Godina izdanja: 1966
ISBN: 65
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autorka: Florika Štefan
Izdavač: Progres, Novi Sad
Edicija: Biblioteka Stražilovo (Knjiga 11)
Godina: 1966 (prvo izdanje)
Obim: 125 str.

Na poslednjoj stranici jedna rečenica zaokruzena.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografijama.

„Glasovi i sudbine“ je zbirka pesama istaknute srpsko-rumunske pesnikinje Florike Štefan, objavljena 1966. godine u izdavačkoj kući Progres iz Novog Sada. Ova knjiga predstavlja jednu od ključnih tačaka u njenoj karijeri i ubraja se u značajna dela posleratne vojvođanske i jugoslovenske poezije.

Pesme su duboko povezane sa ambijentom banatske ravnice, koja u njenom radu ne služi samo kao pejzaž, već kao svedok vremena i prolaznosti. Kroz motive svakodnevnog života i istorijskog nasleđa, autorka donosi snažne socijalne i egzistencijalne poruke, odmičući se od stereotipne, isključivo sentimentalne „ženske poezije“.

Knjiga je izašla u okviru poznate biblioteke Stražilovo (knjiga 11), a vizuelni identitet i dizajn korica uradio je umetnik Laslo Kapitanj.


Florika Štefan (Lokve, Banat, 3. avgust 1930 – Novi Sad, 9. jun 2016) bila je srpska i jugoslovenska pesnikinja, prevodilac i publicista.

Nakon gimnazije u Vršcu, studirala je na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Bila je u braku sa dr Aleksandrom Foriškovićem (1932−1990), srpskim istoričarem.

Prve pesme je objavila u Almanahu književnog društva rumunskih đaka 1945−1946, u Vršcu. Bila je član uredništva časopisa „Lumina” (1948−1949, 1954), urednica časopisa za žene na rumunskom jeziku „Femeia nouă” („Nova žena”) (1953), urednica časopisa „Polja” (1955−1958), novinarka u srpskoj redakciji Radija Novog Sada, glavni i odgovorni urednik edicije „Prva knjiga” Matice srpske (1981−1987).

Objavila je veliki broj tekstova na rumunskom i srpskom jeziku u „Borbi”, „Dnevniku”, „Libertatei”, „Lumini”, „Politici”, „Poljima”.

O njenom pesničkom delu napisano je desetine naučnih radova a potpuna bibliografija Florike Štefan je objavljena u Enciklopediji Banata, u izdanju Rumunske Akademije nauka iz Bukurešta, Filijala u Temišvaru, krajem 2015. godine.

Prevodila je mnoga dela istaknutih autora sa rumunskog na srpski jezik i sa srpskog na rumunski, među kojima i Joana Floru, Jona Miloša, Ilariju Voronku. Uredila je zbornik savremene rumunske poezije Napuštena kuća, Novi Sad, Književna zajednica Novog Sada, 1991.

Veliki broj antologija i istorija rumunske književnosti prikazali su Floriku Štefan kao jednu od najznačajnijih rumunskih pesnikinja u Vojvodini, iako je samo dve zbirke pesama napisala na rumunskom jeziku, a najveći deo svog života je pisala na srpskom jeziku.

Bila jedna od promotera srpsko-rumunskih kulturnih veza, jedna od prvih modernih rumunskih pesnika u Vojvodini i jedna od poznatijih srpskih pesnikinja druge polovine 20. veka.

Od ranih pesama objavljenih kasnih četrdesetih i ranih pedesetih Florika Štefan je bila istovremeno angažovani pesnik, duboko povezana sa sudbinom zajednice, i liričar koji je izražavao i istraživao najdublje aspekta sudbine pojedinca i njegovog odnosa prema složenim vidovima unutrašnjeg života. „U osnovi njene poezije leži osmišljena melanholija, selo, život, žena kao simboli trajanja (P. Krdu, Savremena poezija Vojvodine, Bijelo Polje, 1984).„Pesme Florike Štefan, naročito njene prve knjige na srpskom, bitno su pomerile dotadašnje granice intimne lirike, možda među najlepšim koje opevavaju surovu, gotovo tragičnu poziciji žene od rođenja do rađanja (J. Delić, isto).

Objavila je osim dve prve pesničke zbirke na rumunskom, oko trideset pesničkih knjiga na srpskom u preko šest decenija književnog rada.

Nagrade i priznanja:
- Florika Štefan je dobitnica priznanja za vrhunski doprinos nacionalnoj kulturi - nacionalne penzije.
- Dobitnica je Oktobarske nagrade grada Novog Sada,
- Nagrade „Jovan Popović”,
- Nagrade „Milica Stojadinović Srpkinja”,
- Nagrade Društva književnika Vojvodine za životno delo.