ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 915
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Knjiga `Izabrani rukopisi` Branka Radičevića predstavlja izuzetno važno, stručno pripremljeno izdanje koje se ne bavi samo opštepoznatim, štampanim pesmama ovog velikana srpskog romantizma, već donosi direktan uvid u njegovu stvaralačku laboratoriju, zaostavštinu i autografe.

Za Maticu srpsku, Branko Radičević nije samo pesnik; on je simbol prelomnog istorijskog trenutka kada je narodni jezik trijumfovao u srpskoj kulturi. Ova knjiga je prvenstveno namenjena studentima književnosti, profesorima, istraživačima romantizma, ali i istinskim bibliofilima koji žele da osete autentični duh epohe i dodirnu samu srž nastanka moderne srpske poezije.



Branko Radičević (1824–1853) bio je jedan od najznačajnijih pesnika srpskog romantizma, mlađi savremenik i bliski saradnik Vuka Stefanovića Karadžića. Svojim kratkim životom i eksplozivnim pesničkim darom uspeo je da izvede radikalan prevrat u srpskoj književnosti: srušio je dotadašnju ukočenu, klasicističku poeziju pisanu slavenosrpskim jezikom i uveo u literaturu živ, čist narodni jezik, melodiju narodne pesme i motive mladalačke radosti, ljubavi i patnje.

Detinjstvo, školovanje i ime
Rođen je 15. marta 1824. godine u Slavonskom Brodu (tada u Austrijskom carstvu) kao Aleksije Radičević. Njegov otac Todor bio je carinski činovnik, čovek od pera i obrazovanja, koji je i sam prevodio Šilera.

Dan uoči objavljivanja svoje prve knjige pesama u Beču (1847), pesnik je zvanično preveo svoje ime Aleksije na srpski ekvivalent – Branko (izvedeno od reči braniti), pod kojim će ostati trajno upisan u istoriju.

Detinjstvo i najlepše đačke dane proveo je u Sremskim Karlovcima, mestu koje će postati njegova večna poetska inspiracija. Tamo je pohađao čuvenu Karlovačku gimnaziju (od 1835. do 1841. godine), gde je upijao lepotu fruškogorskih pejzaža, vinograda i đačkog drugovanja.

Nakon Karlovaca, odlazi u Temišvar gde završava mudroslovlje (filozofiju), a potom 1843. godine stiže u Beč sa namerom da studira prava.

Bečke godine i Vukova pobeda
Dolazak u Beč bio je ključna prekretnica u Brankovom životu. Tamo ulazi u najuži krug Vuka Stefanovića Karadžića i čuvenog slovenačkog slaviste Jerneja Kopitara. Branko postaje Vukov najvatreniji pristalica i `pesnička pesnica` njegove jezičke reforme.

Godina 1847. u istoriji srpske kulture označena je kao godina Vukove pobede, a ta pobeda izvojevana je sa četiri kapitalna dela objavljena na narodnom jeziku: Vukov prevod Novog zavjeta, Njegošev Gorski vijenac, Daničićev rat protiv starog pravopisa Rat za srpski jezik i pravopis i – Pesme Branka Radičevića.

Brankova prva zbirka pesama unela je potpunu svežinu. Umesto dotadašnjih teških, crkvenih i pseudoklasicističkih stihova, Branko je zapevao o običnim ljudskim osećanjima, proleću, potocima, plesu, mladalačkoj obesti i prvoj ljubavi. Njegova poema `Đački rastanak` postala je himna karlovačke mladosti i drugarstva.

Nesrećna sudbina i mračni tonovi
Brankov život i stvaralaštvo bili su duboko obeleženi porodičnom tragedijom i senkom smrtonosne bolesti – tuberkuloze. Pesnik je gledao kako mu od ove opake bolesti redom umiru majka, sestra i brat. Zbog toga se nakon 1848. godine (i burnih revolucionarnih događaja u Evropi u kojima je i sam hteo da učestvuje) njegova poezija dramatično menja.