Godina izdanja: 2004
ISBN: 86-84091-25-6
Autor: Domaći
Jezik: Srpski

Omot kao na slici, unutra dobro očuvano.

Autor - osoba Petrović, Radmilo, 1948- = Petrović, Radmilo, 1948-
Naslov Rečnik vizantijske hristijanizacije / Radmilo Petrović
Vrsta građe knjiga
Ciljna grupa odrasli, ozbiljna (nije lepa knjiž.)
Jezik srpski
Godina 2004
Izdanje 1. izd.
Izdavanje i proizvodnja Beograd : Metaphysica ; Kosovska Mitrovica : Filozofski fakultet, 2004 (Beograd : Stručna knjiga)
Fizički opis 628 str. ; 22 cm
Zbirka ǂBiblioteka ǂPaideia
(karton sa omotom)
Napomene Tiraž 650
Na presavijenom delu omotnog lista biografija autora
Napomene i bibliografske reference uz tekst
Bibliografija uz pojedine radove
Summaries uz pojedine radove
Registar.
Predmetne odrednice Hristijanizacija -- Sloveni
Srednjovekovna arheologija
Vizantija – Sloveni

„Rečnik vizantijske hristijanizacije“ utemeljen je na tri vrste izvora: istorijskim izvorima, arheološkim nalazima i građi istorijskog i umetničkog značaja. Tako uspostavljen, Rečnik fundamentalno proširuje svoj delokrug i na sva druga pitanja koja se odnose na istoriju hrišćanstva, organizaciju crkve pojedinih naroda, pitanja dogmatike i grčke paleografije ranog i srednjeg vizantijskog carstva.
Ovakvim pristupom i sveobuhvatnim načinom rada na Rečniku jedino je bilo moguće objasniti veoma komplikovan proces hristijanizacije južnih Slovena, moravsku misiju, vizantijske misije IX veka, odnos Rima i moravske misije, Konstantinovu i ulogu episkopa Metodija, nasleđe Ćirila i Metodija, blisku i neraskidivu vezu Vizantije i Rima na Balkanu u IX veku, probleme Kijevske Rusije, vizantijsku i arapsku misiju, antičke survivate u kulturi Balkana i funkciju evropske putne mreže u dubokoj civilizacijskoj tmini IX veka.
Drugi deo Rečnika posvećen je vizantijskoj primenjenoj umetnosti od V do XII veka, a prikazani su i svi aspekti uloge moćnog vizantijskog carstva u doba njegove najveće slave.
Treći deo Rečnika predstavlja srce koje artikuliše ulogu i mesto vizantijskog krsta, pozicionirajući ga tako na pravi način. U svom istorijskom početku krst ima ulogu trofeja; od IV do VI veka kao zastava označava vojničku pobedu, da bi od V do VII veka postao simbol Raja, obeležavajući i likovno i grafički hrišćansko spasenje.
Od VII do XIV veka uloga krsta se neverovatno proširuje, dobija na značenju i zauzima sve veće mesto. Krst od svoje primarne funkcije krštenja postaje nosilac celokupne primenjene i državne javne umetnosti, dobija novu ulogu carske insignije i postaje oznaka i sredstvo budućeg vaskrsenja.
Rečnik pre svega tretira ulogu sirijsko-palestinskih krstova koji su bili blisko povezani s vizantijskim misijama širom teritorija slovenskog sveta, od IX do XII veka. Takođe, Rečnik pokazuje da će se vizantijski krst uvući u srce i dušu svih slovenskih, tek pokrštenih naroda, čineći osnovu njihove tek prihvaćene hrišćanske duhovnosti.
Na kraju, Rečnik preko sfere istorijskih izvora, primenjene i javne umetnosti nadograđuje i konačno obeležava crkvenu organizaciju mladih država Slovena – Srba, Hrvata, Čeha, Poljaka, Rusa, Bugara i ostalih – čiji je opstanak na bilo koji način bio povezan s moćnim vizantijskim carstvom, njihovom maticom koja im je dala primarni podsticaj u hristijanizaciji tokom IX i X veka.
Rečnik svojom naučnom argumentacijom odgovara na pitanja kolika je bila stvarna uloga vizantijske države, grčkog jezika i svih relevantnih rimskih pravnih regula koje su postale neraskidivi deo ortodoksne hrišćanske dogme.
Rečnik preko uloge krsta postavlja vizantijskog ortodoksnog hrišćanskog cara na pravo mesto u evropskoj vladarskoj hijerarhiji, koji je u praksi bio stvarni savladar vaseljenskom patrijarhu i spiritus movens celokupne evropske civilizacije, naročito od IV do XI veka.
Takođe, Rečnik ukazuje na to da je vizantijska država postala sila drugog reda od XII do XV veka, odražavajući samo bledu senku svoje nekadašnje slave duge sedam vekova.
Rečnik ukazuje i na to da je vizantijski hrišćanski ortodoksni duh i dalje uticao na napredovanje mladih slovenskih naroda, jer će se u sutonu vizantijske države, tokom XIV i XV veka, dići nova ortodoksna sila, treći Rim – Moskva. Taj zlatni grad sačuvaće uspomene na veličinu i sjaj Vizantije, nekada moćnog hrišćanskog carstva.
Narednih pet stotina godina, od XV do XX veka, carska Rusija biće ta država i sila koja će sačuvati i upiti u sebe duh Vizantije, grčki jezik i lepotu hrišćanske ortodoksne dogme, omogućavajući na taj način da se taj duh i lepota preliju neoštećeni u treći milenijum.

MG P40 (F)