Jezik: Srpski

Izdavač: Zavod za proučavanje kulturnog razvitka, Beograd
Odgovorni urednik: Stevan Majstorović
Uredništvo i redakcija: Slobodan Canić, Trivo Inđić, Vujadin Jokić, Sveta Lukić, Miloš Nemanjić, Mirjana Nikolić, Miodrag Petrović, Nebojša Popov, Milan Vojnović i Tihomir Vučković
Likovni prilozi i crteži: Nadežda Vitorović (likovno rešenje za brojeve 16 i 17 iz 1972. godine).
Tehnička oprema: Božidar Bole Miloradović
Godina: 1972
Obim: 212 str.

277

Sadržaj časopisa je prikazan na fotografijama.

Broj 17 časopisa „Kultura“ iz 1972. godine posvećen je glavnoj temi pod nazivom „Međunarodni kulturni odnosi“.

U okviru tematskog bloka o međunarodnim kulturnim odnosima i institucijama izdvajaju se sledeći radovi:
- „Međunarodna kulturna politika Jugoslavije“ – autor Dušan Vejnović.
- „Narodnosti i međunarodna kulturna saradnja“ – autor Stevan Majstorović.
- „U susret teoriji međukulturnih komunikacija“ – autor Edmund S. Glen (Edmund S. Glenn).
- „Unesko pred promenama“ – autorka Ksenija Gaćinović.
- „The Cultural Attaché: Problems, Opportunities and Risks of an Ambiguous Diplomatic Role“ – autor Martinus Emge (Martinus Emge).
- „The Factor `Culture` in the Global Social System“ – autor Bart Lander (Bart Landheer) itd.


Nadežda Nada Vitorović (1935–1999) bila je istaknuta srpska slikarka i primenjena umetnica, koja je u beogradskim umetničkim krugovima važila za jednu od najfascinantnijih i najlepših ličnosti svog vremena. Iako je radila i likovna rešenja za časopise poput „Kulture“, njen opus obuhvata slikarstvo, crtež, grafiku, poeziju i eksperimentalnu fotografiju.

Rođena je u Priboju, ali je odrasla u Beogradu gde je završila osnovnu i srednju školu. Već kao devojčica je čvrsto odlučila da postane slikarka i izgovorila svoju čuvenu rečenicu: „Biću bogata i slavna umetnica i stanovaću u Francuskoj ulici“. Svoje prve korake pravi u ateljeu Likovne grupe Doma JNA 1953. godine, a od 1961. do 1963. godine pohađala je Akademiju za primenjenu umetnost u Beogradu. Prvu samostalnu izložbu imala je u Rovinju 1965. godine. Član Udruženja likovnih umetnika Srbije (ULUS) postaje 1967. godine. Tokom sedamdesetih godina njena karijera u Jugoslaviji dostiže vrhunac. Pored slikanja, radila je grafičku opremu i ilustracije, a iz tog perioda potiče i njena saradnja sa časopisom „Kultura“. Godine 1980. odlazi u Ameriku, gde najpre izlaže u Bostonu, a ubrzo potom otpočinje uspešnu karijeru u Njujorku. Tamo se 1981. godine udaje za poznatog brodvejskog galeristu Natana Silberberga. Poslednjih 15 godina života provela je stvarajući u Njujorku.

Njen stil se kretao od ekspresivne figuracije i intenzivnog kolorita, pa sve do apstraktnih formi i istraživanja novih medija. U njenim ranim crtežima i grafikama dominira nago žensko telo sa izraženim oblinama, kroz koje je istraživala teme materinstva, brige i plodnosti. Pred kraj života, tačnije 1995. godine, predstavila je inovativnu i zapaženu izložbu autoportreta pod nazivom „VI Ciklus: Još jedan sloj na slici“, rađenih u formi intervencija (crtanja i slikanja) preko Polaroid snimaka. Ova izložba je istovremeno bila prikazana u Njujorku i u beogradskoj Srećnoj galeriji SKC-a. Pored likovne umetnosti, pisala je i poeziju, a za života je objavila i knjigu pod nazivom „Otkriće“.

Nakon njene smrti u Njujorku 1999. godine, njen suprug i sestra Nevena su stotine njenih slika, crteža i ličnih predmeta poklonili njenom rodnom gradu. Ova bogata zaostavština danas se čuva kao Legat Nadežde Nade Vitorović u okviru Zavičajnog muzeja Priboj.


Božidar Bole Miloradović (rođen 1934. godine u Goločelu kod Kragujevca) jeste legendarni srpski grafički dizajner, slikar, kaligraf i ilustrator. Njegov doprinos časopisu „Kultura“ je istorijski: Bole Miloradović je dizajnirao prepoznatljivo tipografsko zaglavlje (logo) časopisa „Kultura“, koje je ostalo u neprekidnoj upotrebi duže od pola veka — od prvog broja 1968. pa sve do 2021. godine.

U impresumima starih brojeva, njegova uloga je skromno opisivana rečima „tehnička oprema“, što je u to vreme bio standardni izraz za tehničkog urednika i dizajnera koji postavlja vizuelni identitet, prelom tekstova i opšti izgled publikacije.

U Beograd dolazi 1953. godine na studije arhitekture. Međutim, već 1954. godine učestvovao je u velikim studentskim demonstracijama (protiv poskupljenja hrane i stanarina), zbog čega je uhapšen, proveo mesec dana u zatvoru i trajno izbačen sa fakulteta. Smeštaj i posao pronalazi u Studentskom gradu na Novom Beogradu, gde u okviru Radničkog univerziteta počinje ručno da slika i piše plakate za bioskopske predstave, što ga usmerava ka doživotnoj karijeri u grafičkom dizajnu.

„Lepotom knjige bavio se Bole Miloradović“ - Ova specifična rečenica postala je njegov zaštitni znak i lični potpis na stotinama knjiga koje je grafički opremio. Važi za jednog od najvećih majstora za izradu korica i oblikovanje knjiga u drugoj polovini 20. veka na prostorima bivše Jugoslavije.

Sarađivao je sa najznačajnijim izdavačkim kućama i institucijama, poput Srpske književne zadruge (SKZ), za koju je dizajnirao i unikatne diplome za nagrade za životno delo. Njegov rad karakteriše duboko poštovanje tradicije kombinovano sa čistom, modernom tipografijom.

Pored knjiga, Miloradović je ostavio neizbrisiv trag u domaćoj kinematografiji. Autor je nekih od najvažnijih antologijskih filmskih plakata za domaća i inostrana ostvarenja. Poznati teoretičar filma Ranko Munitić isticao je njegov rad, rekavši da je Miloradovićev plakat „ruka koju film pruža gledaocu pre upoznavanja“. Radio je ilustracije i plakate za kultne filmove (uključujući i lokalna rešenja za strane klasike poput „Ko se boji Virdžinije Vulf?“ i „Odavde do večnosti“). Početkom 2024. godine u Jugoslovenskoj kinoteci otvorena je velika izložba posvećena upravo njegovim filmskim plakatima, a originali njegovih radova zvanično su predati i čuvaju se u Arhivu kinoteke.

Bole Miloradović je poznat i kao strastveni kolekcionar knjiga koji je ceo život posvetio estetskoj kulturi. Svoj izuzetno bogat Legat od preko 5.000 knjiga zaveštao je Narodnoj biblioteci „Vuk Karadžić“ u Kragujevcu. To nisu obične knjige, već retke, luksuzno opremljene monografije vrhunskih slikara i manastira, koje svedoče o njegovom prefinjenom ukusu.