Godina izdanja: 1984
ISBN: 55
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Abū al-ʿAlāʾ al-Maʿarrī
Izdavač: Glas, Banja Luka
Godina: 1984
Obim: 131 str.

„Obavezivanje neobaveznim“ (arapski: Luzūmiyyāt ili Luzūm mā lā yalzam) najznačajnija je zbirka poezije i filozofskih misli arapskog pjesnika i filozofa Abū al-ʿAlāʾ al-Maʿarrīja. Djelo predstavlja vrhunac arapske skeptičke i pesimističke misli srednjeg vijeka.

Naslov zbirke nosi dvostruku simboliku – tehničku (pjesničku) i životnu (filozofsku):
- Pjesničko obavezivanje: U arapskoj metrici, Al-Maʿarri je uveo ekstremno strogo pravilo. Umjesto jednog obaveznog suglasnika na kraju stiha (rime), on je sam sebi nametnuo obavezu da se podudaraju dva ili više suglasnika. To je tehnički preteško, ali pokazuje njegovu virtuoznost.
- Životno obavezivanje: Naslov odražava njegov asketski životni stil. Iako mu društvo i religija nisu nametali stroga ograničenja, on je sam sebe obavezao na rigorozan moralni kodeks koji je smatrao nužnim za očuvanje intelektualne slobode.

Al-Maʿarri iznosi stavove koji su bili vijekovima ispred njegovog vremena (10. i 11. vijek). Al-Maʿarri je bio strogi vegetarijanac (praktično vegan). Odbijao je jesti meso, mlijeko, med i jaja, te nositi odjeću od životinjske kože, smatrajući da je ubijanje i eksploatacija živih bića neopravdano nasilje. Nakon povratka iz Bagdada u rodni grad Ma`arru, živio je povučeno i skromno. Sebe je nazivao „zarobljenikom dvaju zatvora“ – sljepoće i vlastite kuće.

Abū al-ʿAlāʾ al-Maʿarrī (973–1057) bio je jedan od najvećih arapskih pjesnika, filozofa i filologa svih vremena. Njegov život obilježile su lične tragedije, apsolutna izolacija i radikalan intelektualni bunt protiv društvenih i religijskih normi njegovog doba.

U četvrtoj godini života obolio je od velikih boginja, zbog čega je potpuno oslijepio. Unatoč tome, razvio je fenomenalno pamćenje. Učio je u rodnoj Ma`arri (današnja Sirija), a potom u Alepu i Antiohiji. Mogao je doslovno ponoviti cijele knjige nakon samo jednog slušanja. Godine 1008. odlazi u Bagdad, tadašnji centar islamskog zlatnog doba. Tamo stiče veliku slavu u književnim krugovima, ali se razočarava u ljudsku sujetu i materijalizam.

Nakon povratka iz Bagdada, duboko pogođen smrću majke, Al-Maʿarrī donosi radikalnu odluku. Povlači se u potpunu izolaciju u svojoj kući, koju neće napustiti narednih 45 godina, sve do smrti.

Pored zbirke Luzūmiyyāt, njegovo najpoznatije djelo je „Poslanica o oproštenju“ (Risālat al-Ghufrān).U ovom djelu pjesnik putuje kroz raj i pakao, gdje susreće paganske pjesnike koji su prepušteni božijoj milosti. Mnogi moderni historičari književnosti smatraju da je ovo djelo imalo direktan ili indirektan uticaj na Danteovu „Božanstvenu komediju“, koja je nastala tri vijeka kasnije.

Kada je umro u 84. godini, na njegovu sahranu je došlo mnoštvo pjesnika i učenjaka, a preko osamdeset pjesnika je držalo govore u njegovu čast. Tokom sirijskog rata 2013. godine, džihadisti su obezglavili njegovu bronzanu statuu u rodnom gradu, što pokazuje da su njegove slobodoumne ideje i danas jednako provokativne.