Godina izdanja: 1987
ISBN: 442
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Autor: Valter Skot / Walter Scott
Prevod: Leo Držić
Ilustracije: Đenana Voljevica-Čičić
Izdavač: SNL (Sveučilišne naklade Liber), Zagreb
Edicija: Biblioteka Tajni pretinac (Klasična djela za velike i male)
Godina: 1987
Obim: 173 str.

„Crni patuljak” (engleski: The Black Dwarf) je poznati istorijski roman slavnog škotskog pisca Valtera Skota (Sir Walter Scott), objavljen 2. decembra 1816. godine. Ova knjiga predstavlja prvi roman u njegovoj čuvenoj seriji pod nazivom Priče moga stanodavca (Tales of My Landlord).

Radnja romana smeštena je na sam početak 18. veka (oko 1708. godine), u surove predele škotskih brda i granica, neposredno nakon ujedinjenja Škotske i Engleske, u vreme prvih jakobitskih zavera.

Valter Skot je lik Crnog patuljka zasnovao na stvarnoj ličnosti, Dejvidu Ričiju (David Ritchie), koga je lično upoznao u jesen 1797. godine.



Valter Skot, često nepravilno kao Volter Skot, (engl. Walter Scott; Edinburg, 15. avgust 1771 — Abotsford, 21. septembar 1832) bio je škotski pisac.

Sakupljao je narodnu poeziju i pisao romane o junacima škotskog nacionalnog predanja. Još kao dete, voleo je da sluša pesme i bajke njegovih predaka, i bio fasciniran njima.

Od njega se očekivalo da postane advokat, kao i njegov otac, i čak je je bio očev učenik neko vreme, ali je ljubav prema knjigama i istoriji prevladala. Iako su njegovi romani uglavnom bili o Škotskoj istoriji, njegov najpoznatiji roman Ajvanho govori o Engleskoj u vreme kralja Ričarda i Krstaških ratova.

Godine 1826. dobio je plemićku titulu, isključivo kao nagradu za književne zasluge.

Njegovi romani uključuju Rob Roj, Kventin Darvard, Talisman i druge. Ajvanho (1819) roman je koji evocira vrijeme tenzija između osvajača Normana i britanskih starosedelaca Saksonaca. Skot na jedan ubedljiv način priziva vreme viteških turnira, slave, krstaških ratova i zveketa mačeva.

Valter Skot je rođen 15. avgusta 1771, u stanu na trećem spratu na Koledž Vajndu u Starom gradu, Edinburg, uskoj uličica koja vodi od Kaugekta do kapija Univerziteta u Edinburgu (Starog koledža). On je bio deveto dete (šestoro je umrlo u detinjstvu) Valtera Skota (1729–1799), člana kadetske podružnice klana Skot i pisca pečata, i njegove supruge An Raderford, sestre Daniela Raderford i potomka klana Svinton i porodice Haliberton (poreklo zbog kojeg je Valterovoj porodici dato nasledno pravo sahrane u opatiji Drajber). Valter je tako bio rođak graditelja nekretnina Džejmsa Bertona (um. 1837), rođenog kao „Haliberton”, i njegovog sina arhitekte Desimusa Bertona. Valter je kasnije postao član Klarens kluba, čiji su članovi bili Bertonovi.

On je tokom detinjstva preživeo napad dečije paralize 1773. godine, što ga je učinilo hromim, stanjem koje bi imalo značajan uticaj na njegov život i pisanje. Da bi zalečio svoju hromost, bio je poslat 1773. godine da živi u ruralnim Škotskim granicama na farmi svog dede i babe po ocu u Sandinovsu, u blizini ruševine Smajlholmske kule, ranije porodične kuće. Ovde ga je naučila da čita njegova tetka Dženi Skot, i od nje je naučio govorne obrasce i mnoge priče i legende koje su kasnije karakterisale veliki deo njegovog rada. U januaru 1775. vratio se u Edinburg, i tog leta je otišao sa svojom tetkom Dženi na banjsko lečenje u Batu u Somersetu, u južnoj Engleskoj, gde su živeli na 6 Saut Parejd. U zimu 1776. vratio se u Sandinovs, sa još jednim pokušajem lečenja vodom u Prestonpansu tokom sledećeg leta.

Godine 1778. Skot se vratio u Edinburg na privatno obrazovanje kako bi se pripremio za školu i pridružio porodici u njihovoj novoj kući, jednoj od prvih koja izgrađenih na Džordž skveru. Oktobra 1779, on je počeo da pohađa nastavu u Kraljevskoj gimnaziji u Edinburgu. Tada je već mogao da hoda i istražuje grad i okolnu prirodu. Njegovo čitanje je uključivalo viteške romanse, pesme, istoriju i putopise. Džejes Mičel mu je davao privatne časove iz aritmetike i pisanja i od njega je naučio istoriju Škotske crkve sa naglaskom na Zavetima. Godine 1783, njegovi roditelji su ga, verujući da je premašio svoju snagu, poslali da boravi šest meseci kod tetke Dženi u Kelsu u Škotskim granicama: tamo je pohađao Kelsku gimnaziju, gde je upoznao Džejmsa Balantajna i njegovog brata Džona, koji su kasnije postali njegovi poslovni partneri i štampari.

