Godina izdanja: 2020
Autor: Domaći
ISBN: Ostalo
Jezik: Srpski

Vatra koja gori bez plamena / Jovica Prodanović


Beograd 2020.
Tvrd povez,
312 strana.
Knjiga je odlično očuvana.

Autobiografija Jovice Prodanovića predstavlja intiman izraz o životnim izazovima koji pružaju priliku da se utočište potraži u nesvakidašnjim susretima i neočekivanim izrazima ljudske naklonosti i pažnje. Ova autobiografija je istovremeno i autentično svedočanstvo o detinjstvu bez roditelja nakon Drugog svetskog rata, diplomatskom radu i raspadu Jugoslavije.


Rukopis Jovice Prodanovića spada u onu vrstu memoarske literature, kada, uz neke od najvažnijih i najkarakterističnijih tačaka ličnog životnog puta, po prirodi posla i istorijsko-političkih prilika, čovek postane svedokom i nekih značajnih (a u njegovom slučaju i po njegov narod i najuži zavičaj, Zapadnu Slavoniju) i tragičnih zbivanja. Stoga, sa nastajanjem ovog autobiografsko-memoarskog štiva, Jovica Prodanović, zapravo ostavlja važno svedočanstvo, o čitavoj jednoj generaciji.
– prof. dr Slavica Garonja Radovanac

Svojim bogatim životnim iskustvom i diplomatskom praksom, mnoge stvari je uočio i shvatio na jedan poseban način, očima širokoobrazovanog i iskusnog intelektualca. Veoma zanimljiv životni put, mnoge specifične situacije, događaji kojima je prisustvovao kao i brojni detalji koje poznaje i iznosi, čine ovaj zapis interesantnim. Kroz život ga vodi stalna borba za istinom, pravdom i nezaboravom svoga stradalnog naroda i zavičaja – zapadne Slavonije. Kroz ove zapise daje jedan novi, potpuniji pogled na sve što nam se dešavalo i dešava.
– Milenko Zailac



O autoru:
Jovica Prodanović, pravnik, diplomata, slikar i publicista iz Beograda. Rođen je 1938. godine na Bučju kod Pakraca u zapadnoj Slavoniji, kao četvrto dijete Pavla i Vuke (r. Vaskrsić). U vihoru II sv. rata ostao je bez oca (1942.) i majke (1943.), pa je brigu o njemu preuzela baka. Odrastao je, kao i njegova braća i sestra, u domovima za ratnu siročad. Sa partizanskim ranjenicima su Jovica i sestra Olga prebačeni savezničkim avionom na Siciliju radi evakuacije iz ugrožene ratne zone, gdje su bili do završetka rata. Jovica je djetinjstvo proveo u dječjim internatima i domovima u Splitu, Osijeku, Lipiku, Ludbregu, Daruvaru, Dubrovniku i Zagrebu. Gimnaziju je završio u Daruvaru, a pravni fakultet u Zagrebu 1964. godine.

Tokom studija je bio član CK omladine Hrvatske i predsednik Saveza studenata Pravnog fakulteta. Učesnik je šest omladinskih radnih akcija i na svima je proglašavan za udarnika!

Po završetku studija kratko je radio kao novinar na RTV Zagreb, a nakon odsluženog vojnog roka u JNA (1964/65. godine), postao je stipendista Saveznog sekretarijata za inostrane poslove na usavršavanju znanja arapskog jezika i specijalističkim studijama Instituta za visoke studije Arapske lige u Kairu (1965-1969. godine). Od 1970. je radio u Saveznom sekretarijatu za inostrane poslove. Tokom službe u diplomatiji bio je na različitim dužnostima u ambasadama u Londonu (1972-1976), Alžiru (1977-1981) i Kuvajtu (1984-1988). Penzionisan je 2003. godine. Govorio je ruski, arapski, francuski i engleski jezik.

Kad su počeli sukobi u Hrvatskoj, sa nekolicinom viđenijih ljudi, intelektualaca i penzionisanih generala, formirao je savjetodavni organ – Savjet Vlade Zapadne Slavonije. Taj savjet je, između ostalog, objavio dvije izuzetno značajne knjige: Stradanje srpskog naroda na području Zapadne Slavonije koja je štampana u Okučanima 1992. i Činjenice o Zapadnoj Slavoniji koja je pripremljena 1992. a štampana 1994. godine.

Od izbijanja jugoslovenske krize Jovica je aktivno djelovao na zaštiti i odbrani interesa srpskog naroda u Slavoniji i Hrvatskoj kroz nastupe u javnim medijima (televizijskim i štampanima), i na mnogobrojnim javnim skupovima. U javnosti su posebno bili zapaženi njegovi članci o Dušanu Brkiću i dr Milošu Žanku. Ti članci su prihvaćeni kao značajan doprinos političkoj rehabilitaciji tih istorijskih ličnosti, kao i njihovih političkih stavova koji su često bili neopravdano osporavani i prepuštani zaboravu.