Godina : 1931 - 1940.
Detaljno stanje: Dobro
Kulturno dobro: Predmet koji prodajem nije kulturno dobro ili ovlašćena institucija odbija pravo preče kupovine

11 x 16 cm

originalna praznična čestitka iz perioda Kraljevine Jugoslavije, koju je poslovnim partnerima i građanima uputila čuvena Štamparija Đorđe Ivković nasl. iz Novog Sada. Čestitka ujedno služi i kao izvanredan reklamni uzorak njihovih grafičkih mogućnosti i proizvoda.

Na koricama je naslikana kutija „Jelen” mastiljavih olovaka (kopir olovke sa tvrdim minama), koje su u to vreme bile nezamenjive u administraciji, bankama i poštama jer se njihov trag nije mogao lako obrisati.

• U gornjem delu dominira naziv brenda „Jelen” ispisan elegantnim, tečnim rukopisnim fontom, sa prelepim logotipom jelena u skoku unutar kruga. Na samoj kutiji je odštampano ime izdavača: „Đ. Ivković mastiljave olovke – kopir tvrda”.

Crtež olovaka i kutije izveden je u prepoznatljivom art-deko stilu, sa čistim geometrijskim površinama u pozadini (plavi i crveni pravougaonici) koje stvaraju trodimenzionalni kontrast.

Štamparija ĐORĐE IVKOVIĆ nasl. Novi Sad. Oznaka „nasl.” (naslednici) upućuje na period nakon smrti osnivača Đorđa Ivkovića (preminuo 1920. godine), kada su uspešni posao preuzeli i proširili njegovi naslednici, predvođeni sinom Arsom Ivkovićem.

---------------------------------------------------

Đorđe Ivković (Sombor, 21. novembar 1856 — Novi Sad, 31. mart 1920) je bio srpski štampar, knjižar i izdavač.

Nakon osnovne škole i dva razreda gimnazije bio je dve godine praktikant i godinu dana pomoćnik u manufakturnoj trgovini Svetozara Jagerovića u Somboru. Potom je prešao u knjižaru braće Popović u Novom Sadu i nakon godinu i po dana proizveden je u putnika prodavca. Vrlo je uspešno šest godina prodavao srpske knjige, crkvene utvari i istorijske slike po Bačkoj, Banatu, Baranji, Sremu, Slavoniji, Dalmaciji i Crnoj Gori. Nakon okupacije BiH od strane Austrougarske 1878. godine uhapšen je u Petrinji i bio je u zatvoru tri meseca. Nakon izlaska iz zatvora nastavio je da širi srpsku knjigu i da sakuplja članove Matice srpske i drugih srpskih ustanova. Kao ortak u knjižari Luke Jocića nastavio je posao narednih 12 godina zalazeći u najudaljenija sela.

Od svog kuma Arse Pajevića kupio je 1895. štampariju koja je imala kontinuitet od Emanuila Jankovića (1789). Štampariju je preselio 1899. u svoju kuću u Dunavskoj ulici. Do 1908. uspeo je da štamparija postane sa 18 radnika najveća u Bačkoj, da otvori knjigoveznicu i papirnicu. Kapacitet štamparije uvećao je toliko da su se u njoj povremeno ili stalno štampali mnogi listovi i kalendari (Branik, Naše doba, Rad, Dobrotvor, Srpstvo, Glas istine, Ženski svet, Baštovan, Naš vrt, Vrač pogađač, Srpski magazin, Kalendar Matice srpske, Miletić itd.), udžbenici i Knjige za narod Matice srpske. Štamparski posao uvećao je sklapanjem ugovora sa opštinama o štampanju administrativnih obrazaca. Za ovaj posao nabavio je nove moderne mašine. Bavio se i izdavaštvom objavljujući zbornike zakona, verske knjige i udžbenike, knjige iz poljoprivrede, ali i muzikalije, koje je nastavio da izdaje i sin Arsa, i književna dela.

Bio je član više nacionalnih organizacija, dobrotvor Novosadske trgovačke omladine, član više predstavničkih delegacija, sakupljao je priloge za Srpsku narodnu odbranu i 1914. bio među prvima interniran na šest nedelja.

Bio oženjen Darinkom, ćerkom novosadskog trgovca Đure Vulpea, sa kojom je imao sinove Đorđa i Arsu, koji je nasledio štampariju, knjigoveznicu i papirnicu, i kćeri Sofiju i Ankicu.

Umro je u Novom Sadu i sahranjen je na Uspenskom groblju.