ISBN: 1
Godina izdanja: 1987
Oblast: Psihijatrija
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Dejvid Kuper / David Cooper
Prevod: Ljiljana Bastaić
Izdavač: Naprijed, Zagreb
Edicija: Biblioteka Psiha
Godina: 1987
Obim: 146 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografiji.

Knjiga „Psihijatrija i antipsihijatrija” (engl. Psychiatry and Anti-Psychiatry), koju je napisao južnoafrički psihijatar David Cooper, predstavlja jedno od temeljnih dela antipsihijatrijskog pokreta i zvanično je objavljena 1967. godine.

David Kuper je upravo u ovom periodu skovao termin „antipsihijatrija”, definišući pokret koji se bori protiv nasilnih metoda u psihijatriji. Kuper se zalagao za ukidanje hijerarhije između lekara i pacijenata, što je praktično sprovodio u svom eksperimentalnom odeljenju Villa 21 u Londonu.


David Graham Cooper (1931–1986) bio je harizmatični, radikalni južnoafrički psihijatar i ključni teoretičar antipsihijatrijskog pokreta. Iako se Ronald Lejng (R. D. Laing) često smatra glavnim licem ovog pravca, upravo je Kuper skovao sam termin „antipsihijatrija” i pokretu dao izrazito političku, marksističku notu.

Rođen je u Kejptaunu (Južna Afrika), gde je diplomirao medicinu 1955. godine. Lekarsku karijeru je navodno započeo pod pritiskom porodice. U domovini je bio uključen u podzemni otpor protiv režima aparthejda. Zbog straha od političkog progona i likvidacije od strane tajne službe, emigrirao je u London. Lejng je čak tvrdio da je Kuper prošao određenu obuku u Sovjetskom Savezu kao komunistički revolucionar.

Nakon dolaska u Veliku Britaniju, Kuper je radio u nekoliko državnih bolnica, gde je ubrzo počeo da sprovodi radikalne promene. Unutar bolnice Shenley u Hartfordširu, osnovao je eksperimentalno odeljenje za mlade radnike obolele od šizofrenije. Ovo odeljenje je funkcionisalo kao „anti-bolnica” bez klasičnih uniformi, zaključanih vrata i tradicionalne hijerarhije između osoblja i pacijenata. Zajedno sa Lejngom i drugim kolegama osnovao je ovo udruženje i pokrenuo čuvenu komunu Kingsley Hall, gde su pacijenti i lekari živeli zajedno. Kao radikalni „egzistencijalni marksista”, Kuper je napustio udruženje 1970-ih jer je smatrao da se pokret previše povlači u mistiku i gubi svoju revolucionarnu i političku oštricu.

Kuper je bio pod dubokim uticajem Sigmunda Frojda, Karla Marksa i Žan-Pola Sartra. Njegove tri ključne teze su:
- Ludilo kao društveni proizvod: Društvo, a pre svega građanska porodica, sistematski uništava spontanost i kritičko mišljenje pojedinca. Porodica je prostor koji „filtrira naše iskustvo” i ljude tera u ludilo.
- Ludilo kao putovanje: Šizofrenija za Kupera nije bolest koju treba „izlečiti” lekovima ili elektrošokovima, već neka vrsta egzistencijalnog putovanja i oslobađanja od društvenih stega.
- Smrt porodice: U svojoj čuvenoj knjizi „The Death of the Family” (1971) najavio je i pozvao na ukidanje tradicionalne nuklearne porodice kao preduslov za širu političku revoluciju.

Kuper je bio upečatljiva figura — krupan čovek sa gustom, crvenom bradom, poznat po ekscentričnim i provokativnim nastupima na međunarodnim kongresima. Krajem sedamdesetih godina preselio se u Pariz, gde je proveo ostatak života i preminuo 1986. godine u 55. godini.

Njegova najznačajnija dela pored „Psihijatrije i antipsihijatrije” su:
- Smrt porodice (The Death of the Family, 1971)
- Gramatika življenja (Grammar of Living, 1974)
- Jezik ludila (The Language of Madness, 1978)