Jezik: Srpski

Godina izdanja: 1995
Urednik kataloga: Niko St. Martinović
Predgovor: Vasilije B. Sujić
Povez: mek
Broj strana: 34
Ilustrovano.
Format: 23 x 22 cm
Trojezična: srpski, engleski i francuski
Vrlo dobro očuvana.

Slikar Vojo Tatar pripada onoj generaciji crnogorskih slikara kojima su pejzaži rodnog krša osnovno interesovanje. Uvijek kada se govori o karakteristikama crnogorskog slikarstva ističe se, kao primarni problem surovost crnogorskih planina, njihova obojenost u kojima nema zelene, ali preovlađuje plava boja neba. Tu osjeća intuitivno, od rođenja i u njoj traži nove izazove.

Dok je na ranim djelima, pogotovo onim nastalim između 1967. i 1975. godine jaka unutrašnja armatura držala konstrukciju, dotle se u kasnijim slikama gubi. Kolorit je sveden i Tatar njime postiže izvanrednu atmosferu na platnu. Na ranim radovima akcenat (uglavnom koloristička mrlja) je jak, upada u oči. Vremenom akcenat jake surove boje zauzima veći prostor i dominira slikom.

Koliko je više produbljivao svoj odnos prema zakonima slike, a u vezi sa njima i zakonima boje i bojenog nanosa, sve je više ispošćivao boju, ispirao je i koristio se njome kao lazurnim namazima. Ona, i ovako izpošćena ništa nije gubila na svojoj zvučnosti i svojoj simboličnoj vrednosti. Ako bi tražili uzore ovog slikarstva najbliže bi nam bilo naše fresko slikarstvo- način upotrebe konstrukcije i bojenog nanosa, ali prelomljen kroz Tatarevu likovnu optiku i dopunjen ličnim pečatom u načinu lomljenja forme i upotrebe kolorističkih fleka kao dominantaih vizuelnih senzacija na platnu. Ovo ne znači da se vraća korjenima, već da nastavlja tradiciju, a prosvijetljavanjem insistira na atmosferi koju nosi pejzaž crnogorskog krša, čudnim kombinacija zagasitih sa rasvetljenom plavom bojom neba. To je njegovom načinu ličnog osećanja blisko: spoj sjećanja na tradiciju produbljeno modemim konstruisanjem slike.

(K-309)