Godina izdanja: Ostalo
ISBN: Ostalo
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

odlično očuvano



Evropska trulež / Mirko Kovač
Vrsta građe knjiga ; odrasli, ozbilјna (nije lepa knjiž.)
Jezik srpski
Godina 1986
Beograd : Prosveta, 1986 (Beograd : BIGZ)
Fizički opis 133 str. ; 20 cm
Tiraž 3.000.

U svojoj summa poetica Mirko Kovač ispisuje što za njega jest, a što nije važno u književnom radu, što ga zanima, kako piše, autopoetički govori o svojim djelima i ne libi se osvrnuti na djela suvremenika, bilo domaćih, bilo stranih. Prožeta s puno humora, ironije, autoironije i briljantnih zaključaka, `Evropska trulež` esencijalni je izbor iz Kovačeva razmišljanja o književnosti.

Mirko Kovač (Petrovići, kod Nikšića, 26. decembar 1938 — Rovinj, 19. avgust 2013), bio je jugoslovenski, bosanskohercegovački, srpski, crnogorski i hrvatski književnik i scenarista. Autor je više romana, zbirki pripovjedaka, eseja, TV-drama i filmskih scenarija.[1]

Mirko Kovač

Lični podaci
Datum rođenja
26. decembar 1938.
Mesto rođenja
Petrovići, Kraljevina Jugoslavija
Datum smrti
19. avgust 2013. (74 god.)
Mesto smrti
Rovinj, Hrvatska
Biografija
uredi
Studirao je na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju, odsjek dramaturgije, u Beogradu. Prva knjiga proze Gubilište (1962) doživljava političku i ideološku osudu „zbog crne slike svijeta”, a hajka na pisca trajala je tokom cijele 1963. godine.[2] Roman Moja sestra Elida izlazi 1965, a kratki roman Životopis Malvine Trifković 1971. godine, koji je dramatizovan i izveden 1973. na sceni Ateljea 212 u Beogradu, te preveden na engleski, francuski, italijanski, holandski, mađarski i švedski. U Švedskoj je doživio tri izdanja, a u Francuskoj je izašao i kao džepno izdanje u ediciji Rivages poche. U Zagrebu mu izlaze romani Ruganje s dušom (1976); Vrata od utrobe (1978), koji dobija Ninovu nagradu kritike[2] (1978), nagradu Željezare Sisak (1979) i nagradu biblioteka Srbije za najčitaniju knjigu (1980). Vrata od utrobe je vjerovatno najbolji Kovačev roman, složene postmodernističke narativne tehnike, u kome se preklapaju autorova vizura djedovske mu Hercegovine u rasponu više decenija i spiritualne dileme vjerske i sekularne prirode. Slijede romani Uvod u drugi život (1983), te Kristalne rešetke (Bosanska knjiga, Sarajevo, 1995).

Mirko Kovač bio je protiv podizanja Njegoševog mauzoleja. Smatrao je da je postojeća kapela dobro inkorporirana u tradiciju te da Meštrovićev projekat asocira na monumentalne egipatske hramove, što nema bilo kakve veze sa hrišćanstvom koje je bilo okosnica života vladike.[3]

Zbirka novela Rane Luke Meštrevića (1971) dobija nagradu Milovan Glišić, ali mu je ta nagrada oduzeta 1973, a knjiga povučena iz knjižara i biblioteka.[2] Dopunjeno izdanje istoimene zbirke izlazi 1980. godine, a novoj pripovijeci iz te knjige Slike iz porodičnog albuma Meštrevića pripala je Andrićeva nagrada. Zbirka pripovjedaka Nebeski zaručnici izlazi 1987. i dobija nagradu izdavača BIGZ.

Evropska trulež (1986), knjiga eseja, nagrađena je NIN-ovom nagradom Dimitrije Tucović. Dopunjeno i popravljeno izdanje, pod naslovom Evropska trulež i drugi eseji, izlazi u Zagrebu 1994. Knjiga publicističkih tekstova Bodež u srcu objavljena je u Beogradu 1995. U Hrvatskoj je objavljena i njegova prepiska sa srpskim piscem Filipom Davidom Knjiga pisama, 1992—1995. (Feral tribjun, 1995)

Politički se angažovao u vreme raspada Jugoslavije krajem 1980-ih godina, otvoreno se suprotstavivši vlasti Slobodana Miloševića, pa je posle mnogih neprijatnosti, pa i fizičkog napada emigrirao u Hrvatsku.[2][4] U Sarajevu su mu izašle Izabrane knjige, u šest tomova (Svjetlost, 1990). Napisao je scenarija za filmove: Mali vojnici, Lisice, Okupacija u 26 slika, Pad Italije, Tetoviranje i dr. Autor je više TV i radio-drama. U Podgorici mu je 2005. objavljena drama Lažni car. Knjige su mu prevođene na njemački, francuski, italijanski, engleski, švedski, holandski, poljski, mađarski i dr.[5]

Od 1991. godine živeo je u Rovinju, gde je i umro 2013. godine.[6] Posle preseljenja u Hrvatsku knjige koje je prvobitno pisao na ekavici je počeo da izdaje na jekavici.[7]

Nagrade
uredi
Dobio je internacionalnu nagradu Tuholski (engl. Tucholsky Prize) švedskog PEN-centra za 1993, te 1995. godine Herderovu nagradu za književnost. Dobio je još i slovenačku nagradu Vilenica, bosanskohercegovačke nagrade Bosanski stećak i Meša Selimović, crnogorske nagrade 13. jul, Stefan Mitrov Ljubiša i Njegoševu nagradu, kao i hrvatske nagrade Vladimir Nazor, August Šenoa, nagradu Jutarnjeg lista i nagrade Kiklop, dva puta za prozno delo godine, knjigu eseja godine i za životno delo.[2]

danilo kiš postmoderna jugoslovenska knjizevnost xx veka