Godina izdanja: Ostalo
ISBN: Ostalo
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

lepo očuvano
korice kao na slikama
RETKO



Prosveta
1979.

Radoslav Petković (Beograd, 21. jul 1953 — Novi Sad, 27. oktobar 2024) bio je srpski književnik.[1][2][3][4] Autor je pet romana, dve knjige priča i sedam knjiga eseja. Prevođen je na francuski, nemački, grčki, mađarski, italijanski, ruski i slovački jezik.[5]

Radoslav Petković

Lični podaci
Nadimak
Vava
Datum rođenja
21. jul 1953.
Mesto rođenja
Beograd, FNR Jugoslavija
Datum smrti
27. oktobar 2024. (71 god.)
Mesto smrti
Novi Sad, Srbija
Zanimanje
književnik
prevodilac
kolumnista
Biografija
uredi
Majka mu je bila profesorka francuskog jezika, otac inženjer. U Beogradu je završio gimnaziju, a 1982. diplomirao je na grupi za jugoslovensku i opštu književnost na Univerzitetu u Beogradu.

Od 1983. do 1987. bio je glavni urednik časopisa Književna kritika. Od 1988. do 1994. godine radio je kao sekretar Zadužbine Ive Andrića. U periodu od 1994. do 2001. godine delovao je u statusu slobodnog umetnika. Od 2001. do 2004. godine bio je generalni direktor Zavoda za udžbenike i nastavna sredstva u Beogradu. Od februara 2009. pa do odlaska u penziju 2018. u Pokrajinskom sekretarijatu za kulturu AP Vojvodine bio je zamenik sekretara i pomoćnik.[6]

Bavio se prevođenjem sa engleskog: prevodio je prozu Tolkina, Čestertona, Roberta Luisa Stivensona i Danijela Defoa. Tokom devedesetih bio je kolumnista „NIN”-a, dnevnog lista „Demokratija”, kao i stalni saradnik „Vremena” i „Evropljanina”. Više od deset godina bio je redovni kolumnista najtiražnijeg srpskog dnevnog lista „Blic”. Od 1993. bio je autor Vremena knjige, od 1996. Stubova kulture, a od 2014. Lagune.

Živeo je u Beogradu do 2000, kada se preselio u Pančevo. Od 2006. živeo je u Novom Sadu, sa suprugom Vladislavom Gordić Petković.

Preminuo je u Novom Sadu 27. oktobra 2024. godine i sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.[7]

Nagrade
uredi
Nagrada „Miloš Crnjanski”, za roman Put u Dvigrad, 1981.[8]
Andrićeva nagrada, za knjigu pripovedaka Izveštaj o kugi, 1989.
Borbina nagrada, za roman Sudbina i komentari, 1993.
Nagrada „Meša Selimović”, za roman Sudbina i komentari, 1994.
NIN-ova nagrada, za roman Sudbina i komentari, 1994.
Nagrada književnog kluba „Jazzbina”, za roman Sudbina i komentari, 1994.
Nagrada „Zlatni suncokret”, za knjigu pripovedaka Čovek koji je živeo u snovima, 1999.[8]
Nagrada „Ramonda serbika” za višegodišnje stvaralaštvo koje je ostavilo poseban pečat u istoriji savremene srpske književnosti 2008.
Nagrada „Borisav Stanković”, za roman Savršeno sećanje na smrt, 2009.[9]
Nagrada „Dušan Vasiljev”, za knjigu eseja Kolumbovo jaje, 2018.[10]
Nagrada „Stefan Mitrov Ljubiša”, 2021.[11]
Nagrada „Veljkova golubica”, 2022.[12]
Dela
uredi
Romani
uredi
Put u Dvigrad (1979)
Zapisi iz godine jagoda (1983)
Senke na zidu (1985)[13]
Sudbina i komentari (1993)[14][15]
Savršeno sećanje na smrt (2008)[16]
Knjige priča
uredi
Izveštaj o kugi (1989)[17]
Čovek koji je živeo u snovima (1998)
Knjige eseja
uredi
Ogled o mački (1995)
O Mikelanđelu govoreći (2006)
Vizantijski internet (2007)
Upotreba vilenjaka (2008)
Događaj godine (2010)
Srednjovekovni putovođa (2011, u koautorstvu sa Radivojem Radićem)
Kolumbovo jaje (2017)