Godina izdanja: 1989
ISBN: 442x2
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Autor: Stojan Novaković
Izdavač: Prosveta, Beograd
Edicija: Biblioteka Baština (Knjiga 32)
Godina: 1989
Obim: 223 str.

Sadržaj knjige je prikazan na fotografiji.

„Priča o boju kosovskom” je kapitalno istoriografsko i književno-istorijsko delo čiji je autor (odnosno priređivač) čuveni srpski naučnik, akademik i političar Stojan Novaković.

Knjiga predstavlja jedan od najvažnijih naučnih stubova za razumevanje kosovskog mita, narodnih predanja i istorijskih izvora o Kosovskoj bitki iz 1389. godine.

U ovom delu Novaković detaljno analizira i saopštava stare srpske tekstove, hronike i narodna predanja koja su oblikovala svest o Kosovskom boju kroz vekove. On ne pristupa temi samo kao rigidni istoričar, već ispituje kako se istorijski događaj transformisao u epsku legendu i kolektivno pamćenje naroda. Centralni deo knjige bavi se analizom takozvane „Priče o boju kosovskom” – poznatog kasnijeg rukopisa (iz 18. veka) koji predstavlja uobličenu prozaizovanu epsku tradiciju o knezu Lazaru, Milošu Obiliću i Vuk Brankoviću.



Stojan Novaković (1842–1915) bio je jedan od najvećih srpskih intelektualaca, naučnika i državnika druge polovine 19. i početka 20. veka. Njegov rad ostavio je neizbrisiv trag u srpskoj istoriografiji, književnosti, jeziku i politici, a bio je i predsednik Srpske kraljevske akademije (danas SANU).

Novaković je bio svestrani naučnik čija su dela i danas nezaobilazna u akademskim krugovima. Bio je rodonačelnik kritičke istoriografije u Srbiji. Najveći doprinos dao je proučavanju srpskog srednjeg veka. Njegovo kapitalno delo je izdanje Dušanovog zakonika prema Prizrenskom rukopisu, koje je pratila vrhunska istorijsko-pravna analiza. Napisao je Istoriju srpske književnosti (1867), što je bio prvi sistematski pregled domaće pismenosti. Smatra se ocem srpske bibliografije. Sastavio je Srpsku bibliografiju za noviju književnost (1869), popisujući sve knjige izdate od 1741. do 1867. godine.

Pored nauke, Novaković je bio jedna od najuticajnijih političkih figura svog doba. Kao član Napredne stranke obavljao je najodgovornije državne funkcije. Na čelu vlade Kraljevine Srbije bio je u dva navrata (1895–1896. i 1909. godine). Njegov drugi mandat bio je u vreme Aneksione krize, kada je izabran kao političar ogromnog autoriteta da vodi vladu narodnog jedinstva. U više mandata je reformisao prosvetni sistem Srbije. Njegovom zaslugom je 1886. godine osnovana Srpska kraljevska akademija, a Velika škola transformisana ka modernom univerzitetu. Bio je poslanik (ambasador) Srbije u Carigradu, Parizu, Petrogradu i Bukureštu, gde je branio državne i nacionalne interese u prelomnim istorijskim trenucima.

Novaković je bio čovek neverovatne radne energije. Kao upravnik Narodne biblioteke u Beogradu uveo je savremene metode katalogizacije i uspeo da zakonom obezbedi obavezni primerak za biblioteku, čime je trajno sačuvana srpska izdavačka baština.

Njegov pristup istoriji – koji se vidi i u knjizi „Priča o boju kosovskom” – odlikovao se strogom kritičnošću: razdvajao je narodni mit i poeziju od istorijskih činjenica, ali je duboko poštovao i proučavao narodni duh i predanje kao kulturni fenomen.