Godina izdanja: 1983
ISBN: 345
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Karl Marks / Karl Marx
Naslov originala: Das Buch der Liebe
Izdavač: Biblioteka časopisa ,,Gradina", Niš
Godina: 1983
Obim: 37 str.

Zbirka pesama „Knjiga ljubavi“ (Das Buch der Liebe) predstavlja izuzetno zanimljiv, a široj javnosti manje poznat prozor u mladost i emotivni život Karla Marksa.

Knjiga pored samih pesama često sadrži i delove pisama koja su Karl i Dženi razmenjivali, što čitaocu pruža uvid u jednu od najstrastvenijih i najizdržljivijih ljubavnih priča 19. veka, koja je preživela decenije siromaštva, izgnanstva i političkih progona.

Marks je ove pesme napisao krajem 1836. i početkom 1837. godine, tokom svojih studentskih dana u Berlinu. Imao je svega 18 godina. Cela zbirka je u potpunosti posvećena Dženi fon Vestfalen (Jenny von Westphalen), njegovoj najvećoj ljubavi, sa kojom se tajno verio neposredno pre odlaska na studije. Dženi je bila nekoliko godina starija od njega, važila je za jednu od najlepših devojaka u Triru, a njihova veza je u početku nailazila na neodobravanje porodica zbog klasnih razlika.

Iako Marksa danas prepoznajemo kao oca naučnog socijalizma i strogog materijalističkog filozofa, u mladosti je bio izraziti romantičar. Pesme u „Knjizi ljubavi“ pisane su pod snažnim uticajem nemačkog romantizma (poput Getea, Šilera i Hajnea).

Originalni rukopis se sastojao iz dva dela sa posvetama. Pored klasičnih ljubavnih pesama i balada, zbirka sadrži i nekoliko satiričnih stihova, pa čak i rane pokušaje dramskih scena. Interesantno je da je Marks u nekim pesmama već tada pokazivao buntovni duh i želju da „sruši svet kako bi izgradio novi“, ali je ta motivacija u ovom periodu bila pokrenuta čistom emocijom i strasti prema Dženi, a ne ekonomskom teorijom.

Marks je poslao ove pesme Dženi, koja ih je čuvala celog života kao najdražu uspomenu. Međutim, sam Marks je ubrzo nakon toga shvatio da njegova poezija nema vrhunski književni kvalitet.U jednom poznatom pismu svom ocu krajem 1837. godine, Marks je napisao da se odriče pisanja poezije jer su mu stihovi „previše magloviti, bezoblični i puni retorike“. Tada se potpuno okreće studijama prava i Hegelovoj filozofiji, čime je njegova pesnička karijera bila zauvek završena.

Karl Hajnrih Marks (nem. Karl Heinrich Marx; Trir, 5. maj 1818 — London, 14. mart 1883) je bio nemački filozof, politički ekonomista, istoričar, novinar, sociolog i jedan od najvećih kritičara kapitalizma i teoretičar socijalističke misli, vođa radničkog pokreta i vodeća ličnost Prve internacionale. Najpoznatiji je po pamfletu Komunistički manifest iz 1848. godine (sa Fridrihom Engelsom) i svom trotomnom delu Kapital (1867–1894), kritici klasične političke ekonomije koja koristi njegovu teoriju istorijskog materijalizma u analizi kapitalizma, što je kulminacija njegovog životnog dela. Marksove ideje i njihov kasniji razvoj, kolektivno poznate kao marksizam, imali su ogroman uticaj.

Rođen je u Triru u obrazovanoj porodici pravnika, posle gimnazije studirao je pravo u Bonu i Berlinu ali se paralelno bavio i filozofijom, političkom ekonomijom, istorijom, sociologijom, novinarstvom i umetnošću. U toku i nakon studija postao je član mladohegelovskog Doktor kluba. Doktorirao je u Jeni 1841. sa temom iz istorije filozofije: Razlika između Demokritove i Epikurove filozofije prirode. Bio je glavni urednik Rajnskih novina u Kelnu 1842. koje je pruska vlada ubrzo zabranila. U Parizu 1843. je pokrenuo Nemačko-francuske godišnjake i upoznao svog kasnijeg 40-godišnjeg prijatelja i saradnika Fridriha Engelsa. Nakon progona iz Francuske 1845. preselio se u Brisel. Nakon preseljenja u Brisel, bili su aktivni u Savezu komunista, a 1848. godine su napisali Komunistički manifest, koji izražava Marksove ideje i iznosi program revolucije. Marks je proteran iz Belgije i Nemačke, a 1849. se preselio u London, gde je napisao Osamnaesti brimer Luja Bonaparte (1852) i Kapital. Od 1864. godine, Marks je bio uključen u Međunarodno radničko udruženje (Prva internacionala), u kojem se borio protiv uticaja anarhista koje je predvodio Mihail Bakunjin. U svojoj Kritici Gotskog programa (1875), Marks je pisao o revoluciji, državi i prelasku na komunizam. Umro je bez državljanstva 1883. godine i sahranjen je na groblju Hajgejt.

Marksove kritike istorije, društva i političke ekonomije tvrde da se ljudska društva razvijaju kroz klasne sukobe. U kapitalističkom načinu proizvodnje, ovo se manifestuje u sukobu između vladajućih klasa (buržoazije) koje kontrolišu sredstva za proizvodnju i radničke klase (proletarijata) koja omogućava ta sredstva prodajom svoje radne snage. Koristeći svoj istorijsko-materijalistički pristup, Marks je predvideo da kapitalizam proizvodi unutrašnje tenzije poput prethodnih društveno-ekonomskih sistema i da će te tenzije dovesti do njegovog samouništenja i zamene novim sistemom poznatim kao socijalistički način proizvodnje. Za Marksa, klasni antagonizmi u kapitalizmu – delimično zbog njegove nestabilnosti i sklonosti krizama – dovešće do razvoja klasne svesti radničke klase, što će dovesti do njihovog osvajanja političke moći i na kraju do uspostavljanja besklasnog, komunističkog društva koje čini slobodno udruživanje proizvođača.[4] Marks je aktivno insistirao na njegovoj primeni, tvrdeći da radnička klasa treba da sprovede organizovanu proletersku revolucionarnu akciju kako bi srušila kapitalizam i dovela do društveno-ekonomske emancipacije.

Marks je opisan kao jedna od najuticajnijih ličnosti modernog doba, a njegov rad je bio i hvaljen i kritikovan. Marksizam je izvršio veliki uticaj na socijalističku misao i političke pokrete, a marksističke škole mišljenja poput marksizma-lenjinizma i njegovih ogranaka postale su vodeće ideologije revolucija koje su preuzele vlast u mnogim zemljama tokom 20. veka, formirajući komunističke države. Marksov rad u ekonomiji imao je snažan uticaj na moderne heterodoksne teorije rada i kapitala, i on se često navodi kao jedan od glavnih arhitekata moderne sociologije.