Godina izdanja: 1988
ISBN: 86-01-01252-3
Jezik: Srpski
Autor: Strani

prevod Jasna Levinger, Marko Vešović ; predgovor i komentar Marko Vešović

Svjetlost 1988 338 strana

očuvanost 4

Emili Dikinson – osnovne osobine poezije

Dikinson je američka pesnikinja koja je živela od 1830. do 1886. godine. Za života je objavila veoma mali broj pesama, dok je posle njene smrti pronađen veliki broj rukopisa. Njena poezija kasnije je prepoznata kao izuzetno značajna i moderna.

Njene pesme su uglavnom kratke, zgusnute i misaone. Često polaze od obične slike iz svakodnevnog života, prirode ili doma, ali iz nje razvijaju duboka pitanja o čoveku i postojanju.

Najčešće teme su:

smrt i umiranje
besmrtnost
ljubav
usamljenost
priroda
Bog i vera
sumnja
vreme
prolaznost
život
sloboda
unutrašnji svet pojedinca

Posebno je karakteristično to što Dikinson ne daje konačne odgovore. Ona često postavlja pitanje, paradoks ili sliku koja čitaoca tera da sam razmišlja.

Stil Emili Dikinson

Njen stil je prepoznatljiv po:

kratkim stihovima
sažetom izrazu
metaforama
paradoksima
neobičnim poređenjima
višeznačnim rečima
crticama
velikim početnim slovima
snažnim slikama iz prirode
spoju svakodnevnog i filozofskog
iznenadnim promenama perspektive

Njena poezija može izgledati jednostavno, ali iza jednostavnih rečenica često stoje složena filozofska pitanja.

Ključne reči

Emili Dikinson
američka poezija
prevod
prepev
komentar
lirika
smrt
besmrtnost
ljubav
priroda
usamljenost
vera
sumnja
Bog
prolaznost
vreme
život
metafora
paradoks
višeznačnost
simbol
ritam
rima
crtica
sažetost
originalnost
unutrašnji svet
filozofska pitanja

Glavna poruka

Poezija Emili Dikinson govori o velikim pitanjima života kroz male, jednostavne i veoma precizne slike. Njena posebnost je u tome što svakodnevne stvari pretvara u pitanja o smrti, ljubavi, Bogu, prirodi, vremenu i besmrtnosti. Vešovićev predgovor i komentari pokazuju koliko je njen jezik složen i koliko je teško tu složenost sačuvati u prevodu.

Predgovor „Ruža za Emili“

Marko Vešović u predgovoru govori o svom prvom susretu sa poezijom Emili Dikinson i o tome kako je postepeno otkrivao njenu izuzetnu pesničku vrednost. Njegov odnos prema Dikinson nije samo književnoteorijski, već i ličan: njena poezija ga je iznenadila svojom originalnošću, sažetošću i snagom.

Vešović posebno naglašava težinu prevođenja Dikinsonove poezije. Njene pesme izgledaju jednostavno, ali su pune višeznačnosti, neobičnih izraza, unutrašnjih rima, paradoksa i skrivenih značenja. Zbog toga prevodilac ne može samo da prenese reči, već mora da pokuša da sačuva duh, ritam, zvuk i višeznačnost originala. Vešović navodi da su on i Jasna Levinger preveli više hiljada stihova i da su mnoge ranije prevode naknadno ponovo obrađivali.

Važan deo njegovog komentara jeste shvatanje da je Dikinson izuzetno teško prevesti upravo zato što je njen pesnički izraz veoma precizan i istovremeno višeznačan. Čak i mala promena reči može promeniti značenje cele pesme.