ISBN: Ostalo
Godina izdanja: 826
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

- Oslobodjenje Srbije
- Neistorijske
- Marko Kraljevic
- Oslobodjenje Crne Gora
- Bugarstice
- Uskoci
- Crnojevici, Brankovici, Jaksici


Srpske epske narodne pjesme predstavljaju oblik epske poezije koju su stvorili Srbi porijeklom iz današnje Srbije, Bosne i Hercegovine, Crne Gore, Hrvatske i Makedonije. Glavne cikluse su napisali nepoznati srpski autori između 14. i 19. vijeka. Oni se u velikoj mjeri bave istorijskim događajima i ličnostima. Instrument koji prati srpsku epsku poeziju su gusle.

Srpska epska narodna poezija je dala doprinos u razvoju srpske nacionalne svijesti.[1] Ciklusi Kraljevića Marka, hajduka i uskoka, nadahnuli su Srbe da povrate slobodu i svoju herojsku prošlost.[1] Hajduci se vide kao sastavni dio nacionalnog identiteta; u pričama, hajduci su heroji: igrali su ulogu srpske elite tokom osmanske vladavine, branili su Srbe od osmanskog ugnjetavanja i pripremali za nacionalno oslobođenje i doprinjeli tome tokom oba srpska ustanka.[2]

Istorija
Najstariji preživjeli zapis neke srpske epske pjesme je deseti stih bugarštice iz 1497. godine o zatočenju Janka Sibinjanina u tamnici Đurđa Brankovića.[3][4] Poznato je da su Srbi epske pjesme izvodili uz gusle tokom osmanske vladavine. Poznati srpski izvođači boravili su na poljskim plemićkim dvorovima u 16. i 17. vijeku, a kasnije na prostoru današnje Ukrajine i Mađarske.[5] Ugarski istoričar Sebastijan Tinodi 1554. godine je napisao „Postoje mnogi guslari ovdje u Ugarskoj, ali nijedan nije bolji u srpskom stilu od Dimitrije Karamana” i opisao Karamanovo izvođenje turskom gospodaru Ulumanu 1551. u Lipovi, u kome je guslar gusle držao između koljena.[6] Hroničar i pjesnik Maćej Strijkovski u svojoj hronici iz 1582. govori o tome kako Srbi pjevaju junačke pjesme o borbi predaka protiv Turaka.[7] Juzef Bartolomej Žimorovič koristi frazu „pjevati uz srpske gusle” u svojoj idili „Pjevači” iz 1663. godine.[7]

Vuk Stefanović Karadžić je 1824. godine poslao kopiju svoje zbirke narodnih pjesama Jakobu Grimu, koji je izrazito bio zanesen pjesmom „Zidanje Skadra”. Grim je pjesmu preveo na njemački jezik i rekao da je „jedna od najdirljivijih pjesama svih naroda i svih vremena”.[8][9]

Većina epskih pjesama je o eri osmanske okupacije i borbi za oslobođenje od nje. Naporima Vuka Stefanović Karadžića, mnogi od tih epova su prikupljeni i objavljeni u njegovim knjigama u prvoj polovini 19. vijeka. Početkom i sredinom 19. vijeka, objavljene su prve sistematske zbirke srpskih narodnih pjesama, pripovjedaka, zagonetki i poslovica. Prikupio ih je Vuk Stefanović Karadžić „sa toplih usana naroda”. To su bile: „Mala prostonarodna slaveno-serbska pjesnarica” (1814), „Narodna serbska pesnarica” (1815), „Narodne srpske pripovijetke” (1821) i „Narodne srpske poslovice” (1836). Sljedeća knjiga je bila „Srpske narodne pjesme iz Hercegovine. Ženske” (1866) koje je sakupljao Vukov saradnik i pomoćnik Vuk Vrčević, a Vuk ih je pripremio za objavu neposredno prije svoje smrti. Srpska narodne poezija je izvanredno primljena, jer se pojavila u Evropi kada je romantizam bio u punom cvatu. Ova poezija, koja se pojavila u Karadžićevoj antologijskoj zbirci, ispunila je „očekivanja” prefinjene evropske publike, postavši živa potvrda Herderova i Grimove ideje o usmenoj tradiciji. Jakob Grim je počeo učiti srpski jezik, kako bi pjesme mogao čitati u originalu. On je napisao trenutnu analizu svake nove zbirke srpskih narodnih pjesama. Rangirao ih je kao jednake „Pjesmi nad pjesmama”, kao i Gete kasnije. Zahvaljujući Grimu, štaviše na inicijativu Jerneja Kopitara, srpska narodna književnost našla je svoje mjesto u svjetskoj književnosti....