Godina izdanja: 2012
ISBN: 275
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Mirko Tepavac
Izdavač: Razlog, Zagreb
Godina: 2012
Obim: 225 str.

Na nultoj stranici u knjizi se nalazi posveta.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografiji.

Knjiga „Moj drugi svetski rat i mir” autora Mirka Tepavca predstavlja vredno autobiografsko i memoarsko delo koje donosi lične zapise i svedočanstva o dramatičnim istorijskim događajima sredine 20. veka.

Knjiga je podeljena na hronološke i tematske celine koje prate autorovo odrastanje, ratni put i kasnija promišljanja:
• Predratni Zemun
• Okupacija i odlazak u partizane
• Ustaški zatvor
• Borbeni put
• „O ratu posle rata”: Eseji i zapisi koji predstavljaju svojevrsni epilog o ljudima.


Mirko Tepavac (1922–2014) bio je jedna od najistaknutijih i najprogresivnijih ličnosti jugoslovenske diplomatije i politike druge polovine 20. veka. Njegovu biografiju obeležio je prelazak put od predratnog revolucionara i partizanskog borca do modernog diplomate širokih vidika, čija je karijera nasilno prekinuta zbog borbe za demokratizaciju društva.

Rođen u Zemunu 1922. godine, Tepavac se kao gimnazijalac rano priključio naprednom omladinskom pokretu. Godine 1941. postaje član KPJ (Komunističke partije Jugoslavije) i aktivno učestvuje u organizovanju otpora protiv okupatora u Zemunu. Tokom rata biva uhapšen od strane ustaških vlasti i podvrgnut mučenju, ali uspeva da preživi i ponovo se priključi partizanima. Iz rata izlazi sa činom majora i nosilac je Partizanske spomenice 1941.

Nakon rata, umesto vojne, bira političku i diplomatsku karijeru. Bio je poznat po izuzetnoj elokvenciji, obrazovanju i analitičkom duhu. Tokom 1950-ih i 1960-ih obavljao je dužnosti ambasadora Jugoslavije u Mađarskoj (u vreme dramatičnih događaja i sovjetske intervencije 1956. godine).

Bio je direktor Radio Beograda i glavni urednik lista Politika (1965–1967), gde se zalagao za moderniji i otvoreniji pristup informisanju.

Vrhunac karijere dostiže 1969. godine, kada postaje Savezni sekretar za inostrane poslove SFRJ (ministar spoljnih poslova). Na ovoj funkciji je uspešno vodio balansiranu spoljnu politiku Jugoslavije u jeku Hladnog rata, jačajući Pokret nesvrstanih i odnose sa Zapadom.

Mirko Tepavac je, uz Marka Nikezića i Latinku Perović, bio ključna figura političke struje poznate kao „srpski liberali”. Ova grupa mladih i obrazovanih političara unutar SK Srbije zalagala se za:
• Privredne reforme i uvođenje tržišnih elemenata.
• Veći stepen građanskih sloboda i demokratizaciju partije.
• Smanjenje dogmatizma i odmicanje od staljinističkih metoda vladanja.

U jesen 1972. godine, Josip Broz Tito odlučuje da preseče ovaj kurs, plašeći se gubitka partijskog monopola i slabljenja jugoslovenske federacije. Pod velikim pritiskom, rukovodstvo srpskih liberala podnosi ostavku. Tepavac se solidariše sa svojim kolegama i podnosi ostavku na mesto ministra spoljnih poslova.

Nakon 1972. godine, Tepavac je bio potpuno potisnut iz javnog i političkog života. Živeo je povučeno, pod stalnom prismotrom službi bezbednosti, odbijajući da se pokori ili javno kaje radi povratka na funkcije.

Nakon raspada Jugoslavije 1991. godine, ponovo se aktivira u javnosti, ali kao oštar kritičar Miloševićeve politike, nacionalizma i ratova na prostorima bivše SFRJ. Bio je aktivan u Evropskom pokretu u Srbiji i pisao oštre, analitičke tekstove za nezavisne medije, zalažući se za pomirenje u regionu i evropsku budućnost Balkana. Preminuo je u Beogradu 2014. godine u 92. godini života.