Romani:
1814: Waverley
1815: Guy Mannering
1816: The Antiquary
1816: The Black Dwarf i Old Mortality ili The Tale of Old Mortality – prvi nastavak iz podskupa serije, Tales of My Landlord
1817: Rob Roy
1818: The Heart of Mid-Lothian – the 2nd instalment from the subset series, Tales of My Landlord
1819: The Bride of Lammermoor i A Legend of Montrose ili A Legend of the Wars of Montrose – treći nastavak iz podskupa serije, Tales of My Landlord
1820: Ivanhoe
1820: The Monastery
1820: The Abbot
1821: Kenilworth
1822: The Pirate
1822: The Fortunes of Nigel
1822: Peveril of the Peak
1823: Quentin Durward
1824: St. Ronan`s Well ili Saint Ronan`s Well
1824: Redgauntlet
1825: The Betrothed i The Talisman – podset serije, Tales of the Crusaders
1826: Woodstock
1827: Chronicles of the Canongate — koji sadrži dve kratke priče (`The Highland Widow` and `The Two Drovers`) i roman (The Surgeon`s Daughter)
1828: The Fair Maid of Perth – drugi nastavak iz podskupa serije, Chronicles of the Canongate
1829: Anne of Geierstein
1832: Count Robert of Paris i Castle Dangerous – četvrti nastavak iz podskupa serije, Tales of My Landlord



Dr Leo Držić (rođen kao Leo Drucker; 1910–1986) bio je jedan od najistaknutijih i najplodnijih književnih prevodilaca i prozaista na našim prostorima. Njegov rad obeležio je drugu polovinu 20. veka, a generacije čitalaca upoznale su vrhunska dela svetske književnosti upravo kroz njegove vrsne prevode.

Rođen je u Zagrebu u uglednoj porodici. Završio je Klasičnu gimnaziju, a potom i doktorirao pravo na Pravnom fakultetu u Zagrebu 1933. godine. Iako je radio različite administrativne i pravne poslove u gradskim službama i preduzećima (poput građevinskog preduzeća Viadukt), njegova prava strast i životni poziv bili su književnost i prevođenje. Prevodio je sa čak četiri jezika: engleskog, nemačkog, francuskog i bugarskog.

Bio je jedan od ključnih osnivača (1952. godine) i dugogodišnji predsednik Društva hrvatskih književnih prevoditelja, zalažući se za profesionalni status i prepoznatljivost prevodilačke struke.

Pored prevođenja, Držić je bio izuzetno cenjen kao pisac humoreski, satira, groteski i novela. Od 1937. godine pa sve do smrti objavio je više od 150 humorističkih tekstova u tadašnjim dnevnim listovima i časopisima. Objavio je zbirku satira „Za svaki slučaj” (1956) i istorijski humoristički roman pisan u formi dnevnika „Magarcima pucaju rebra” (1980). Njegova čuvena humoreska „Čovjek bez mozga” uvrštena je u zvaničnu Antologiju hrvatskog humora



Poznata izdanja romana „Crni patuljak” u izdanju SNL-a (Sveučilišne naklade Liber) iz 1986. i 1987. godine opremila je i ilustrovala umetnica Đenana Voljevica-Čičić.

Đenana Voljevica-Čičić je ugledna akademska slikarka, ilustratorka i dizajnerica iz Zagreba, prepoznatljiva po svom bogatom radu na polju ilustracije knjiga za decu i mlade, kao i po opremanju klasika svetske književnosti.

Potiče iz poznate umetničke porodice — ćerka je Ismeta Ice Voljevice, jednog od najslavnijih jugoslovenskih karikaturista i slikara (tvorca čuvenog strip-lika Grga). Đenana je aktivno radila na očuvanju i promociji očeve umetničke zaostavštine, učestvujući kao urednica u pripremi retrospektivnih knjiga i izložbi njegovih karikatura (poput monografije „Grga - 70 godina”).

Diplomirala je na Likovnoj akademiji u Zagrebu. Njen izraz karakterišu rafinirani crtež, maštovitost i specifičan grafički senzibilitet koji se savršeno prilagođavao kako bajkovitim, tako i istorijskim i naučnim temama. Njene ilustracije i slike izlagane su i van prostora bivše Jugoslavije, uključujući saradnje i izložbe u inostranstvu (kao što je Plexus Art Gallery u Švajcarskoj). Pored tradicionalnih formi, njeni autentični radovi i paneli danas pronalaze primenu i u savremenom interijerskom dizajnu (poput unikatnih umetničkih tapeta).

Tokom osamdesetih godina prošlog veka i kasnije, ostvarila je plodnu saradnju sa vodećim izdavačkim kućama u regionu (poput Sveučilišne naklade Liber, Školske knjige i Profila):
- Biblioteka „Tajni pretinac” (SNL): Kompletno je vizuelno opremila ovu kultnu ediciju svetskih klasika. Pored Skotovog „Crnog patuljka”, ilustrovala je i antologijska izdanja poput „Petra Pana” Džejmsa Metjua Barija (izdanje iz 1988.) i „Džerija ostrvljanina” Džeka Londona.
- Knjige za decu i edukativna izdanja: Ilustrovala je popularnu naučnu knjigu za mlade „Priče o vodi” Nenada Raosa (Školska knjiga, 1988) i slikovnicu „Tudi otroci se oblačijo” slovenačkog autora Aneja Sama
- Udžbenici: Njen crtež je pratio i generacije školaraca kroz doprinos čitankama i priručnicima za osnovne škole, kao što je serijal „Od slova do snova” (Profil).