Godina izdanja: 1988
ISBN: 86-19-01649-0
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spolja kao na fotografijama, unutra u čistom i urednom stanju.

Autor Koneski, Blaže, 1921-1993
Naslov Crkva : pesme / Blaže Koneski ; izbor i prevod Cveta Kotevska
Jezik srpski
Vrsta građe poezija
Godina 1988
Izdavanje i proizvodnja Beograd : Nolit, 1988 (Subotica : Birografika)
Drugi autori Kotevska, Cveta, 1923-2013 (prevodilac)
Fizički opis 101 str. ; 20 cm
Napomene Tiraž 1.000
Slika autora i beleška o autoru i delu na presavitku korica.
(broš.)

CRKVA
„Česme su jedan gorki, emotivni doživljaj prohujalog vremena, pri čemu se, kao osnovni lajtmotiv, iz pesme u pesmu, provlači motiv neostvarenosti i promašenosti, onog „što nije a što je moglo biti“. U ovoj knjizi se veoma sugestivno ostvaruje neka bolna inicijacija životnog iskustva u stihovima, svojevrsno izjednačavanje života i pesme, pri čemu se ova poslednja javlja više kao čin otkrivanja nego kao čin pisanja... Koherentnost ove poezije treba tražiti pre svega na psihološkom planu, u nivou motivacijskog podsticaja koji je pokreće. Taj podsticaj daje prednost osećajnoj, pre svih ostalih sfera, što je uzrok nastanku pesme.“ (Eftim Kletnikov)

„U zbirci Poslanica lebdi, pritiska i dominira ono duboko opsesivno koje u ovoj deonici života silno zaokuplja pesnika. To je onaj sudnji predeo u kome se nastanila njegova poezija danas, do koga mu put otvara starost, u kome se otkriva ne telo već duša; kada se čovek suočava sa presahlim bunarima, senkama, strepnjama, sa stablima koja se suše, s mrazevima koji sve popare, s onim ledenim rezom, s onim ledenim iverjem, sa uspomenama na velike trenutke koji slamaju dušu. Njegove pesme nam otkrivaju ona bolna sećanja na mladost, izvanredno poetski i metaforički personificiranu u granama, drveću, korenju, lepim ženama, u odanosti... sećanja na cvetove osuđene da uvenu, onu atmosferu u životu kada se oseća odvratnost prema ljudima koji su samo plot, lišeni nežnosti...“ (Georgi Stardelov)

Blaže Koneski (1921–1993) bio je makedonski pesnik, prozni pisac, esejista, književni istoričar, lingvista, prevodilac i univerzitetski profesor, jedan od najznačajnijih predstavnika makedonske književnosti XX veka i jedna od ključnih ličnosti u oblikovanju savremenog makedonskog književnog jezika. Rođen je 19. decembra 1921. godine u selu Nebregovo kod Prilepa. Osnovnu školu i nižu gimnaziju završio je u Prilepu, a višu gimnaziju u Kragujevcu 1939. godine. Iste godine upisao je Medicinski fakultet u Beogradu, ali se ubrzo opredelio za studije slavistike, koje je završio 1944. godine na Istorijsko-filološkom fakultetu u Sofiji. Već u gimnazijskim danima počeo je da piše poeziju i da se interesuje za jezička i književna pitanja.
Posle Drugog svetskog rata aktivno je učestvovao u stvaranju i razvoju makedonskih kulturnih i naučnih ustanova. Bio je jedan od najvažnijih učesnika u kodifikaciji savremenog makedonskog književnog jezika, autor značajnog dela prvog makedonskog pravopisa iz 1945. godine i jedan od urednika višetomnog Rečnika makedonskog jezika. Kao profesor Filozofskog fakulteta u Skoplju predavao je makedonski jezik i istoriju književnosti, a od 1958. do 1960. godine obavljao je dužnost rektora Univerziteta u Skoplju. Bio je jedan od osnivača Makedonske akademije nauka i umetnosti i njen prvi predsednik, od 1967. do 1975. godine. Bio je i član više inostranih akademija nauka, uključujući Srpsku akademiju nauka i umetnosti.
Koneski je jedan od utemeljivača moderne makedonske lingvistike. Njegova najvažnija naučna dela obuhvataju Gramatiku makedonskog književnog jezika (1952–1954), Istoriju makedonskog jezika (1965) i Jezik makedonske narodne poezije (1971). Bavio se istorijom jezika, dijalektologijom, fonologijom, narodnom književnošću i istorijom makedonske književnosti, nastojeći da savremeni književni izraz poveže s bogatom tradicijom narodnog stvaralaštva. Kao pesnik pripadao je prvoj posleratnoj generaciji makedonskih književnika, koja je imala presudnu ulogu u modernizaciji nacionalne književnosti. Prvu pesničku zbirku, Zemlja i ljubav, objavio je 1948. godine, a zatim su usledile knjige Pesme (1953), Vezilja (1955), Sterna (1966), Rukovanje (1969), Zapisi (1974), Stare i nove pesme (1979), Mesta i trenuci (1981), Česme (1984), Poslanica (1987), Crkva (1988), Zlatovrh (1989), Seizmograf (1989), Nebeska reka (1991) i Crni ovan (1993). Njegovu poeziju odlikuju izrazita misaonost, osećaj za ritam i muzikalnost stiha, suptilna lirika i duboka povezanost s makedonskom narodnom tradicijom. Često se služio motivima i simbolima preuzetim iz narodnih pesama, legendi i predanja, dajući im savremena filozofska i egzistencijalna značenja. Među središnjim temama njegovog pesništva nalaze se ljubav, prolaznost, sećanje, istorija, zavičaj, ljudska sudbina i odnos pojedinca prema vremenu. U kasnijim zbirkama naročito dolaze do izražaja melanholija, svest o starenju, gubitku i smrti, ali i nastojanje da se u pesničkoj reči pronađe trajna vrednost ljudskog iskustva.
Pored poezije pisao je pripovetke, eseje, književnokritičke i naučne studije. Njegova zbirka pripovedaka Vinograd (1955) predstavlja značajan doprinos razvoju moderne makedonske proze. Bavio se i književnim prevođenjem, prenoseći na makedonski jezik dela svetske i slovenske književnosti. Za svoj književni i naučni rad dobio je brojna priznanja, među kojima su Herderova nagrada (1971), Njegoševa nagrada (1975), Zlatni venac Struških večeri poezije (1981) i Vukova nagrada. Njegova dela prevedena su na brojne jezike, a njegov uticaj na makedonsku književnost, jezik i kulturu ostao je izuzetno značajan. Preminuo je 7. decembra 1993. godine u Skoplju.


MG P88 (N)