Godina izdanja: 1994
ISBN: 86-7035-060-2
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Spolja kao na fotografijama, unutra u dobrom stanju.
Fototipsko izdanje iz 1994. godine prve zbirke Desanke Maksimović

Autor - osoba Maksimović, Desanka
Naslov Pesme Desanke Maksimović
Vrsta građe poezija
Jezik srpski
Godina 1994
Izdanje [Fototipsko izd.]
Izdavanje i proizvodnja Beograd : Zadužbina Desanka Maksimović : Narodna biblioteka Srbije, 1994 (Beograd : Narodna biblioteka Srbije)
Fizički opis 110 str. ; 20 cm
Zbirka Biblioteka Zadužbine Desanka Maksimović ; knj. 1
Napomene Tiraž 1500
Fototipsko izd. iz 1924.


Prvu zbirku poezije Desanke Maksimović Pesme objavio je 1924. godine Svetislav B. Cvijanović – opredeljeni izdavač poezije. Tom knjigom je pesnikinja „stupila” u srpsku književnost, donela jedan nov, snažan i topao lirski glas. Poezija je prihvaćena od čitalaca i kritičara.
Zbirka Pesme Desanke Maksimović, iako je otkrila pesnikinju, bila prihvaćena i brzo rasprodata, nije se više pojavila kao posebno izdanje. Autor je svoje pesme, cikluse i gotovo celu knjigu, sa izvesnim izmenama ili bez njih, prenosio u izbore i druge zbirke. Objavio ju je posebno naznačenu u Sabranim delima.
Na sedamdesetogodišnjicu pojave zbirke Pesme Zadužbina Desanka Maksimović i Narodna biblioteka Srbije donose njeno fototipsko izdanje da bi ljubitelji poezije i poštovaoci dela pesnikinje ovu knjigu, sa patinom vremena, mogli da imaju u rukama i u svojoj biblioteci.
Naslovni list knjige i njenu opremu 1924. godine uradio je Pjer Križanić. Križanićeva vinjeta na koricama – stilizovani suncokret, nagovestila je svetlost, radost i težnju ka suncu koju ova poezija donosi.
Ovom knjigom pokrećemo Biblioteku Zadužbine Desanka Maksimović.
S. Ž. M.


Desanka Maksimović (1898–1993) jedna je od najvažnijih i najvoljenijih srpskih pesnikinja 20. veka, autorka čija je poezija obuhvatila širok raspon tema, od intime i ljubavi do istorijske traume, etičkih pitanja i meditacije o prolaznosti. Rođena je 16. maja 1898. u Rabrovici kod Valjeva, detinjstvo je provela u Brankovini, u učiteljskoj porodici koja je negovala obrazovanje i kulturu. Školovala se u Valjevu i Beogradu, a završila je Filozofski fakultet u Beogradu (grupa za opštu književnost, istoriju umetnosti i komparativnu književnost). Kao izuzetno darovita mlada autorka, brzo je privukla pažnju književne javnosti, a prvu pesničku knjigu objavila je početkom dvadesetih godina, u vremenu kada se srpska poezija ubrzano modernizovala, ali je ona uspela da izgradi prepoznatljiv glas koji spaja jasnoću, muzikalnost i emocionalnu neposrednost.
Radni vek provela je pre svega kao profesorka srpskog jezika i književnosti, najduže u Prvoj ženskoj gimnaziji u Beogradu, a paralelno je razvijala bogat književni opus. Pisala je liriku, prozu, putopise i književnost za decu, prevodila je sa ruskog, francuskog i bugarskog jezika, i bila aktivna u književnim institucijama. Njena poezija se često doživljava kao most između tradicionalnog i modernog senzibiliteta: neguje klasičnu disciplinu stiha i oblikovanu metaforu, ali ostaje okrenuta savremenom iskustvu, etičkoj odgovornosti i ljudskoj ranjivosti. Veliki deo čitalačke popularnosti stekla je ljubavnom i refleksivnom lirskom linijom, u kojoj su osećajnost, prirodni motivi i unutrašnja drama izrečeni jednostavno, bez retoričke prenaglašenosti, ali sa snažnim emotivnim nabojem.
Posebno mesto u njenom opusu imaju pesme inspirisane kolektivnim stradanjem u Drugom svetskom ratu, među kojima je najpoznatija „Krvava bajka“, posvećena tragediji u Kragujevcu. Ta pesma, kao i niz drugih ratnih i postratnih tekstova, učvrstila je Desanku Maksimović kao pesnički glas koji ume da sačuva dostojanstvo i meru čak i kada govori o najtežim temama, spajajući saosećanje, moralnu jasnoću i lirsku jednostavnost. Tokom decenija njeno pisanje se razvijalo, tematski i formalno, ali je ostala dosledna u veri u smisao jezika i u ideji da poezija može biti i lična ispovest i javna odgovornost.
Desanka Maksimović dobila je brojna priznanja i nagrade, a bila je i članica Srpske akademije nauka i umetnosti. Do kraja života ostala je prisutna u kulturnom životu, kao simbol kontinuiranog pesničkog rada i retke popularnosti koja ne potire književnu ozbiljnost. Preminula je 11. februara 1993. u Beogradu, a sahranjena je u Brankovini. Njena poezija i danas zauzima centralno mesto u školskom kanonu i u živom čitalačkom pamćenju, kao spoj lirske topline, jezičke elegancije i etičke postojanosti.

MG P70 (F)