Godina izdanja: 1974
ISBN: 339
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Ivo Popić
Ilustracije: Mihailo Dejanović
Izdavač: Osvit, Subotica
Godina: 1974
Obim: 63 str.

„Sunce puši modru lulu“ je zbirka pesama za decu autora Iva Popića, objavljena 1974. godine u Subotici. Ilustracije za ovu knjigu uradio je umetnik Mihailo Dejanović.

Ovo delo predstavlja jedno od najlepših ostvarenja Iva Popića u oblasti književnosti za decu, specifično po tome što spaja autorove dalmatinske korene sa njegovim kasnijim životom u Vojvodini. Knjiga je podeljena na nekoliko celina kroz koje se prepliću motivi mora, gradova, odrastanja i prirode.

- „O gradovima i tvrdim pragovima“ – Ovaj ciklus je posvećen primorskim gradovima. Pesme nose nazive po mestima kao što su Kopar, Rovinj, Pula, Senj, Šibenik, Trogir, Split, Hvar, Dubrovnik i Kotor. Kroz ove stihove autor deci približava arhitekturu, istoriju i duh jadranske obale.
- „Uz malo dobre volje“ – Sadrži pesme koje se bave dečjom svakodnevicom, maštanjima i ljudima koji ih okružuju. Neke od pesama su Moć samoće, Brodski kapetan, Na klupi, Dječaci i Djevojčica i violina.
- „Preko mosta“ – Ciklus okrenut prirodi, pejzažima i emocijama. Ovde se nalaze pesme poput Dok rijeka teče, Potoci, Jezero, Mjesec, Rosa, kao i topla lirska pesma Majka.

Ivo Popić (1922–1993) bio je poznati pisac za decu, kulturni radnik i istaknuta javna ličnost koja je ostavila dubok trag u kulturnom životu Subotice i Vojvodine. Iako je poreklom bio Dalmatinac, veći deo svog života i radnog veka proveo je u ravnici, uspešno spajajući mediteranski senzibilitet sa vojvođanskim kulturnim prostorom.

Rođen je 29. novembra 1922. godine u mestu Kaštel Štafilić kod Splita. Tokom Drugog svetskog rata aktivno je učestvovao u Narodnooslobodilačkoj borbi (NOB). Krajem četrdesetih godina 20. veka seli se u Suboticu. Tamo je prvobitno nekoliko godina obavljao dužnost upravnika (ravnatelja) Doma JNA. Preminuo je 30. januara 1993. godine u Subotici, gde je i sahranjen.

Nakon demobilizacije i izlaska iz vojne službe, Popić postaje jedna od ključnih figura subotičke kulturne scene. Vodio je neke od najvažnijih institucija u gradu. Dugogodišnji uspešni upravnik ove ustanove, gde je doprineo razvoju lutkarske i dramske scene za najmlađe. Obavljao je funkciju sekretara ove organizacije, zadužene za širenje pismenosti, umetnosti i kulture u opštini. Redovno je pisao za lokalne medije, pre svega za čuvene Subotičke novine.

Ivo Popić je napisao ukupno osam knjiga, koje su najvećim delom bile zbirke pesama i priča namenjene deci. Njegov stil karakterišu vedrina, ljubav prema prirodi i jaka nostalgična crta prema rodnom moru.

Među njegovim delima izdvajaju se:
- Spavalo je more (1966)
- Šta ribice sanjaju (1969)
- Na dnu mora puna korpa čuda (1971)
- Sunce puši modru lulu (1974)
- Svijet oko mene (1976)

Pored literature za decu, Popić je pokazivao i veliko interesovanje za likovnu umetnost. Autor je i vredne monografije koja se bavi istorijom umetnosti i najistaknutijim likovnim stvaraocima i slikarima subotičkog kraja. Danas se njegov rad proučava i čuva u okviru digitalne baštine Zavoda za kulturu vojvođanskih Hrvata.


Mihajlo Dejanović (1913–1982) je istaknuti jugoslovenski i subotički slikar, likovni pedagog i scenograf. On je bio jedna od ključnih figura u formiranju modernog umetničkog života u Subotici nakon Drugog svetskog rata.

Rođen je 1913. godine u Senti. Slikarstvo je počeo da uči u Beogradu kod čuvenog umetnika Petra Dobrovića, a zatim odlazi u Pariz, gde nastavlja umetničke studije i boravi do 1936. godine. U Suboticu se doseljava 1947. godine, gde najpre radi kao profesor u čuvenoj Učiteljskoj školi.

Dejanović je bio izuzetno zaslužan za organizaciju lokalnih umetnika. Njegovim velikim zalaganjem je 30. novembra 1952. godine osnovan prvi kolektivni atelje u Subotici (u zgradi tadašnje Berze rada), koji su besplatno mogli da koriste svi subotički slikari i vajari. Nakon prosvete, zapošljava se u Narodnom pozorištu u Subotici. Kao zvanični scenograf osmislio je vizuelni identitet i scenografiju za ogroman broj predstava, uključujući i legendarne postavke poput Nušićeve „Gospođe ministarke“ iz 1958. godine.