scenariju Pučar sarađivao: zlatna plaketa na 13. Festivalu amaterskog filma Srbije 1968. za film Zemlja, zemlja..., srebrna plaketa 1968. za dokumentarni film Slikari na Tisi (autori Petko Vojnić Purčar, Mirko Pot i Jovan Štricki), pulska Arena, Zlatni medved na berlinskom filmskom festivalu za kategoriju film u celini za film Rani radovi i druge.

Književnošću je Purčar počeo da se bavi krajem 50-ih godina i već prvom zbirkom novela Svetovi i satovi iz 1967. postigao je zapažen uspeh. Kasnije je objavio više zbirki pripovedaka, nekoliko romana, a pisao je i dramske tekstove, filmske scenarije i režirao. Eseje i zapise skupio je u knjizi Otvoreni atelje iz 2004. Pisao je na hrvatskom jeziku, čime je doprineo kontinuitetu pisane hrvatske reči na prostoru Vojvodine. Pisao je i poeziju

U svojim pesmama imao je savremeni, moderni pesnički izraz i oblik. Često je koristio metaforične likove, naracija mu ponegde nalikuje filmskoj, a motivi su pitanja koja najviše dotiču savremenog čoveka. Pesme su mu motivisane prošlošću rodnoga kraja u traganju za fenomenima postanka. U proznim delima se posvetio prikazu sudbina Hrvata u Panonskoj niziji, posebno u rodnoj Bačkoj. Njegov pripovedački svet vezan je za panonsko podneblje. Prostor gde se dešavaju njegove priče je svet malih gradovaa, ravničarskih salaša i sela. Purčareve povesti su jedna vrsta spoja lirske i epske prirode pripovedanja, sa sižeima koji se tiču ljubavi, sukoba sa sredinom, sudbine intelektualca ili običnog čoveka u procepima svakodnevnog života. Spada u red najplodnijih i najboljih prozaika hrvatske književnosti u Vojvodini.

Miroslav Krleža za njega jee rekao da pripada piscima evropskog kruga (E. Čengić, Razgovori s Krležom). Za roman Dom sve dalji 1977. godine dobio je prestižnu NIN-ovu nagradu. Dela su mu prevedena na više jezika. Zastupljena su u šesnaest antologija, među kojima i u Zlatnoj knjizi hrvatskog pjesništva od početaka do danas (Zagreb, 1970).

Bibliografija:
- Svetovi i svatovi - zbirka pripovedaka (1967)
- Odlazak Pauline Plavšić - roman (1969)
- Dom sve dalji - roman (1977)
- Ljubavi Blanke Kolak - roman (1979)
- Kameno žito - zbirka pesama (1980)
- Prstenovani gavran - zbirka 16 pripovedaka (1983)
- Sol u vjetru - zbirka pesama (1985)
- Večernje buđenje - roman (1987)
- Kraćenje života - drame (1990)
- Putovanje prema Crnome moru - zbirka pesama (2002)
- Put u Egipat: Hodočasničke i vagabundske priče - zbirka 18 pripovedaka (2003)
- Miholjsko ljeto i druge priče - zbirka pripovedaka (2003)
- Crvenokošci - roman (2003)
- Biznis je biznis - savremena komedija u 2 čina
- Otvoreni atelje - knjiga eseja (2004)
- Kult kornjače - zbirka 20 novela (2005)
- Očas usprkos - zbirka pesama (2006)
- Prstenovani gavran: drugi dio - zbirka novela (2007)
- Vrt lirika - zbirka pesama (2008)

Petko Vojnić Purčar pisao je i dramske tekstove, filmske scenarije i režirao. Na radio talasima emitovane su 43 njegove radio-drame u Srbiji, Slovačkoj, Hrvatskoj, Austriji, Nemačkoj i Francuskoj. Drame su mu izvedene i u pozorištima u Osijeku i Subotici.

Bio je scenarista i režiser nekoliko kratkih dokumentarnih filmova:
- Golubari (1968)
- Posne godine - Godine rodne (1970)
- Jedan dramatičan dan kod drugarice Vere i gospođe Anđe (1970)
- Ljubav nas je održala (1971)

Zajedno sa Želimirom Žilnikom i Brankom Vučićevićem radio je na scenariju za Žilnikov film Rani radovi iz 1969. godine, koji je iste godine dobio Zlatnog medveda na Berlinskom filmskom festivalu.