ISBN: 732
Godina izdanja: 732
Jezik: Srpski
Autor: Strani

Spoljašnjost kao na fotografijama, unutrašnjost u dobrom i urednom stanju!

Načelo suverenosti naroda lebdi nad cijelim političkim sustavom Angloamerikanaca. Svaka će stranica ove knjige pokazati neke nove primjene te doktrine. U nacijama u kojima vlada dogma o suverenosti naroda, svaki je pojedinac u podjednakom dijelu nosilac vrhovne vlasti, te podjednako sudjeluje u upravljanju državom. Smatra se, dakle, da je svaki pojedinac isto toliko prosvjećen, isto toliko pun vrlina, isto toliko jak kao i bilo tko drugi medu njegovim bližnjima. (...) U svemu što se odnosi tek na njega samoga, ostao je gospodarom: slobodan je, a račun o svojim postupcima polaže samo Bogu.– Alexis de TocquevilleOno prema čemu je zaista moguć taj nezaustavljivi i nepovratni proces nastajanja demokracije Tocqueville definira kao stalno izjednačavanje uvjeta u kojima ljudi društveno žive i grade svoje političke ustanove. Postići jednakost uvjeta znači dosegnuti demokratsko društveno stanje. Jednakost je bit moderne demokracije. Demokratski narodi imaju, doduše, “;prirodnu sklonost” prema slobodi, ali za jednakost ih veže žestoka, neutaživa, vječna i neukrotiva strast. “;Oni žele jednakost u slobodi, a ako je ne mogu postići oni je žele i u ropstvu. Podnosit će siromaštvo, porobljenost i barbarstvo, ali neće trpjeti aristokraciju”.– dr. sc. Rade Kalanj, iz pogovoraAlexis de Tocqueville jedan je od najvećih političkih mislilaca 19. stoljeća i s J. S. Millom presudni teoretičar moderne demokracije kao liberalne demokracije. Tocquevilleova rasprava o demokraciji jedno je najvažnijih djela u zasnivanju i obrani moderne demokracije kao liberalne demokracije u kojoj se spaja individualna sloboda i narodna vladavina. U njoj Tocqueville uvjerljivo dokazuje da je demokracija nastala kao rezultat stalnog izjednačavanja društvenih uvjeta, te je otud neizbježna i vodi vladavini većine koja može biti tiranska prema pojedincu i manjinama.– dr. sc. Slaven Ravlić, iz recenzije...




Aleksis Šarl Anri Klerel de Tokvil (fr. Alexis-Charles-Henri Clérel de Tocqueville[1]; Pariz, 29. jul 1805 — Kan, 16. april 1859) bio je francuski politički teoretičar i istoričar. Posle Julske revolucije 1830. u Francuskoj Tokvil je posetio SAD da bi izučavao njihov kazneni sistem. Ovo je doprinelo stvaranju njegovog remek-dela O demokratiji u Americi (1835 — 1840). Njegovu političku karijeru prekinuo je državni udar Luja Napoleona Bonaparte 1851. što mu je dalo slobodu da se u potpunosti posveti proučavanju istorije čiji je rezultat, između ostalog, knjiga Stari režim i Francuska revolucija (1856). Bio je prijatelj Džona Stjuarta Mila i sa njime se dopisivao. U delima De Tokvila izražava se veoma nejasan stav prema razvoju političke demokratije. Njegove ideje izvršile su uticaj i na liberalne i na konzervativne teoretičare kao i na političare.

Aleksis de Tokvil je bio aktivan u francuskoj politici, prvo pod Julskom monarhijom (1830—1848), a zatim u Drugoj republici (1849—1851) koja je nasledila revoluciju u februaru 1848. godine. Povukao se iz političkog života nakon državnog udara Luja Napoleona Bonaparte 2. decembra 1851. godine, nakon čega je počeo rad na Starom režimu i Revoluciji.[2]

On je tvrdio da je značaj Francuske revolucije nastavak procesa modernizacije i centralizacije francuske države koja je počela pod kraljem Lujem XVI. Neuspeh revolucije došao je iz neiskustva poslanika koji su bili previše vezani za apstraktne ideale prosvetiteljstva. Tokvil je bio klasični liberal koji je zagovarao parlamentarnu vladu, ali je bio skeptičan prema ekstremima demokratije.[3]

Život
Aleksis de Tokvil je potekao iz stare Normanske aristokratke porodice. Njegovi roditelji, Erve Lui. grof od Tokvila, oficir Ustavne garde kralja Luja XVI i Luis Medlejn Rosanbo su izbegli giljotinu zbog pada Robespjera 1794.[4]

Pod obnovnom Burbona, Tokvilov otac je postao priznati plemić i birokrata[5]. Išao je u Lusi Faber školu u Mecu[6]

Tokvil, koji je prezirao Julsku monarhiju (1830—1848), započeo je svoju političku karijeru 1839. godine. Od 1839. do 1851. godione bio je zamenik Manš odeljenja. U parlamentu, on je sedeo na levoj strani centra[7][8], branio je stavove o abolicionistima i podržao je slobodnu trgovinu dok je podupirao kolonizaciju Alžira koju je vodio režim Luis Filip. Godine 1847. nastojao je da osnuje partiju Mlade levice koja bi se zalagala za povećanje plata[9], porez i druge probleme u vezi sa radom kako bi se ugrozila privlačnost socijalista[10]. Tokvil je takođe izabran za generalnog savetnika Manša 1842. godine, i postao je predsednik odeljenja u periodu od 1849. do 1851. godine.

Prema jednom izveštaju, Tokvilova politička pozicija postala je neodrživa u tom periodu, u smislu da mu je i levica i desnica bila nepoverljiva i tražio je izgovor da napusti Francusku.