Godina izdanja: 1975
ISBN: 505
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Aleksandar Blok
Prevod: Miodrag Sibinović
Ilustracije: Radislav Trkulja
Izdavač: BIGZ, Beograd
Godina: 1975
Obim: 356 str.

„Prsten života“ je kapitalna zbirka lirskih pesama i poema ruskog pesnika Aleksandra Bloka, objavljena na srpskom jeziku 1975. godine. Ova knjiga predstavlja jedan od najznačajnijih preseka njegovog stvaralaštva dostupnih na našim prostorima.

Knjiga obuhvata sve faze Blokovog stvaralaštva, prateći njegov razvoj od čistog simbolizma do suočavanja sa surovom realnošću revolucije. U njoj se nalaze:
- Rana lirika („Pesme o Divnoj Dami“): Nadahnute mističnom filozofijom Vladimira Solovjova, ove pesme su prožete religioznim i metafizičkim motivima, gde pesnik čezne za nedostižnim idealom.
- Zrela faza („Grad“, „Strašni svet“): Period u kojem u Blokovu poeziju ulazi oštar smisao za životnu realnost, motive velegrada, kafana, otuđenja, i mračne, demonske aspekte ljudske egzistencije.
- Pozne poeme: Uključujući elemente koji anticipiraju njegovu čuvenu poemu „Dvanaestorica“, gde se prožimaju motivi revolucije i hrišćanske mistike.

Prevod za ovo izdanje je radio legendarni slavista i profesor Miodrag Sibinović, čiji se prevodi Bloka smatraju neprevaziđenim na srpskom jeziku.

Korice, ilustracije i vinjete radio je poznati jugoslovenski slikar Radislav Trkulja.

Aleksandar Blok je centralna figura ruskog simbolizma i čitavog „Srebrnog veka“ ruske književnosti. Njegovo stvaralaštvo predstavlja dramatičan prelaz od mističnog romantizma do surove, ogoljene realnosti 20. veka.

Blok je počeo kao apsolutni idealista. Njegova rana faza posvećena je kultu Divne Dame – večnom ženskom principu i božanskoj mudrosti, inspirisanoj njegovom suprugom Ljubov (ćerkom hemičara Mendeljejeva). Međutim, kako su se društvene okolnosti u Rusiji menjale, njegova poezija postaje mračnija. Idealizovane pejzaže zamenjuju motivi otuđenog velegrada, maglovitih ulica, kafana i unutrašnjih demona. Postao je pesnik koji je nepogrešivo osećao dolazak velikih društvenih potresa.

Kada je izbila Oktobarska revolucija 1917. godine, Blok ju je, za razliku od većine svojih aristokratskih savremenika, strastveno podržao. U njoj je video kosmičku oluju koja će očistiti stari, truli svet. Plod tog zanosa je čuvena i duboko kontroverzna poema „Dvanaestorica“, u kojoj dvanaest crvenogardista maršira kroz snežnu mećavu, a na čelu kolone, sa vencem od belih ruža, hoda Isus Hristos. Ipak, stvarne brutalnosti novog boljševičkog režima brzo su ugasile njegov entuzijazam. Blok je shvatio da je revolucija uništila kulturu i umetničku slobodu. Upao je u tešku depresiju i fizički oboleo. Umro je mlad, u 40. godini života, ostavivši iza sebe stihove koji se i danas smatraju vrhuncem muzikalnosti i dubine ruskog jezika.


Prevodilac zbirke „Prsten života“ je Miodrag Sibinović, jedan od najvećih srpskih slavista, lingvista, prevodilaca i profesora Filološkog fakulteta u Beogradu. Smatra se ključnom figurom za recepciju ruske književnosti na našim prostorima. Rođen je 1937. godine u Zaječaru, a preminuo je 2020. godine u Beogradu. Doktorirao je 1970. godine sa temom o uticaju Ljermontova na srpsku književnost. Radni vek proveo je na Katedri za slavistiku u Beogradu, gde je predavao rusku narodnu, staru i klasicističku književnost. Prvi je uveo kurseve iz teorije prevođenja na Beogradskom univerzitetu. Njegova knjiga „O prevođenju“ (1990) decenijama je bila osnovni udžbenik za prevodilačke smerove u srednjim školama i na fakultetima. Objavio je više od 300 stručnih i naučnih radova, kao i 20 autorskih knjiga. Sibinović nije bio samo teoretičar, već i vrhunski praktičar čiji su prevodi ruske poezije postali standard. Pored Aleksandra Bloka, na srpski jezik je maestralno preveo dela divova kao što su: Mihail Ljermontov, Aleksandar Puškin, Sergej Jesenjin, Ana Ahmatova, Marina Cvetajeva...

Ilustraciju, korice i vinjete za zbirku „Prsten života“ uradio je Radislav Raša Trkulja, jedan od najznačajnijih i najautentičnijih srpskih akademskih slikara druge polovine 20. veka. Rođen je 1938. godine u Kladovu, a preminuo 2016. godine u Ilandži. Diplomirao je na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu 1963. godine, i to u klasi čuvenog profesora i slikara Đorđa Andrejevića Kuna. Postdiplomske studije završio je 1965. godine u prestižnoj Majstorskoj radionici Krste Hegedušića u Zagrebu, što je u to vreme bila najviša stepenica umetničkog usavršavanja u Jugoslaviji. Od 1993. do 2000. godine nalazio se na čelu Muzeja savremene umetnosti u Beogradu, vodeće institucije za modernu umetnost u regionu. Osnovao je kultnu galeriju „Pena“ na Đerdapu (1975. godine) i bio jedan od osnivača umetničkog udruženja „Krajinski krug“ u Negotinu. Zbog svog doprinosa proglašen je za počasnog građanina Negotina, gde se u sklopu kompleksa rodne kuće Stevana Mokranjca nalazi i njegov zvanični Legat. Tokom plodne karijere izlagao je na više od 70 samostalnih i preko 500 kolektivnih izložbi širom sveta, uključujući gradove poput Beča, Firence, Pariza, Milana i Njujorka.